Вы тут

Таня Скарынкіна: “Хочацца, каб мяне разумелі”


Апублікавана ў газеце "Літаратура і мастацтва" 28 сакавіка 2014 года

_________________________________________________________________________________

Прыкладна год таму падчас інтэрв’ю галоўны рэдактар расійскага часопіса паэзіі “Воздух” Дзмітрый Кузьмін параіў мне звярнуць увагу на вельмі самабытныя вершы аўтаркі са Смаргоні Тані Скарынкінай, якая ў той час жыла ў партугальскім Фару. І сапраўды, калі ў Мінску праз некаторы час выйшаў першы зборнік Тані ― “Кніга для чытання ў памяшканнях і па-за памяшканнямі”, стала зразумела, што чытач проста не мае права прайсці міма. Хаця б з-за гэтай самабытнасці, незвычайнасці паэтычнага голасу аўтаркі. Больш за тое, амаль адразу ўслед за першай кнігай Тані Скарынкінай выйшла і другая ― “Партугальскія трохрадкоўі” (Нью-Ёрк: Ailuros Publishing, 2014). Неўзабаве адбыліся і прэзентацыі ― спачатку ў Маскве, а потым — у Мінску. Сустрэча з чытачамі і калегамі ў беларускай сталіцы стала і для мяне добрай нагодай пазнаёміцца і пагутарыць з Таняй.

Скарынкина

― Раней вы пісалі вершы практычна толькі для сябе, змяшчаючы іх на сваёй старонцы ў LiveJournal і Facebook. Цяпер жа маеце аж дзве кнігі. Што адчуваеаце ў сувязі з тым, што вашы вершы сустракаюцца з чытачом ужо загорнутымі ў кніжную вокладку?

― Амаль нічога. Мне падаецца, я так доўга пісала і так шмат назбіралася вершаў, што яны нарэшце павінны былі выйсці. Я чакала гэтых кніг прыкладна год, прыдумала назву, і нават не адну. Выдатна, што яны выйшлі, але маюць зусім іншыя назвы, ды і самі выданні атрымаліся намнога лепшымі, чым я думала і чакала.

― Як прайшла прэзентацыя ў Маскве?

― У аэрапорце мяне сустрэла Лена Сунцова, выдавец маёй нью-ёркскай кнігі. Таму магу сказаць, што Масква мяне сустрэла як родная. Адразу адчула сябе як дома, хоць дагэтуль у тым горадзе была толькі аднойчы. Мне вельмі спадабалася. На сустрэчы было многа знаёмых і сяброў. Я амаль не баялася. Усе ўсміхаліся, мне нават падарылі букет руж. Паэты падтрымлівалі. А потым мы елі бліны: якраз Масленіца! Мне было лёгка, хоць з мікрафонам выступала ўпершыню ў жыцці.

― А ў Мінску адчуваеце сябе сваёй?

― Пакуль што не надта. Горад значна змяніўся!

― Вам важная рэакцыя чытача на вершы?

― Інакш я не выкладвала б іх у “ЖЭС” і “Фэйсбуку”. Канечне, мне патрэбна ведаць, што думаюць людзі пра мае творы. Так заўсёды бывае: пішаш для сябе, але потым усё ж паказваеш. Мне хочацца, каб людзям было весела. Выдатна, калі, чытаючы мае вершы, яны смяюцца. Нават калі творы бываюць трагічнымі, драматычнымі, хочацца, каб у іх чыталася нейкая іронія, каб людзям не было сумна. Але такой мэты не стаўлю адпачатку. Гэта ўжо пазней атрымліваецца. Увогуле дзіўна: пішаш для сябе, а потым хочаш, каб цябе разумелі. Жывеш сярод людзей, і хочацца, каб яны цябе любілі ці хаця б не білі (смяецца).

― Можна сцвярджаць, што ваша публіка дзеліцца на дзве амаль варожыя групы: адданых прыхільнікаў і злосных праціўнікаў. Крыўдна, калі вершы, такія шчырыя, у чымсьці наіўныя, па-дзіцячы непасрэдныя, называюць штучнымі і мёртвымі?

― Канечне, крыўдна. Калісьці я зарэгістравалася на адным папулярным паэтычным сайце, дзе вельмі хутка з’явілася некалькі надзвычай актыўных “каментатараў”, якім не падабалася мая творчасць. Я сышла адтуль, не вытрымала такога стаўлення. Вельмі дзіўна, што і самі паэты настолькі не любяць паэтаў, якія пішуць па-іншаму, “парушаюць класічную традыцыю”. Але ж месца хапае ўсім! Калі мне не падабаюцца чыесьці вершы, я нічога не кажу. Нават магу сказаць, што гэта добра. Але на мяне накідваюцца вельмі часта! Па шчырасці, нават не ведаю чаму. Калі выйшла першая кніга, таксама з’явілася шмат абвінавачванняў. Я не вінаватая. Кажуць, што “па блаце” надрукавалі, што дзядзька дапамог, а ён, па-мойму, нават не ведае, што ў мяне кніга выйшла. Не разумею, што рухае гэтымі людзьмі. Я нікога не хацела крыўдзіць, і мне такое стаўленне непрыемнае. Хачу добрага, а людзі злуюцца.

― На вашых старонках у сацыяльных сетках можна не толькі пачытаць вершы, але і паглядзець на незвычайныя аўтарскія фотаздымкі ― кампазіцыі з рэчаў, набытых на “барахолках” ці проста знойдзеных на сметніцах. Мяне ж заўсёды цікавіла, куды потым трапляюць “героі” гэтых фотакарцін?

― У асноўным я іх выкідваю. Яны ўсе старыя, абтрапаныя. Калі гэта прадукты ― садавіна ці мяса, — з’ядаю. А розных мёртвых птушачак, з-за якіх многія таксама на мяне нападаюць (не ведаю, чым яны не дагадзілі?), ― хаваю. Нешта самае любімае застаецца ў доме.

― Ці ёсць у планах выданне паэтычнай кнігі-альбома, куды ўвайшлі б вашы вершы і фотаздымкі?

― Канечне, хацелася б. Але гэта вельмі дорага. У мяне ўжо назбіралася шмат фотаздымкаў, шмат новых вершаў. Хацелася б і выстаўку сваю зладзіць, і каляровы альбом выдаць, рабіць паштоўкі, постары. Мне вельмі прыемна, што на вокладках абедзвюх кніг ― мае фотаздымкі, што выдаўцы пагадзіліся на такі крок.

Марына ВЕСЯЛУХА,

Фота аўтара

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін

Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін

У разгары сезон журавін. Менавіта цяпер самы час назапасіць гэтых ягад на доўгі перыяд халадоў і прастуд.

Грамадства

Што пісалі беларускія класікі пра самага дарагога чалавека?

Што пісалі беларускія класікі пра самага дарагога чалавека?

Янка Купала дакладна чуў беларускія калыханкі ад сваёй маці, Бянігны Іванаўны, лежачы ў калысцы ў Вязынцы.

Грамадства

Калі злодзей маўчыць, за яго «гавораць» сляды. Выкрыць злачынцу дапаможа трасалогія

Калі злодзей маўчыць, за яго «гавораць» сляды. Выкрыць злачынцу дапаможа трасалогія

Банда рабаўнікоў «трапілася» дзякуючы адбіткам спецыяльнай прылады.

Грамадства

Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі

Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі

Экспедыцыю ў Малінаўку арганізаваў навуковы супрацоўнік музея гісторыі Магілёва ветэран пошукавага руху Пётр Хаванскі.