Вы тут

«З беларусам можна пасябраваць за гадзіну»


Пад­час мі­ну­лай ус­туп­най кам­па­ніі сту­дэн­та­мі Бел­дзярж­уні­вер­сі­тэ­та ста­лі 1119 за­меж­ні­каў. Гэ­та рэ­корд­ны па­каз­чык за ўсю гіс­то­рыю ВНУ, хоць жы­ха­ры ста­лі­цы ўжо пры­звы­ча­і­лі­ся ба­чыць на га­рад­скіх ву­лі­цах сту­дэн­таў з Кі­тая, Турк­ме­ніі і ін­шых кра­ін. Трыц­ца­ці­га­до­вы япо­нец Хі­то­шы Та­на­ка, дру­га­курс­нік Ін­сты­ту­та жур­на­ліс­ты­кі БДУ, так­са­ма пры­ехаў у Бе­ла­русь ме­на­ві­та па ве­ды. Ка­рэс­пан­дэн­ты «Чыр­вон­кі» су­стрэ­лі­ся з Хі­то­шы-са­нам і да­ве­да­лі­ся, як яму жы­вец­ца ў Мін­ску, што ўра­зі­ла яго ў Бе­ла­ру­сі і, вя­до­ма, па­га­ва­ры­лі пра Ні­пон (так сваю Ра­дзі­му на­зы­ва­юць са­мі япон­цы). 13-8 — Хі­то­шы, гэ­тай во­сен­ню на кан­фе­рэн­цыі па пад­вя­дзен­ні вы­ні­каў прак­ты­кі ты ўра­зіў сту­дэн­таў Ін­сты­ту­та жур­на­ліс­ты­кі сва­ёй рус­кай мо­вай. Ад­куль та­кія ве­ды? — О, гэ­та вель­мі доў­гая гіс­то­рыя. На­па­чат­ку 2000-х я жыў у го­ра­дзе Ко­бэ не­па­да­лёк ад Оса­кі, пра­ца­ваў у мяс­цо­вым рэ­ста­ра­не. Ад­ной­чы я са­чыў за спа­бор­ніц­тва­мі па тай­скім бок­се. Адзін з вель­мі па­пу­ляр­ных у Япо­ніі бай­цоў — Аляк­сей Ігн­а­шоў (да­рэ­чы, бе­ла­рус) — пас­ля бою да­ваў ін­тэр­в'ю на рус­кай мо­ве. Я па­чуў яе і, мож­на ска­заць, за­ка­хаў­ся. На Алім­пі­я­дзе 2004 го­да ўжо хва­рэў за збор­ную Ра­сіі. На­быў са­бе пе­ра­кла­ды кніг рус­кіх кла­сі­каў, на­прык­лад, Да­ста­еў­ска­га, і па­чаў чы­таць. Яшчэ гля­дзеў ра­сій­скае кі­но, мне па­да­ба­юц­ца філь­мы з Сяр­ге­ем Бад­ро­вым: «Брат», «Брат-2» і больш за ўсё — «Каў­каз­скі па­лон­нік». На­рэш­це я кі­нуў сваю пад­пра­цоў­ку ў рэ­ста­ра­не і пай­шоў ву­чыц­ца — у Та­кій­скі ін­сты­тут рус­кай мо­вы. Пас­ля го­да на­ву­чан­ня ста­жы­ра­ваў­ся ў Маск­ве. Мне вель­мі спа­да­ба­ла­ся ат­мас­фе­ра, са­ма кра­і­на. Я пла­на­ваў пра­цяг­ваць на­ву­чан­не, але не­ча­ка­на ад­бы­ла­ся бя­да. Мая ма­ці цяж­ка за­хва­рэ­ла, і трэ­ба бы­ло тэр­мі­но­ва шу­каць лю­бую пра­цу, за­раб­ляць гро­шы, бо ў ма­мы ні­ко­га, акра­мя мя­не, ня­ма. Я ўлад­ка­ваў­ся на за­вод кам­па­ніі Hіtachі, а вы­ву­чэн­не мо­вы за­кі­нуў. Атрым­лі­ваў шмат гро­шай, але за­да­валь­нен­ня зу­сім не бы­ло. На­рэш­це ма­ці ачу­ня­ла, але пра­цу на за­вод­зе я не кі­даў. І ад­ной­чы яна мне ска­за­ла: «Хі­то­шы, твой твар быц­цам мёрт­вы. Та­бе трэ­ба зай­мац­ца тым, што ты лю­біш». Та­ды я зволь­ніў­ся з пра­цы і зноў пай­шоў ву­чыц­ца, гэ­тым ра­зам на кур­сы. Па­ра­лель­на пад­пра­цоў­ваў у шко­ле — там зай­ма­ла­ся рус­ка­моў­ная дзяў­чын­ка з Турк­ме­ні­ста­на, і ёй па­трэб­на бы­ла да­па­мо­га з япон­скай мо­вай. — А як ты апы­нуў­ся ў Бе­ла­ру­сі? Ча­му мес­цам сва­ёй ву­чо­бы вы­браў ме­на­ві­та на­шу кра­і­ну?

