Вы тут

Тут вучаць армію любіць


Ся­род вы­пуск­ні­коў школ не так мно­га тых, хто свя­до­ма хо­ча звя­заць свой лёс са службай у вой­ску. Ад­на з пры­чын та­ко­га стаў­лен­ня юна­коў да вы­ка­нан­ня па­чэснага аба­вяз­ку — са­ста­рэ­лая і не­дас­ка­на­лая сістэ­ма да­пры­зыў­най пад­рых­тоў­кі. Праў­да, апош­нім ча­сам гэ­тая праб­ле­ма, зда­ец­ца, па­ча­ла вы­ра­шац­ца: у мно­гіх ра­ё­нах Мін­ска з'я­ві­лі­ся Цэнт­ры да­пры­зыў­най пад­рых­тоўкі. Каб да­ве­дац­ца, як пра­цуе но­вая сіс­тэ­ма, ка­рэс­пан­дэн­ты «Чыр­вон­кі» на­ве­да­лі та­кі цэнтр у Мас­коў­скім ра­ё­не ста­лі­цы — ён раз­мя­шча­ец­ца на ба­зе ся­рэд­няй шко­лы № 170.

24-9

24-9

 

Уста­но­ва зай­мае амаль увесь трэ­ці па­верх. Кі­руе ёю Яў­ген ГУНЬ­КО, на­мес­нік ды­рэк­та­ра шко­лы па ву­чэб­най ра­бо­це, ка­пі­тан за­па­су, на­стаў­нік вы­шэй­шай ка­тэ­го­рыі, ула­даль­нік гран­та Мін­гар­вы­кан­ка­ма за рас­пра­цоў­ку аду­ка­цый­на­га пра­ек­та «Фар­мі­ра­ван­не ў юна­коў га­тоў­нас­ці да вы­ка­нан­ня аба­вяз­каў па аба­ро­не Ай­чы­ны ва ўмо­вах аду­ка­цый­най пра­сто­ры Цэнт­ра да­пры­зыў­най пад­рых­тоў­кі».

— У апош­нія га­ды вы­кла­дан­не да­пры­зыў­най пад­рых­тоў­кі ў шко­лах бы­ло вель­мі праб­ле­ма­тыч­ным, — ка­жа Яў­ген Гунь­ко. — На­ват ка­лі зна­хо­дзіў­ся ча­ла­век, са­праў­ды да­свед­ча­ны ў вай­ско­вай спра­ве, то ў са­мым леп­шым вы­пад­ку (пры на­яў­нас­ці ў шко­ле двух дзя­ся­тых і двух адзі­нац­ца­тых кла­саў) у яго бы­лі ўся­го ча­ты­ры ву­чэб­ныя га­дзі­ны ў ты­дзень. Для па­раў­на­ння: на стаў­ку трэ­ба вес­ці двац­цаць уро­каў на ты­дзень. Пры гэ­тым афі­цэр не мо­жа вес­ці ін­шыя школь­ныя прад­ме­ты, та­му для на­груз­кі на стаў­ку яму больш ні­чо­га не маг­лі даць. І за­ро­бак у яго атрым­лі­ваў­ся ад­па­вед­ны... Звы­чай­на гэ­тую праб­ле­му вы­ра­ша­лі прос­та: да­пры­зыў­ную пад­рых­тоў­ку ў хлап­цоў вёў на­стаў­нік фіз­куль­ту­ры ці пра­цоў­на­га на­ву­чан­ня, а ў дзяў­чат, час­цей за ўсё, на­стаў­нік бія­ло­гіі.

24-10

24-10

 

 

Якім жа чы­нам уда­ло­ся змя­ніць сі­ту­а­цыю? Та­кі прад­мет, як да­пры­зыў­ная пад­рых­тоў­ка, у школь­най пра­гра­ме за­стаў­ся, але ця­пер вы­ка­рыс­тоў­ва­ец­ца ін­шы па­ды­ход да яго вы­кла­дан­ня.

