Вы тут

Над возерам...


З вяс­ко­ва­га ту­рыс­тыч­на­га біз­не­су мож­на жыць, ка­лі гэ­тым усур'­ёз зай­мац­ца», — лі­чыць Ана­толь Мі­ніч, гас­па­дар ся­дзі­бы «Азёр­ная жам­чу­жы­на»

«Азёр­ная жам­чу­жы­на» ў Пін­скім ра­ё­не — ся­дзі­ба па ўсіх мер­ках ся­рэд­няя. Яна не ўраж­вае шы­коў­ны­мі па­бу­до­ва­мі з на­ту­раль­на­га дрэ­ва, ланд­шаф­та­мі, зроб­ле­ны­мі спе­цы­я­ліс­та­мі-ды­зай­не­ра­мі, ці су­час­ны­мі ін­тэр'­ера­мі, сты­лі­за­ва­ны­мі пад даў­ні­ну. Тут усё да­во­лі сціп­ла, але аку­рат­на, пры­го­жа, зроб­ле­на сва­і­мі ру­ка­мі, з лю­боўю. У два­ры шмат кве­так, а за­мест пры­выч­ных ужо туй аба­пал да­ро­жак рас­туць кус­ты яд­лоў­цу, якім гас­па­ды­ня ся­дзі­бы па-май­стэр­ску на­дае акруг­лую фор­му.

3-21

Аг­ра­ту­рыз­мам Га­лі­на і Ана­толь Мі­ні­чы зай­ма­юц­ца ўжо доб­рыя пяць га­доў. Ра­ней яны жы­лі і пра­ца­ва­лі ў Пін­ску. У За­азер'і ку­пі­лі до­мік пад да­чу. Ез­дзі­лі сю­ды, як і ўсе, на вы­хад­ныя, са­дзі­лі ага­род ды квет­кі. По­тым да­ве­да­лі­ся, што пры­ня­ты ад­па­вед­ны ўказ, што мно­гія за­ня­лі­ся ар­га­ні­за­цы­яй ад­па­чын­ку ў вёс­цы, — рас­каз­вае Ана­толь. Па­ду­ма­лі не­як з жон­кай, па­ра­і­лі­ся і ра­шы­лі па­спра­ба­ваць. Тым больш, што та­кую пры­га­жосць нель­га не па­ка­заць лю­дзям.

І праў­да, мес­ца, дзе зна­хо­дзіц­ца дом Мі­ні­чаў, асаб­лі­вае. Іх дом край­ні на ву­лі­цы Вя­сё­лай. Ста­іць ён на ўзвыш­шы. А ўні­зе — ма­ляў­ні­чае шы­ро­кае во­зе­ра Га­ра­дзі­шчан­скае. Звест­кі пра гэ­та во­зе­ра ёсць у ад­ным з ле­та­пі­саў 1464 го­да, — га­на­рыц­ца Ана­толь. А ва­да ў ім — чыс­тая, бе­раг пяс­ча­ны. У спё­ку тут да сот­ні, а то і больш ад­па­чы­валь­ні­каў збі­ра­ец­ца. Вок­ны спаль­ных па­ко­яў вы­хо­дзяць як­раз на во­зе­ра. Для ама­та­раў пры­ро­ды леп­ша­га мес­ца не пры­ду­ма­еш — хоць кар­ці­ны пі­шы.

Дык вось пяць га­доў та­му Мі­ні­чы ўзя­лі крэ­дыт і па­ча­лі доб­ра­ўпа­рад­ка­ваць ся­дзі­бу. Па­сту­по­ва з'я­ві­лі­ся лаз­ня, не­вя­лі­кая пры­бу­до­ва з дву­ма спаль­ны­мі па­ко­я­мі, кам­пакт­ная бан­кет­ная за­ла, біль­ярд. Для ма­лых гас­цей у два­ры раз­горт­ва­ец­ца ба­тут, ба­сейн, ёсць арэ­лі.

—Пра­жы­ван­не ў нас каш­туе 100 ты­сяч руб­лёў на ча­ла­ве­ка ў дзень, — рас­каз­вае Ана­толь Мі­ніч. З дзя­цей да 10 га­доў за пра­жы­ван­не не бя­ром. Рас­цэ­нак на хар­ча­ван­не быць не мо­жа, бо гос­ці за­маў­ля­юць роз­нае. Адзін про­сіць, умоў­на ка­жу­чы, чай з бу­тэрб­ро­дам, дру­го­му трэ­ба паў­та­ра кі­ла­гра­ма мя­са і міс­ку са­ла­ты. Але цэ­ны ста­вім ра­зум­ныя. Пра­жы­ван­не ў нас уво­гу­ле недарагое. Ка­лі сю­ды трап­ля­юць ка­ман­дзі­ро­вач­ныя, то здзіў­ля­юц­ца: у гас­ці­ні­цы та­кіх рас­цэ­нак ужо ня­ма.