— Трэ­ба бы­ло атрым­лі­ваць вы­шэй­шую аду­ка­цыю, але ў Япо­ніі яна каш­туе вель­мі до­ра­га — ка­ля 10 ты­сяч до­ла­раў за год. Я па­чаў шу­каць ін­шае мес­ца. Доў­га ду­маў пра Ра­сію, але атры­ма­ла­ся інакш. На кур­сах я па­зна­ё­міў­ся з рус­кай жан­чы­най, што вый­шла за­муж за япон­ца. Яна па­ра­і­ла мне ехаць ву­чыц­ца ў Бе­ла­русь, ска­за­ла, што там вель­мі спа­кой­на, доб­рыя лю­дзі, а яшчэ ў Мін­ску жы­вуць яе зна­ё­мыя. Акра­мя та­го, на­ву­чан­не ў Бе­ла­ру­сі каш­туе ня­до­ра­га. Вяс­ной 2011-га я ўпер­шы­ню пры­ехаў у Мінск, паў­го­да на­вед­ваў кур­сы рус­кай мо­вы для ін­ша­зем­цаў. По­тым вяр­нуў­ся на ра­дзі­му і ду­маў, што гэ­та на­заўж­ды. У Япо­ніі я здаў эк­за­мен па рус­кай мо­ве дру­го­га ўзроў­ню і атры­маў да­звол на пра­цу ў сфе­ры між­моў­ных ка­му­ні­ка­цый. Але зноў уз­нік­лі праб­ле­мы: на ма­ёй ра­дзі­ме вель­мі цяж­ка знай­сці пра­цу, звя­за­ную з рус­кай мо­вай. Прый­шло­ся вяр­тац­ца ў Бе­ла­русь і пра­цяг­ваць ву­чо­бу на тых жа кур­сах. Але на гэ­ты раз бы­ло вель­мі сум­на: мо­ву вы­кла­да­лі для сту­дэн­таў, якія амаль зу­сім не га­во­раць па-рус­ку. І вось ад­ной­чы вы­клад­чы­ца ска­за­ла мне, што я лепш пі­шу па-рус­ку, чым раз­маў­ляю, і, маг­чы­ма, мне трэ­ба па­спра­ба­ваць вы­ву­чыц­ца на жур­на­ліс­та. Я зга­дзіў­ся, па­чаў вы­бі­раць па­між філ­фа­кам і Ін­сты­ту­там жур­на­ліс­ты­кі. Вы­бар на ка­рысць апош­ня­га аб­умо­ві­ла на­яў­насць на­прам­ку «спар­тыў­ная жур­на­ліс­ты­ка». Так я і стаў сту­дэн­там жур­фа­ка. — І якія ў ця­бе ўра­жан­ні ад ву­чо­бы? — О, вель­мі па­зі­тыў­ныя! Мя­не па­ся­лі­лі ў но­вы ін­тэр­нат ка­ля стан­цыі мет­ро «Пят­роў­шчы­на». Там я знай­шоў са­бе сяб­роў, у асноў­ным гэ­та бе­ла­рус­кія сту­дэн­ты. Да­рэ­чы, яны па­ці­ху ву­чаць мя­не бе­ла­рус­кім сло­вам, я па­чаў ці­ка­віц­ца яшчэ і бе­ла­рус­кай куль­ту­рай. Ве­даю пра та­кіх пісь­мен­ні­каў, як Ян­ка Ку­па­ла і Якуб Ко­лас, толь­кі ўвесь час іх блы­таю (смя­ец­ца). Ча­сам спра­бую ска­заць што-не­будзь па-бе­ла­рус­ку, але атрым­лі­ва­ец­ца «тра­сян­ка». Ад­но жа­дан­не, трэ­ба ска­заць, не спраў­дзі­ла­ся. Я вель­мі ха­цеў ву­чыц­ца ра­зам з бе­ла­рус­кі­мі сту­дэн­та­мі, у ад­ной гру­пе. Але ў дэ­ка­на­це ска­за­лі, што гэ­та не­маг­чы­ма, бо шмат прад­ме­таў ім вы­кла­да­юць па-бе­ла­рус­ку, я ма­гу мно­гае не зра­зу­мець. Та­му я ву­чу­ся ра­зам з ін­шы­мі за­меж­ны­мі сту­дэн­та­мі. За­тое за­ста­ец­ца шмат воль­на­га