Цэнтр пра­цуе па блоч­на-мо­дуль­ным прын­цы­пе — уся га­да­вая пра­гра­ма дыс­цып­лі­ны, якая скла­да­ец­ца з 35 ву­чэб­ных га­дзін, па­да­ец­ца бло­кам за шэсць ву­чэб­ных дзён. Гэ­та зна­чыць, што вуч­ні ста­рэй­шых кла­саў кож­най са школ Мас­коў­ска­га ра­ё­на ста­лі­цы ў ад­па­вед­нас­ці з за­цвер­джа­ным гра­фі­кам раз на год вы­зва­ля­юц­ца ад усіх ін­шых уро­каў і на пра­ця­гу шас­ці дзён за­мест сва­ёй шко­лы на­вед­ва­юць Цэнтр да­пры­зыў­най пад­рых­тоў­кі. Па вы­ні­ках на­ву­чан­ня вы­стаў­ля­юц­ца ад­зна­ка за чвэрць і га­да­вая ад­зна­ка. Акра­мя гэ­та­га, дзе­ся­ці­клас­ні­кі ў чэр­ве­ні вы­яз­жа­юць на ву­чэб­на-па­ля­выя збо­ры ў пад­шэф­ны полк су­вя­зі, а дзе­ся­ці­клас­ні­цы «прак­ты­ку­юц­ца» ў па­лі­клі­ні­ках Мас­коў­ска­га ра­ё­на ста­лі­цы. Уся­го за год у Цэнт­ры пра­хо­дзяць пад­рых­тоў­ку больш за 2,5 ты­ся­чы стар­ша­клас­ні­каў.

Тут са­праў­ды ство­ра­ны ўсе ўмо­вы для та­го, каб за­ці­ка­віць мо­ладзь вай­ско­вай спра­вай. Ёсць ка­бі­нет аг­ня­вой і так­тыч­най пад­рых­тоў­кі, ка­бі­нет гіс­то­рыі Уз­бро­ен­ных Сіл, ка­бі­нет ра­ды­я­цый­най, хі­міч­най і бія­ла­гіч­най аба­ро­ны, ка­бі­нет ар­га­ні­за­цыі ба­я­вой дзей­нас­ці, ка­бі­не­ты тэ­а­рэ­тыч­най і прак­тыч­най ме­ды­цы­ны.

Су­пра­цоў­ні­кі Цэнт­ра — афі­цэ­ры за­па­су, лю­дзі, якія на ўлас­ным во­пы­це ве­да­юць, што та­кое служ­ба ў вой­ску. Ці, у вы­пад­ку з дзяў­ча­та­мі, пра­фе­сій­ныя спе­цы­я­ліс­ты па ме­ды­цын­скай да­па­мо­зе. Пры гэ­тым усе яны ма­юць і шмат­га­до­вы пе­да­га­гіч­ны до­свед. Пад­пал­коў­нік за­па­су Ігар БЕ­ДЗЕН­КА вы­сту­паў рэ­цэн­зен­там апош­ня­га пад­руч­ні­ка па да­пры­зыў­ный пад­рых­тоў­цы.

З ма­тэ­ры­яль­най ба­зай усё так­са­ма доб­ра: хлоп­цы прак­ты­ку­юц­ца ў збор­цы-раз­бор­цы са­праўд­ных АК-74, апра­на­юць са­праўд­ныя кас­цю­мы хі­ма­ба­ро­ны. Кож­ны ка­бі­нет аб­ста­ля­ва­ны вад­ка­крыс­та­ліч­ным дыс­пле­ем для пра­гля­ду ву­чэб­ных філь­маў. Дзяў­ча­ты трэ­ні­ру­юц­ца ра­біць штуч­нае ды­хан­не і не­пра­мы ма­саж сэр­ца на спе­цы­яль­ным ма­не­ке­не: ка­лі ўсё зра­біць пра­віль­на, ён па­дасць сіг­нал сва­і­мі элект­рон­ны­мі «ва­чы­ма». Адзі­нае, ча­го па­куль што не ха­пае — ціра. Для та­го, каб па­прак­ты­ка­вац­ца ў страль­бе, хлоп­цы на­вед­ва­юць су­сед­нюю шко­лу.

