Вы тут

«Па­куль ра­вес­ні­кі ха­дзі­лі на дыс­ка­тэ­кі...»


Алім­пій­ская чэм­пі­ён­ка юнац­кіх Гуль­няў рас­па­вя­дае, ча­му ў свой час вы­бра­ла кап'ё, а не ві­я­лан­чэль

На юнац­кай Алім­пі­я­дзе ў Нан­кі­не бе­ла­рус­кія спарт­сме­ны сё­ле­та за­ва­я­ва­лі 9 ме­да­лёў. На тры больш, чым на дэ­бют­ных Гуль­нях у Сін­га­пу­ры ча­ты­ры га­ды та­му. Пры гэ­тым пяць уз­на­га­род — за­ла­тыя. Ад­ным з тры­ум­фа­та­раў спа­бор­ніц­тваў ста­ла шас­нац­ца­ці­га­до­вая лёг­ка­ат­лет­ка Ган­на ТА­РА­СЮК — дач­ка чэм­пі­ён­кі све­ту 1995 го­да і ся­рэб­ра­най пры­зёр­кі Алім­пі­я­ды-1992 у кі­дан­ні кап'я На­тал­лі Шы­ка­лен­кі. Мы су­стрэ­лі­ся з ма­ла­дой спарт­смен­кай, каб да­ве­дац­ца, ча­му цяж­ка трэ­ні­ра­вац­ца пад кі­раў­ніц­твам ма­ці, ка­го бя­руць у ві­я­лан­ча­ліст­кі і як вяр­нуць даў­жок двац­ца­ці­двух­га­до­вай даў­нас­ці.

60-мет­ро­вае шчас­це


Да нан­кін­скай Алім­пі­я­ды Аня ўдзель­ні­ча­ла амаль што ва ўсіх ма­ла­дзёж­ных спа­бор­ніц­твах — Еў­ра­пей­скім юнац­кім алім­пій­скім фес­ты­ва­лі, Гім­на­зі­я­дзе, Еў­ра­а­зі­яц­кіх гуль­нях, — але роз­ні­цу дзяў­чы­на ад­чу­ла ад­ра­зу.

— Вя­до­ма, трэ­не­ры на­строй­ва­лі нас, быц­цам гэ­та звы­чай­ныя спа­бор­ніц­твы, каб мы не ад­чу­ва­лі да­дат­ко­ва­га ціс­ку. Але не зра­зу­мець, дзе ты зна­хо­дзіш­ся, бы­ло не­маг­чы­ма. Ар­га­ні­за­цыя — прос­та шы­коў­ная. Ка­лі мы толь­кі пры­ля­це­лі ў Кі­тай, у Шан­хаі нас су­стрэ­лі два аў­то­бу­сы, ха­ця мы ду­ма­лі, што да Нан­кі­на прый­дзец­ца да­бі­рац­ца сва­ім хо­дам. А коль­кі там бы­ло ва­лан­цё­раў! З на­мі нянь­чы­лі­ся, як з ма­лы­мі дзець­мі. Уво­гу­ле, усё бы­ло сур'­ёз­на, як на да­рос­лай Алім­пі­я­дзе. Вы­со­ка­па­стаў­ле­ныя гос­ці, цы­ры­мо­ніі ад­крыц­ця і за­крыц­ця... Я, да­рэ­чы, бы­ла ка­пі­та­нам бе­ла­рус­кай збор­най і нес­ла сцяг на ад­крыц­ці. Гэ­та та­кі го­нар!..

На спа­бор­ніц­твах дзяў­чы­на ста­ві­ла ад­ра­зу не­каль­кі мэт. Па-пер­шае, пе­ра­ўзы­сці ўлас­ны рэ­корд і кі­нуць кап'ё за 58 мет­раў. Па-дру­гое, абы­сці ту­рэц­кую спарт­смен­ку, якой Аня не­ад­ной­чы са­сту­па­ла на топ-тур­ні­рах.