ча­су, бо з за­меж­ні­ка­мі ву­чыц­ца пра­сцей. — Да­рэ­чы, як прай­шла твая пер­шая ву­чэб­ная прак­ты­ка? — Пер­шую прак­ты­ку я вы­ра­шыў пра­хо­дзіць у Мін­ску, ін­шыя ва­ры­ян­ты на­ват не раз­гля­даў. Вы­бі­раў па­між дзвю­ма рэ­дак­цы­я­мі, што па­ра­і­лі мне сяб­ры. Па­чаў з прос­тых ма­тэ­ры­я­лаў: пад­час па­езд­кі да­до­му на­ве­даў шэсць япон­скіх га­ра­доў: То­кіа, На­га­са­кі, Кі­ё­та і ін­шыя. Ра­біў здым­кі, за­на­тоў­ваў ці­ка­выя фак­ты. Су­мя­шчаў пры­ем­нае з ка­рыс­ным, пра­сцей ка­жу­чы. По­тым на­пі­саў тры ма­тэ­ры­я­лы. Рэ­дак­та­ру яны спа­да­ба­лі­ся, і ён ад­ра­зу ж іх на­дру­ка­ваў — усю се­рыю. Пас­ля гэ­та­га я пра­ца­ваў ужо ў Мін­ску, зра­біў яшчэ не­каль­кі ма­тэ­ры­я­лаў. Са­мы ці­ка­вы — з вы­ка­ры­стан­нем «ме­та­ду мас­кі». Рэ­дак­тар па­пра­сіў мя­не пра­ана­лі­за­ваць пра­цу ін­фар­ма­цый­на-ту­рысц­ка­га цэнт­ра пад вы­гля­дам япон­ска­га па­да­рож­ні­ка. Я ўзяў сваю ва­ліз­ку, на­біў рэ­ча­мі і пай­шоў у гэ­ты са­мы цэнтр. Ра­біў вы­гляд, што мо­вы амаль не ве­даю, тлу­ма­чыў усё жэс­та­мі. Спа­чат­ку скла­ла­ся ўра­жан­не, што мне там не ўзра­да­ва­лі­ся. Але хут­ка су­пра­цоў­ні­кі цэнт­ра за­ры­ен­та­ва­лі­ся і вель­мі якас­на мне да­па­маг­лі. Знай­шлі тан­ную гас­ці­ні­цу ў двух кро­ках ад цэнт­ра го­ра­да, рас­па­вя­лі, як ту­ды да­брац­ца, і мно­гае ін­шае. На­ват па­ра­і­лі мес­ца са смач­ны­мі су­шы. Яшчэ я спы­таў, ці ёсць у Мін­ску якія-не­будзь сла­ву­тыя мес­цы, звя­за­ныя з Япо­ні­яй. Яны доў­га ду­ма­лі, але ўзга­да­лі пра Зва­ны На­га­са­кі і Сен­дай­скі сквер. Пра гэ­ты ві­зіт я так­са­ма на­пі­саў ма­тэ­ры­ял. 140201_140157 — Спа­да­ба­лі­ся на­шы су­шы? — Не вель­мі, у іх ма­ла агуль­на­га з ты­мі, што ядзім мы. У Япо­ніі су­шы ядуць да­во­лі час­та. Мо­жа, раз на ты­дзень. Са­праўд­ныя ро­лы га­ту­юць толь­кі ў спе­цыль­ных рэ­ста­ра­нах, гэ­та ро­біць во­пыт­ны ку­хар. Не­ка­то­рыя га­ту­юць су­шы до­ма, гэ­та на­зы­ва­ец­ца «ся­мей­ныя су­шы». — А бе­ла­рус­кая кух­ня? Доў­га пры­вы­каў ес­ці ві­дэль­цам і лыж­кай? — Вось да кух­ні я так і не пры­звы­ча­іў­ся за паў­та­ра го­да. У бе­ла­рус­кіх стра­вах шмат тлу­шчу, япон­цу гэ­та ня­звык­ла. Ха­ця спа­чат­ку еў дра­ні­кі ледзь не кож­ны дзень — аж­но на­да­ку­чы­лі. З ві­дэль­цам і лыж­кай му­чыц­ца не да­вя­ло­ся — у Япо­ніі сён­ня ка­рыс­та­юц­ца як па­лач­ка­мі, так і еў­ра­пей­скі­мі ста­ло­вы­мі пры­бо­ра­мі. — Тлу­шчу шмат, каб ха­лод­ную зі­му