За арэн­ду сва­ёй бан­кет­най за­лы мы бя­ром 1,5 міль­ё­на за су­ткі. Мно­гім гэ­та вы­гад­на. Пры­яз­джа­юць як на кар­па­ра­ты­вы, так і на ся­мей­ныя свя­ты. На­прык­лад, на дру­гі дзень вя­сел­ля не­вя­лі­кай кам­па­ні­яй, — пра­цяг­вае гас­па­дар.

Для та­го, каб пра­па­на­ваць дэ­ма­кра­тыч­ныя рас­цэн­кі, тут ста­ра­юц­ца эка­но­міць на ўсім. На­прык­лад, ды­зай­нер з го­ра­да пра­па­на­ва­ла ўпры­го­жыць бан­кет­ную за­лу за два з па­ло­вай міль­ё­ны руб­лёў. Та­ды дач­ка Мі­ні­чаў ку­пі­ла ў кра­ме льня­ной тка­ні­ны, са­ма пры­ду­ма­ла эс­кі­зы, па­шы­ла дэ­кор, змай­стра­ва­ла квет­кі. Атры­ма­ла­ся сціп­ла, але пры­го­жа і ў ра­зы тан­ней. Гас­цям па­да­ба­ец­ца.

3-18

За год ў «Азёр­най жам­чу­жы­не» ад­па­чы­вае 300–400 ча­ла­век, ка­лі не лі­чыць кар­па­ра­ты­вы. Най­больш бы­вае на­вед­валь­ні­каў з Ра­сіі. Ад­па­чы­ва­лі тут і з Укра­і­ны, Ка­зах­ста­на, Пры­бал­ты­кі, Гер­ма­ніі; бы­лі гос­ці на­ват з Аме­ры­кі — са шта­та Ка­ла­ра­да. Гэ­тым ле­там гас­ця­ва­лі італь­ян­цы, абя­ца­лі яшчэ пры­ехаць.

Пер­шыя га­ды Ана­толь з Га­лі­най пра­ца­ва­лі на асноў­най ра­бо­це, а ся­дзі­бай зай­ма­лі­ся толь­кі ў воль­ны час. Ця­пер абое пра­цу па­кі­ну­лі і за­ся­ро­дзі­лі­ся на сва­ім ту­рыс­тыч­ным біз­не­се і доб­ра­ўпа­рад­ка­ван­ні ся­дзі­бы.

—Для та­го каб раз­ві­ваць сель­скі ту­рызм, у нас усё ёсць, — лі­чыць Ана­толь, спа­сы­ла­ю­чы­ся на ўказ № 372. Пры ця­пе­раш­няй сі­ту­а­цыі з гэ­та­га мож­на жыць, ка­лі не ле­на­вац­ца. Праў­да, апош­нім ча­сам з раз­моў з ка­ле­га­мі Мі­ніч да­ве­даў­ся, што крэ­дыт узяць ста­ла вель­мі скла­да­на. Па­вод­ле яго мер­ка­ван­ня, трэ­ба да­зво­ліць роз­ным бан­кам (на­прык­лад, ка­мер­цый­ным) крэ­ды­та­ваць раз­віц­цё сель­ска­га ту­рыз­му. Ка­лі ён сам афарм­ляў крэ­дыт, зра­біць гэ­та бы­ло на­шмат пра­сцей.

Гас­па­дар «Азёр­най жам­чу­жы­ны» лі­чыць, што не ўсе мо­гуць зай­мац­ца та­кой спра­вай, бо для гэ­та­га трэ­ба мець асаб­лі­вы ха­рак­тар. Па­вод­ле слоў Ана­то­ля Іва­на­ві­ча, важ­на лю­біць лю­дзей і ўмець зна­хо­дзіць агуль­ную мо­ву з усі­мі. На ад­па­чы­нак пры­яз­джа­юць вель­мі роз­ныя клі­ен­ты. І кож­на­му трэ­ба да­га­дзіць, улі­чыць яго ін­та­рэ­сы, густ, пе­ра­ва­гі.

Бы­ва­юць сі­ту­а­цыі, тлу­ма­чыць ён, ка­лі ад­на­ча­со­ва ад­на­му трэ­ба па­да­ваць шаш­лык, у дру­го­га шар тэ­ніс­ны згу­біў­ся, а трэ­ця­му за­кар­це­ла па­ка­тац­ца на лод­цы… І ўсё не­аб­ход­на «раз­ру­ліць» — ве­се­ла, ні­бы не­зна­рок, каб ні­хто не па­крыў­дзіў­ся. І са­мае ня­прос­тае бы­вае спы­ніць ім­пэт ама­та­раў поз­ніх шум­ных за­стол­ляў, му­зы­кі на ўсю моц. Трэ­ба ўліч­ваць ін­та­рэ­сы су­се­дзяў: аг­ра­ся­дзі­ба ж зна­хо­дзіц­ца ў вёс­цы. Бы­ва­лі і скар­гі, на­ра­кан­ні ад су­се­дзяў, ка­лі ка­му з гас­цей ха­це­ла­ся апоў­на­чы ад­са­лю­та­ваць пе­тар­дай.

