Вы тут

Пры­ця­галь­ны па­лес­кі ка­ла­рыт


 

«Чып», Чэнь Хао і Чу­кот­ка ад­гук­ну­лі­ся на по­кліч Па­лес­ся

Трэ­ці раз, ужо ў ста­ту­се між­на­род­на­га фес­ты­ва­лю эт­на­куль­тур­ных тра­ды­цый, «По­кліч Па­лес­ся» са­браў сяб­роў у Ляс­ка­ві­чах, ад­мі­ніст­ра­цый­ным цэнт­ры на­цы­я­наль­на­га пар­ку «Пры­пяц­кі». Сэр­ца бе­ла­рус­ка­га Па­лес­ся шчы­ра рас­кры­ла­ся для ўсіх, хто па­лі­чыў, што мае да­чы­нен­не да са­ма­быт­най куль­ту­ры па­лес­кай глы­бін­кі. Так ся­род удзель­ні­каў на вя­лі­кай сцэ­не апы­ну­лі­ся прад­стаў­ні­кі не толь­кі Бе­ла­ру­сі, Укра­і­ны, Мал­до­вы, але і ра­сій­скай Чу­кот­кі і на­ват... Кі­тая.

Між тым ві­цэ-прэм'­ер Рэс­пуб­лі­кі Бе­ла­русь Мі­ха­іл Ру­сы афі­цый­ную част­ку свя­та па­чаў з агуч­ван­ня зва­ро­ту кі­раў­ні­ка дзяр­жа­вы Аляк­санд­ра Лу­ка­шэн­кі да па­ле­шу­коў. Да­рэ­чы, на фес­ты­ва­лі Аляк­санд­ра Лу­ка­шэн­ку на­зва­лі пер­шым ся­род тых, ка­му пры­свое­на зван­не «Га­на­ро­вы па­ля­шук» — за вя­лі­кі ўнё­сак у са­цы­яль­на-эка­на­міч­нае раз­віц­цё Па­лес­ка­га рэ­гі­ё­на. Так­са­ма гэ­та­га зван­ня ўда­сто­е­ны ды­рэк­тар, мас­тац­кі кі­раў­нік На­цы­я­наль­на­га ака­дэ­міч­на­га ар­кест­ра сім­фа­ніч­най і эст­рад­най му­зы­кі Мі­ха­іл Фін­берг, ды­рэк­тар Цэнт­ра драў­ля­ных скульп­тур з вёс­кі Ця­рэб­лі­чы Сто­лін­ска­га ра­ё­на Іван Су­прун­чык, ге­не­раль­ны ды­рэк­тар на­цы­я­наль­на­га пар­ку «Пры­пяц­кі» Сця­пан Бам­бі­за. Кож­ны з іх у па­да­ру­нак атры­маў спе­цы­яль­ную ста­ту­эт­ку і слуц­кі по­яс.

Сё­ле­та агуль­ная коль­касць удзель­ні­каў фо­ру­му пе­ра­вы­сі­ла 1,5 ты­ся­чы ча­ла­век. Му­зыч­ны ан­самбль «Ванд­роў­ні­кі» з Лу­нін­ца ўжо трэ­ці раз пры­яз­джае ў Ляс­ка­ві­чы. Яго кі­раў­нік Аляк­сандр Да­ні­ло­віч га­во­рыць, што ат­мас­фе­ра тут вель­мі шчы­рая, ка­лек­тыў па­зна­юць, і гэ­та вель­мі пры­ем­на. «Ванд­роў­ні­кі» вы­кон­ва­юць аў­тар­скія пес­ні на род­най мо­ве.

А вось прад­стаў­нік Пад­ня­бёс­най, вы­пуск­нік ар­хі­тэк­тур­на­га фа­куль­тэ­та БНТУ Чэнь Хао спя­ваў на­шу «Ку­па­лін­ку» на сва­ёй род­най мо­ве. Да­рэ­чы, і па-кі­тай­ску вель­мі мі­ла­гуч­на атры­ма­ла­ся — аў­ды­то­рыя ўза­рва­ла­ся апла­дыс­мен­та­мі. Чэнь Хао лі­чыць, што му­зы­ка ме­жаў не мае, бо праз му­зы­ку і спе­вы нам, роз­ным на­ро­дам, ляг­чэй зра­зу­мець адзін ад­на­го.

Да ўкра­ін­цаў сён­ня і на фес­ты­ва­лі асаб­лі­вае стаў­лен­не. Жы­то­мір­скі муж­чын­скі квін­тэт «Чып» здзі­віў усіх не толь­кі ка­ла­ры­там і са­ма­быт­нас­цю, але і не­звы­чай­на вы­со­кім го­ла­сам са­ліс­та. Кі­раў­нік Алег Шы­шук тлу­ма­чыць, што на­зва­лі­ся так у го­нар... за­тыч­кі, якая вы­ка­рыс­тоў­ва­ец­ца для драў­ля­най боч­кі, дзе за­хоў­ва­ец­ца мяс­цо­вая са­ма­гон­ка:

— У нас ёсць та­кая пры­маў­ка: «Пай­шоў вя­сё­лы, як чып». Так і мы на кож­ным свя­це — тое, што трэ­ба, для лю­бой боч­кі — за­тыч­ка. Тут, на фес­ты­ва­лі «По­кліч Па­лес­ся», нас вель­мі гас­цін­на су­стра­ка­юць. Ду­ма­ем, што пры­еха­лі пер­шы, але не апош­ні раз. Нам, прос­тым лю­дзям, сла­вя­нам, і з бе­ла­ру­са­мі і з ра­сі­я­на­мі ня­ма ча­го дзя­ліць. У нас ад­на куль­ту­ра, па­доб­ныя мо­вы, пес­ні мы спя­ва­ем ад­ны і тыя ж. Бу­дзем спа­дзя­вац­ца, што кры­зіс у на­шай кра­і­не ча­со­вы, а куль­тур­ныя ста­сун­кі да­па­мо­гуць згла­дзіць усе праб­ле­мы мір­ным шля­хам.