пе­ра­жыць. Бе­ла­рус­кія ма­ра­зы ця­бе не пу­жа­юць? — Пу­жа­юць, яшчэ як! На ма­ёй ра­дзі­ме тэм­пе­ра­ту­ры ні­жэй­шыя за нуль не бы­вае. Снег вы­па­дае ў леп­шым вы­пад­ку раз на не­каль­кі га­доў. Спра­бую цяп­лей апра­на­цца, але да­па­ма­гае ма­ла. Та­му без асаб­лі­вай пры­чы­ны ў ма­ра­зы з ін­тэр­на­та не вы­хо­джу. — Хі­то­шы, а ці быў ты дзе-не­будзь, акра­мя Мін­ска? Што та­бе спа­да­ба­ла­ся ў Бе­ла­ру­сі, акра­мя ста­лі­цы? — Я час­та бы­ваю ў Брэс­це, там жы­ве мой бе­ла­рус­кі ся­бар. Ён па­каз­ваў мне Брэсц­кую крэ­пасць, бы­ло вель­мі ці­ка­ва. Ды і ўво­гу­ле сам го­рад спа­да­баў­ся. Да­рэ­чы, я не ча­каў, што ў Бе­ла­ру­сі та­кія вя­лі­кія га­ра­ды, на­ват Мінск мне ба­чыў­ся ма­лень­кім. Ака­за­ла­ся зу­сім інакш. Яшчэ мя­не моц­на ўра­зіў Грод­на, яго цэнтр. Я шмат па­да­рож­ні­чаў па Еў­ро­пе, і ме­на­ві­та ў Грод­не мне пры­га­да­лі­ся тыя па­да­рож­жы. Гэ­та го­рад, у якім жы­ве гіс­то­рыя. У Мін­ску я люб­лю ад­па­чы­ваць у ганд­лё­вым цэнт­ры «Ста­лі­ца», тут шмат ці­ка­ва­га. А яшчэ мне па­да­ба­ец­ца мін­скі ба­та­ніч­ны сад. Зі­мой час­та ха­джу на ка­ток ка­ля Па­ла­ца спор­ту. — А ці мно­га япон­цы ве­да­юць пра на­шу кра­і­ну? — Шчы­ра ка­жу­чы, не вель­мі. Ка­лі я ка­заў сяб­рам, што еду ву­чыц­ца ў Бе­ла­русь, яны пе­ра­пыт­ва­лі: «Бе­ла­русь? Гэ­та не­дзе ў Ра­сіі?» Я ім тлу­ма­чыў, што гэ­та кра­і­на — су­сед­ка Ра­сіі, там жы­вуць ін­шыя лю­дзі. Ця­пер ве­да­юць тро­хі больш, праў­да, з сум­най на­го­ды. Пас­ля ава­рыі на стан­цыі Фу­ку­сі­ма ў нас час­та ўзгад­ва­юць пра Чар­но­быль. І, ад­па­вед­на, пра Бе­ла­русь. Ка­жуць, што нам трэ­ба пе­рай­маць бе­ла­рус­кі во­пыт у зма­ган­ні з на­ступ­ства­мі ра­ды­я­цый­най ка­та­стро­фы. — Ці ад­чу­ва­еш ты ад­роз­нен­ні па­між бе­ла­ру­са­мі і рус­кі­мі? — Не­су­мнен­на. Як толь­кі я пры­ехаў у Мінск, пер­шай дум­кай бы­ло: «Ні­што са­бе! Сла­вя­не ўме­юць усмі­хац­ца?» Бе­ла­ру­сы хут­чэй ідуць на кан­такт. З бе­ла­ру­сам мож­на па­сяб­ра­ваць за га­дзі­ну, а з ра­сі­я­на­мі так не атрым­лі­ва­ец­ца. Яны вель­мі на­сця­ро­жа­на ста­вяц­ца да но­вых лю­дзей. — А што ты ска­жаш пра бе­ла­ру­саў і япон­цаў? — Ба­наль­нае. У нас шмат па­доб­на­га і шмат роз­на­га. Га­лоў­нае ад­роз­нен­не, я лі­чу, — эма­цый­насць. Япон­цы ні­ко­лі не па­каз­ва­юць свае эмо­цыі на пра­цы ды і ўво­гу­ле на лю­дзях. Трэ­ба заўж­ды стры­ма­на ўсмі­хац­ца, але ні­я­кім чы­нам нель­га па­каз­ваць, што ад­бы­ва­ец­ца