А. Архіпава, Г. Кірзюк. Небяспечныя савецкія рэчы

Будынкі, выгляд якіх нагадвае свастыку, профіль Троцкага ўсюды, дзе можна, атручаныя джынсы, кітайскія дываны, што свецяцца ў цемры, каларадскія жукі, нібыта закінутыя самалётамі з ЗША, біятэрарызм ад замежнікаў, чырвоная плёнка для фотаапаратаў... Здаецца, гэта яшчэ не ўсё…І што аб’ядноўвае гэты дзіўны набор? Гарадскія легенды. Прапаную цікавую кнігу — «Небяспечныя савецкія рэчы». Якасны зборнік пра даследаванне савецкіх і постсавецкіх гарадскіх легенд. Тут расказваецца, як наогул нараджаюцца чуткі і, уласна кажучы, для чаго, а яшчэ раскрываецца пласт міфатворчасці. Мова… Надта многа метадалогіі. Калі не зломіце мозг , дык вывіхнеце дакладна. І ўсё вышэйпералічанае падмацавана крыніцамі, як мае быць. Толькі так і трэба кранацца падобных тэм. Што характэрна, з многімі міфамі мы сутыкаліся, а ў гэтай кнізе раскладзены іх прырода і механіка. Самае страшнае — многія дагэтуль жывыя ці знаходзяцца ў спячым рэжыме. І каб пазбегнуць заражэння, запрашаю на такі вось карантын! Андрэй Кулеш

Васіль Быкаў. Гарадзенскі архіў 1957-1972

Пра яе напісана: “Гэта зборнік невядомых твораў Васіля Быкава не ў звычайным разуменні — гэта першае цалкам архіўнае выданне народнага пісьменніка Беларусі”. Ну і так далей. Але гэтая кніга — больш, чым тое, што напісана. Гэта, можна сказаць, тэхналогія вытворчасці сябе. Тэхнічная дакументацыя па самаўдасканаленні. Інструкцыя па кіраванні мэтамі. Чэрцяжы, графікі, табліцы росту і станаўлення. Быкаў build. Гэта карысна для падрыхтаванага чытача і для таго, хто хоча нечага дамагчыся, але пакутуе на нестабільнасць усяго: уменняў, ідэй, матывацыйнага і псіхалагічнага складнікаў, якія, напэўна, важней за тыя, што можна “пракачаць”. Гартаеш, чытаеш — і бачыш прагрэс аўтара і механіку яго шляху да поспеху. Правільна гавораць: 10 працэнтаў таленту на 90 працэнтаў працы. І нічога кепскага няма ў тым, каб падглядзець, як гэта рабілі іншыя.   Андрэй Кулеш

Тэры Вулф. Кадзіма — геній

Калі толькі з’явіліся першыя фільмы, нікому і ў галаву не прыходзіла назваць кіно мастацтвам, але ішоў час, змяняліся магчымасці — і з’яўляліся людзі, якія гэтымі магчымасцямі карысталіся і, больш таго, стваралі іх. У выніку мы маем тое, што маем. То-бок меркаванне, што камп’ютарныя гульні — гэта ўжо дакладна не мастацтва. Меркаванне, якое з кожным ходам робіцца ўсё менш упэўненым, і не ў апошнюю чаргу дзякуючы такім людзям, як Хідэо Кадзіма. Хідэо — не рамеснік, які працуе на канвееры атракцыёнаў, не пастаўшчык забаўлянак. Ён — стваральнік, мастак і, згодна з меркаваннем мільёнаў людзей, геній. Думаю, прачытаўшы гэтую кнігу, і вы далучыцеся да гэтых мільёнаў, будзеце разам з імі сачыць за станаўленнем новага віду мастацтва і тымі, хто, разрываючы шаблоны, стаіць ля крыніц, якім наканавана стаць морам. Дзмітрый Шулюк