Та­му ў бу­ду­чым Ана­толь пла­нуе на­быць ней­кае гу­ка­іза­ля­цый­нае пры­ста­са­ван­не, на­кшталт та­го, якія ста­вяць уз­доўж да­рог. Па­вод­ле яго слоў, гэ­та адзі­ная праб­ле­ма, якую мо­жа ства­раць аг­ра­ся­дзі­ба су­се­дзям-вяс­коў­цам. У ас­тат­нім жа ад іх дзей­нас­ці толь­кі ка­рысць. Ле­там яны з жон­кай амаль што­дня пры­бі­ра­юць бе­раг во­зе­ра. Ад­па­чы­валь­ні­кі звы­чай­на па­кі­да­юць пас­ля ся­бе смец­це, плас­ты­ка­выя бу­тэль­кі. А гас­па­да­ры «Азёр­най жам­чу­жы­ны» не мо­гуць да­зво­ліць са­бе, каб іх гос­ці ба­чы­лі та­кі бес­па­ра­дак на бе­ра­зе.

На­мес­нік на­чаль­ні­ка ад­дзе­ла аду­ка­цыі, спор­ту і ту­рыз­му Пін­ска­га рай­вы­кан­ка­ма Юрый Кі­сель за­ў-
ва­жыў, што ў ра­ё­не за­раз кры­ху больш за двац­цаць аб'­ек­таў аг­ра­ту­рыз­му. Ся­дзі­ба Мі­ні­ча пра­цуе даў­но і мае ста­ноў­чы імідж у ту­рыс­таў, у тым лі­ку за­меж­ных. А ды­рэк­тар фіз­куль­тур­на-спар­тыў­най уста­но­вы «Эла­да-Спорт» Алег Кан­драш­кін да­даў, што гас­цям па­да­ба­ец­ца кух­ня ся­дзі­бы Мі­ні­чаў. Не­як яму да­вя­ло­ся пра­ца­ваць з гру­пай нем­цаў, якія на­пя­рэ­дад­ні на­ча­ва­лі ў «Азёр­най жам­чу­жы­не». Гас­цям на­столь­кі спа­да­ба­лі­ся блін­цы, якія пры­га­та­ва­ла Га­лі­на, што бы­лі га­то­выя ес­ці іх тры ра­зы на дзень. Блі­ны з роз­ны­мі на­чын­ка­мі — гэ­та «фіш­ка» гас­па­ды­ні ся­дзі­бы з За­азер'я. Гас­па­дар жа ўмее абы­хо­дзіц­ца з мя­сам.

Ана­толь Іва­на­віч га­во­рыць, што за іх спра­ву трэ­ба брац­ца, ка­лі та­бе па­да­ба­юц­ца ста­сун­кі з людзь­мі, ка­лі не лі­чыш за цяж­касць па­ста­ян­на пры­бі­раць, мыць по­суд. Быў ад­ной­чы ў Мі­ні­ча клі­ент. Пры­ехаў з сяб­ра­мі ад­зна­чыць дзень на­ро­дзі­наў. За­мо­віў лаз­ню, стол па­пра­сіў на­крыць на ву­лі­цы. А по­тым па­каз­вае на тэ­ле­фо­не зды­мак сва­ёй улас­най лаз­ні. Там ін­тэр'­еры больш шы­коў­ныя, чым на аг­ра­ся­дзі­бе. «Ча­му ж вы до­ма не спраў­ля­е­це свя­та?» — шчы­ра здзі­віў­ся Ана­толь. «Дык там жа пры­га­та­ваць трэ­ба, по­тым усё пры­браць… Дык я лепш за­пла­чу і кло­па­ту мець не бу­ду», — ад­ка­заў госць.

Ад­ной­чы ба­га­тыя ра­сі­я­не да­ва­лі вя­лі­кія гро­шы за ся­дзі­бу Мі­ні­чаў, але Ана­толь не зга­дзіў­ся яе пра­да­ваць. Ён даў­но зра­зу­меў, што гэ­та яго спра­ва.

Пін­скі ра­ён.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Быць сувораўцам ва ўсе часы было прэстыжна. 

Культура

Харвацкі кінафестываль ZаgrеbDох даследуе рэгіён вялікім экранам

Харвацкі кінафестываль ZаgrеbDох даследуе рэгіён вялікім экранам

Балканскія краіны паўсталі перад гледачом з іх надзённым.

Эканоміка

Новыя жыллёвыя ўмовы. Абараніць уласнікаў, спажыўцоў і пастаўшчыкоў паслуг

Новыя жыллёвыя ўмовы. Абараніць уласнікаў, спажыўцоў і пастаўшчыкоў паслуг

Пра новаўвядзенні, якія дэпутаты мусяць разгледзець на вясновай сесіі.