ў тва­ёй ду­шы. Са­мім са­бой мож­на быць толь­кі до­ма. Бе­ла­ру­сы ж эмо­цый не стрым­лі­ва­юць. Мо­гуць па­сва­рыц­ца з кі­раў­ніц­твам, з людзь­мі на ву­лі­цы. І мне гэ­та ба­чыц­ца «плю­сам». Бо эмо­цыі нель­га тры­маць у са­бе. Ме­на­ві­та та­му я ад­чу­ваю ся­бе ў Бе­ла­ру­сі кам­форт­на. Бо лю­дзі тут шчы­рыя. — Хі­то­шы, на­конт Япо­ніі ў бе­ла­ру­саў скла­ла­ся шмат стэ­рэа­ты­паў. Пра­па­ную та­бе пра­ка­мен­та­ваць не­ка­то­рыя з іх. На­прык­лад, та­кі: япон­цы — вель­мі дыс­цып­лі­на­ва­ны на­род, яны з вя­лі­кай ад­каз­нас­цю ста­вяц­ца да сва­ёй пра­цы і вель­мі сум­лен­на яе вы­кон­ва­юць... — Гэ­та праў­да. Я ўжо ка­заў пра ста­сун­кі па­між ка­ле­га­мі. Трэ­ба заўж­ды вес­ці ся­бе стры­ма­на, нель­га кан­флік­та­ваць, на пра­цы — толь­кі пра­ца. Так­са­ма цэ­ніц­ца пунк­ту­аль­насць, на пра­цу ўсе пры­яз­джа­юць за паў­га­дзі­ны да яе па­чат­ку. Ка­лі спаз­ня­еш­ся — зволь­няць. Смя­яц­ца, ве­ся­ліц­ца на пра­цы — за­ба­ро­не­на. З па­за­пра­цоў­ных ад­но­сін да­зва­ля­ец­ца ві­зіт у са­кэ-бар з на­чаль­ні­кам. Іс­нуе на­ват пры­кме­та: ка­лі бос доў­га не клі­ча ця­бе на са­кэ (япон­скі ал­ка­голь­ны на­пой. — Аўт.) — ча­кай зваль­нен­ня. — А са­кэ? Ці праў­да гэ­та та­кі рас­паў­сю­джа­ны на­пой? — Япон­цы п'юць шмат са­кэ. Асаб­лі­ва тыя, што пра­цу­юць у офі­сах. Ка­жуць, што гэ­та зды­мае стрэс. Бо на сям'ю, аса­біс­тае жыц­цё ча­су не ха­пае. Не­ка­то­рыя офіс­ныя ра­бот­ні­кі ка­рыс­та­юц­ца спе­цы­яль­ным пры­ста­са­ван­нем — плас­ты­ка­вай ва­зай. Ка­лі не­га­тыў­ныя эмо­цыі б'юць це­раз край, у гэ­тую ва­зу мож­на па­кры­чаць, каб ні­хто не чуў. — Ці не з гэ­тым звя­за­на іс­на­ван­не ў Япо­ніі та­ко­га мес­ца, як Лес са­ма­за­бой­цаў? — Так, ён зна­хо­дзіц­ца не­па­да­лё­ку ад Фу­дзі. Ка­лі жыц­цё ста­но­віц­ца не­вы­нос­ным, лю­дзі пры­хо­дзяць ту­ды, каб па­мер­ці. Усё гэ­та звя­за­на, як я ду­маю, з тым са­мым што­дзён­ным стрэ­сам. З тым, што пры­хо­дзіц­ца «на­сіць мас­ку» кож­ны дзень. Што ка­заць, ка­лі япон­цы на­ват з сяб­ра­мі і ў сям'і час­та раз­маў­ля­юць на «вы». — На­пэў­на, са­мы вя­до­мы япон­скі пісь­мен­нік у Бе­ла­ру­сі — Ха­ру­кі Му­ра­ка­мі. А ка­го лю­бяць са­мі япон­цы? — Ха­ру­кі Му­ра­ка­мі так­са­ма лю­бяць, але да­лё­ка не ўсе. Кож­ны дзень з'яў­ля­юц­ца но­выя ці­ка­выя аў­та­ры. З кла­сі­каў са­мыя вя­до­мыя ў нас — Аку­та­га­ва Ру­нос­кэ і На­цу­мэ Са­сэ­кі. — Для мно­гіх Япо­нія аса­цы­ю­ец­ца з та­кім