Ду­ма­лі-га­да­лі гле­да­чы: што ж агуль­на­га па­між Па­лес­сем і Чу­кот­кай. Але ж вы­ступ­лен­не жы­ха­роў да­лё­ка­га ра­сій­ска­га паў­ноч­на­га краю на­зі­ра­лі і слу­ха­лі з за­да­валь­нен­нем. Ар­тыс­ты з Ана­ды­ра пра­дэ­ман­стра­ва­лі ўні­каль­ны від гар­ла­вых спе­ваў і тан­ца­валь­ныя мі­ні­я­цю­ры пра мар­скіх ко­ці­каў і тай­гу.

Увесь дзень на фес­ты­ва­лі пра­ца­ва­лі тэ­ма­тыч­ныя пад­вор­кі вась­мі ра­ё­наў Го­мель­шчы­ны (Жыт­ка­віц­ка­га, Ель­ска­га, Ка­лін­ка­віц­ка­га, Лель­чыц­ка­га, Ма­зыр­ска­га, На­раў­лян­ска­га, Пет­ры­каў­ска­га, Хой­ніц­ка­га) і трох — Брэст­чы­ны (Лу­ні­нец­ка­га, Пін­ска­га, Сто­лін­ска­га). Тут мож­на бы­ло па­зна­ё­міц­ца з тра­ды­цый­ны­мі для Па­лес­ся на­род­ны­мі ра­мёст­ва­мі, па­каш­та­ваць не­звы­чай­ныя стра­вы, у тым лі­ку з буль­бы і ры­бы. Фо­та­вы­ста­ва «Зна­ка­мі­тыя па­ле­шу­кі» рас­каз­ва­ла пра вя­до­мых лю­дзей — вы­хад­цаў з бе­ла­рус­ка­га Па­лес­ся. Гле­да­чы ўба­чы­лі кан­цэрт за­слу­жа­най ар­тыст­кі Бе­ла­ру­сі Іры­ны Да­ра­фе­е­вай, ста­лі ўдзель­ні­ка­мі твор­чай су­стрэ­чы са ства­раль­ні­ка­мі філь­ма «Бе­лыя ро­сы. Вяр­тан­не», па­пры­сут­ні­ча­лі на цы­ры­мо­ніі га­шэн­ня спе­цы­яль­на­га штэм­пе­ля. Кон­курс «Па­лес­кая пры­га­жу­ня — 2014» так­са­ма вы­зна­чыў пе­ра­мож­цу — ёю ста­ла Ва­ле­рыя Ва­лын­чыц з Лу­нін­ца.

Упер­шы­ню гос­ці фес­ты­ва­лю змаг­лі ўба­чыць вы­ступ­лен­ні аў­тэн­тыч­ных ка­лек­ты­ваў «Па­лес­кія гуль­ні» — прад­стаў­ні­кі мік­ра­рэ­гі­ё­наў да­лі кан­цэрт, у якім прад­ста­ві­лі роз­на­жан­ра­выя ўзо­ры фальк­ло­ру з фраг­мен­та­мі ста­ра­даў­ніх лет­ніх і во­сень­скіх ка­лян­дар­на-зем­ля­роб­чых і ся­мей­на-по­бы­та­вых свят і аб­ра­даў.

Між­на­род­ны фес­ты­валь «По­кліч Па­лес­ся», які прай­шоў у аг­ра­га­рад­ку Ляс­ка­ві­чы Пет­ры­каў­ска­га ра­ё­на, ста­не брэн­дам Го­мель­скай воб­лас­ці, лі­чыць стар­шы­ня Го­мель­ска­га абл­вы­кан­ка­ма Ула­дзі­мір Двор­нік.

— Ста­ра­жыт­ная куль­ту­ра сён­ня вы­клі­кае ўсё боль­шую ці­ка­васць, та­му з кож­ным го­дам тут, у Ляс­ка­ві­чах, усё больш і больш удзель­ні­каў свя­та, — за­ўва­жыў ён.

67890

Іры­на АСТАШ­КЕ­ВІЧ. 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Жанчыну, якая здолела не толькі вярнуць дзіця з прытулку, але і далей выхоўвае яго, знайсці аказалася не проста. 

Грамадства

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Люты больш нагадвае пазачарговы вясновы месяц.

Грамадства

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Чым Капыльскі раён жыве сёння і якія планы на перспектыву?

Грамадства

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Калі звычайныя кнігарні працуюць па формуле «кніга — чалавек», то букіністычныя трымаюцца на прынцыпе «людзі — кнігі — людзі».