24-8

24-8

 

Здзіў­ляе апан­та­насць, з якой афі­цэ­ры зай­ма­юц­ца аб­ста­ля­ван­нем Цэнт­ра. Ледзь не ў кож­на­га з іх ёсць ка­лек­цыя вай­ско­вай ат­ры­бу­ты­кі: зна­каў ад­роз­нен­ня, га­лаў­ных убо­раў, па­мен­ша­ных ко­пій вай­ско­вай тэх­ні­кі. Усе гэ­тыя ка­лек­цыі вы­стаў­ля­юц­ца ў па­мяш­кан­нях Цэнт­ра, і па­зна­ё­міц­ца з імі мож­а кож­ны ах­вот­ны. Акра­мя та­го, сю­ды трап­ля­юць і са­праўд­ныя му­зей­ныя ка­лек­цыі. Пад­час на­ша­га ві­зі­ту ў ад­ным з ка­бі­не­таў пра­хо­дзі­ла вы­ста­ва ка­лек­цыі, якая на­ле­жыць вя­до­ма­му ама­та­ру ка­зац­тва Іга­ру Ба­біц­ка­му. Вуч­ні маг­лі ўба­чыць аб­мун­дзі­ра­ван­не і прад­ме­ты по­бы­ту са­вец­кіх і ня­мец­кіх сал­дат ча­соў Вя­лі­кай Ай­чын­най вай­ны. У ка­бі­не­це аг­ня­вой і так­тыч­най пад­рых­тоў­кі зна­хо­дзіц­ца ін­ста­ля­цыя «Аба­ро­на мос­та це­раз ра­ку Дняп­ро ў Ма­гі­лё­ве», пе­ра­да­дзе­ная сю­ды з Дзяр­жаў­на­га му­зея гіс­то­рыі Вя­лі­кай Ай­чын­най вай­ны.

Зрэш­ты, прак­тыч­на кож­ны ка­бі­нет вы­гля­дае, як са­праўд­ны му­зей. Су­пра­цоў­ні­кі ўвесь час пры­дум­ля­юць неш­та но­вае для та­го, каб за­ці­ка­віць дзя­цей, а тыя, у сваю чар­гу, ад­гу­ка­юц­ца. Па сло­вах Яў­ге­на Гунь­ко, вуч­ні з ця­гам ча­су па­чы­на­юць са­мі шу­каць ці­ка­він­кі ў па­мяш­кан­нях Цэнт­ра. Акра­мя гэ­та­га, па тра­ды­цыі, кож­ны «вы­пуск» па­кі­дае пас­ля ся­бе на­сцен­га­зе­ту з ура­жан­ня­мі і па­жа­дан­ня­мі Цэнт­ру.

На пра­ця­гу тыд­ня жыц­цё на­ву­чэн­цаў ка­рэн­ным чы­нам змя­ня­ец­ца, бо ў яго ўва­хо­дзяць пэў­ныя эле­мен­ты вай­ско­вай дыс­цып­лі­ны. Кла­сы ста­но­вяц­ца ўзво­да­мі, за­га­дам ды­рэк­та­ра шко­лы кож­на­му ўзво­ду пры­зна­ча­ец­ца ка­ман­дзір. Што­дня з на­ву­чэн­цаў вы­бі­ра­юц­ца дня­валь­ныя, якія дзя­жу­раць у кож­ным з па­мяш­кан­няў Цэнт­ра.

— Зра­зу­ме­ла, на­ву­чэн­цы да нас пры­хо­дзяць роз­ныя, — ка­жа ка­пі­тан за­па­су Гунь­ко. — Та­му мы шу­ка­ем па­ды­ход да кож­на­га з іх. Пра­па­ноў­ва­ем вы­ка­нан­не твор­чых ра­бот — пад­рых­тоў­ку рэ­фе­ра­таў, дак­ла­даў, муль­ты­ме­дый­ных прэ­зен­та­цый. Ка­лі не­ка­му не да­зва­ляе зда­роўе, аб­мя­жоў­ва­ем моц­ныя фі­зіч­ныя на­груз­кі на лет­ніх ву­чэб­ных збо­рах.