ві­дам ба­раць­бы, як су­мо. Ці са­праў­ды ён та­кі па­пу­ляр­ны? — Ужо даў­но не. Рэч, на­пэў­на, у тым, што япон­скія су­ма­іс­ты не са­мыя моц­ныя. Леп­шыя сён­ня ўво­гу­ле ман­го­лы. Ёсць ра­сій­скія, гру­зін­скія су­ма­іс­ты. А са­мы па­пу­ляр­ны ў Япо­ніі від спор­ту, які я так­са­ма люб­лю больш за ас­тат­нія, — бей­сбол. Апош­нім ча­сам па­пу­ляр­насць на­бі­рае фут­бол, з'я­ві­лі­ся моц­ныя япон­скія фут­ба­ліс­ты: Кей­су­ке Хон­да, Юта На­га­то­ма, Сін­дзі Ка­га­ва. — Яшчэ ка­жуць, што япон­скія жан­чы­ны вель­мі па­слух­мя­ныя, ні­ко­лі не спра­ча­юц­ца са сва­і­мі муж­чы­на­мі... — Не ста­ну гэ­та аб­вяргаць. Япон­кі над­та са­рам­лі­выя, мне заўж­ды цяж­ка зра­зу­мець, пра што яны ду­ма­юць. Ча­сам мне зда­ец­ца, што яны хіт­рыя. — Хі­то­шы, якія ў ця­бе пла­ны на бу­ду­чы­ню? Ці пла­ну­еш ты вяр­тац­ца на ра­дзі­му? А мо­жа, хо­чаш жыць у Бе­ла­ру­сі? — Са­мае га­лоў­нае для мя­не — вы­ка­рыс­тоў­ваць у пра­цы рус­кую мо­ву. Шчы­ра ка­жу­чы, я і праў­да ха­цеў бы за­стац­ца ў Бе­ла­ру­сі. Трэ­ба скон­чыць на­ву­чан­не і знай­сці на­рэш­це пра­цу, якая зро­біць мя­не шчас­лі­вым. Якую пра­цу? Я не ве­даю. Маг­чы­ма, бу­ду жур­на­ліс­там, які пі­ша пра Япо­нію на рус­кай мо­ве. Ці, на­прык­лад, вы­клад­чы­кам япон­скай мо­вы ў Бе­ла­ру­сі. Га­лоў­нае — у мя­не ёсць ма­ра, і ця­пер яна па­чы­нае спраў­джвац­ца. Бе­ла­русь мне па­да­ба­ец­ца, у пер­шую чар­гу, сва­і­мі людзь­мі. Я ні­ко­лі не па­шка­дую, што ад­ной­чы ака­заў­ся тут. Яра­слаў ЛЫС­КА­ВЕЦ. Фо­та Надзеі Бужан і з архіва.

Выбар рэдакцыі

Культура

Адэльск: турыстычная Мекка на прыграніччы

Адэльск: турыстычная Мекка на прыграніччы

Адэльск — унікальнае месца. Ціхая вёска на самым ускрайку заходняй мяжы становіцца з кожным годам усё больш знакамітай.

Грамадства

Як хутка людзі змогуць стаць менш агрэсіўнымі?

Як хутка людзі змогуць стаць менш агрэсіўнымі?

 Псіхолаг Раман Кручкоў упэўнены, што на самай справе агрэсія ўласціва ўсім людзям.  

Грамадства

Археалагічны комплекс «Бярэсце» стане першай пляцоўкай святкавання тысячагоддзя

Археалагічны комплекс «Бярэсце» стане першай пляцоўкай святкавання тысячагоддзя

Археалагічны музей «Бярэсце» і навакольная тэрыторыя перажываюць вялікае абнаўленне. 

Культура

Існавала павер'е, што на Русальны тыдзень нельга хадзіць у лес

Існавала павер'е, што на Русальны тыдзень нельга хадзіць у лес

«Прыйшло лета, спякота, і мы ўсё часцей і часцей ідзём на рэчку».