Ва ўста­но­ве вя­дзец­ца ўлік леп­шых да­сяг­нен­няў зда­чы нар­ма­ты­ваў вуч­ня­мі. Проз­ві­шчы рэ­кард­сме­наў «уве­ка­ве­ча­ныя» на ад­ным са стэн­даў: раз­бор­ка АК-74 — 6,2 се­кун­ды (!), кі­дан­не гра­на­ты Ф-1 — 66 мет­раў, страль­ба з мала­ка­лі­бер­най він­тоў­кі — 46 ач­коў з 50 маг­чы­мых. Гэ­тая ін­фар­ма­цыя раз­мя­шча­ец­ца і на ста­рон­цы Цэнт­ра ў ін­тэр­нэ­це.

На­ву­чаль­ны пра­цэс у Цэнт­ры да­пры­зыў­най пад­рых­тоў­кі пра­хо­дзіць бес­пе­ра­пын­на. Што­дзень кож­ны ўзвод на­вед­вае па 6 уро­каў. Па­куль адзін уз­вод пра­гля­дае ву­чэб­ны ві­дэа­фільм на тэ­му аба­ро­ны ў над­звы­чай­ных сі­ту­а­цы­ях, два дру­гія ў рэ­крэ­а­цыі спа­сці­га­юць асно­вы стра­я­вой пад­рых­тоў­кі пад кі­раў­ніц­твам Іга­ра Бе­дзен­кі. А дзяў­ча­ты ву­чац­ца ра­біць пе­ра­вяз­ку.

Мы за­віт­ва­ем на прак­тыч­ны за­ня­так па раз­бор­цы аў­та­ма­та. Хлоп­цы ро­бяць гэ­та ўпер­шы­ню, та­му па­куль што блы­та­юц­ца ў пас­ля­доў­нас­ці раз­бі­ран­ня і з цяж­кас­цю ўспа­мі­на­юць наз­вы час­так ме­ха­ніз­му. Але ва ўсіх на­рэш­це атрым­лі­ва­ец­ца са­браць і ра­за­браць «ка­лаш­ні­каў».

— Мне да­спа­до­бы за­ня­ткі ў Цэнт­ры, — ка­жа ву­чань 10 «В» кла­са 161-й ся­рэд­няй шко­лы Па­вел РО­ЗУМ, — тут мож­на да­ве­дац­ца, што ця­бе ча­кае ў ар­міі, і тро­хі ад­па­чыць ад школь­на­га жыц­ця. Сам я да служ­бы ў вой­ску стаў­лю­ся ста­ноў­ча, пры пэў­ных аб­ста­ві­нах без су­мнен­ня пай­ду слу­жыць. Пе­ра­ва­гу ад­даю ва­ен­на-па­вет­ра­ным сі­лам, бо мя­не ці­ка­вяць са­ма­лё­ты і края­ві­ды, якія мож­на па­ба­чыць толь­кі з па­вет­ра. Я ду­маю, што ар­мія Бе­ла­ру­сі па­трэб­на вы­ключ­на для аба­ро­ны сва­іх ме­жаў і для па­тры­я­тыч­на­га вы­ха­ван­ня мо­ла­дзі.

Па сло­вах Яў­ге­на Гунь­ко, у афі­цэ­раў, якія пра­цу­юць у Цэнт­ры, вель­мі шмат ідэй, якія яшчэ трэ­ба бу­дзе рэа­лі­за­ваць. Але тое, што Цэнтр ёсць і ён пра­цуе — ужо вя­лі­кі крок на­пе­рад.

Яра­слаў ЛЫС­КА­ВЕЦ.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як у Беларусі трансплантуюць органы

Як у Беларусі трансплантуюць органы

І чаму да нас на аперацыі едуць замежнікі.

Грамадства

Карэспандэнты «Звязды» наведалі «Воўчыя норы»

Карэспандэнты «Звязды» наведалі «Воўчыя норы»

Там адбываюць пакаранне мужчыны, упершыню асуджаныя за незаконны абарот наркотыкаў.

Спорт

Аляксандра Герасіменя: У кожнага свой рэцэпт поспеху

Аляксандра Герасіменя: У кожнага свой рэцэпт поспеху

Аляксандра Герасіменя — сапраўдны баец, а яшчэ — клапатлівая маці і жонка. І проста працавіты чалавек, які не ведае перашкод.