— Гэ­та ўжо бы­ла спра­ва прын­цы­пу. У Нан­кі­не мы час­та су­стра­ка­лі­ся з ёй у алім­пій­скай вёс­цы... І вось ад­ной­чы гля­джу на яе і ду­маю: маж­ная, не­вы­со­кая — ну зу­сім не фак­тур­ная фі­гу­ра для на­ша ві­ду спор­ту. І ўвесь страх ад­пус­ці­ла. На­строй на ква­лі­фі­ка­цыю быў ка­ла­саль­ны, і ўжо ў пер­шай спро­бе я па­ка­за­ла вы­со­кі вы­нік. Ад ас­тат­ніх спроб ад­мо­ві­ла­ся, бо ве­да­ла, што і з гэ­ты­мі мет­ра­мі прай­ду ў фі­нал. А тур­чан­ка, да­рэ­чы, не ада­бра­ла­ся. Пас­ля ква­лі­фі­ка­цыі яна па­ды­шла да мя­не, па­він­ша­ва­ла, а ў са­мой — слё­зы на ва­чах. Шчы­ра ка­жу­чы, мне ста­ла яе шка­да... Але гэ­та спорт.

Аня пры­зна­ец­ца, што да па­чат­ку Гуль­няў раз­ліч­ва­ла на мес­ца з трэ­ця­га па шос­тае. А вось яе ма­ці бы­ла ўпэў­не­на, што да­чцэ «па зу­бах» 60 мет­раў. І як вы­нік — пе­ра­мо­га.

— Пе­рад спа­бор­ніц­тва­мі ма­ма ма­ні­то­ры­ла сі­ту­а­цыю — хто з са­пер­ніц якія вы­ні­кі па­каз­вае. Ка­за­ла, што мая га­тоў­насць і псі­ха­ла­гіч­ны стан, а так­са­ма не­вы­со­кія вы­ні­кі ін­шых ат­ле­так да­зва­ля­юць мне раз­ліч­ваць на «зо­ла­та». Мне не ве­ры­ла­ся, ліч­ба ў 60 мет­раў зда­ва­ла­ся не­да­ся­галь­най... На апош­ніх трэ­ні­роў­ках у Стай­ках я за­мя­ра­ла свае спро­бы — 53-54 мет­ры. Бы­ла страш­на рас­ча­ра­ва­на. А ма­ці су­па­кой­ва­ла, пе­ра­кон­ва­ла, што на спа­бор­ніц­твах усё бу­дзе па-ін­ша­му, на эмо­цы­ях і ку­ра­жы па­ка­жу свой вы­нік.

У фі­на­ле, у за­ключ­най спро­бе, дзяў­чы­на ад­пра­ві­ла кап'ё на 59 м 52 см і апя­рэ­дзі­ла блі­жэй­шую са­пер­ні­цу амаль што на 6 мет­раў! Гэ­ты вы­нік стаў не толь­кі ўлас­ным да­сяг­нен­нем Ані, але і на­цы­я­наль­ным рэ­кор­дам ся­род дзяў­чат.

— Абы­шла, да­рэ­чы, нем­ку. Ка­лісь­ці ма­ма на Алім­пі­я­дзе ў ба­раць­бе за «зо­ла­та» са­сту­пі­ла спарт­смен­цы з Гер­ма­ніі. Вось так праз га­ды мы вяр­ну­лі даў­жок (усмі­ха­ец­ца).

Са­мы важ­ны вы­бар

Баць­кі і дзе­ці — гэ­та апры­ёры скла­да­ная тэ­ма. А баць­кі-трэ­не­ры і дзе­ці-спарт­сме­ны — скла­да­ная ўдвая. На трэ­ні­роў­ках — ра­зам, до­ма — так­са­ма, спорт змеш­ва­ец­ца са звы­чай­ным жыц­цём — у вы­ні­ку вы­бух. Хоць вы­веш­вай таб­ліч­ку «Не­бяс­печ­на!».

— Па га­ра­ско­пе я — Скар­пі­ён, ма­ці — Леў: я джа­лю, яна ку­са­ец­ца (смя­ец­ца). У абедз­вюх вель­мі моц­ныя ха­рак­та­ры, і ка­лі па­чы­на­ец­ца спрэч­ка, ні­хто не хо­ча іс­ці на ўступ­кі. Але ка­лі я ві­на­ва­та ў ней­кім кан­флік­це, пер­шая іду і пра­шу пра­ба­чэн­ня. Бо ра­зу­мею, што без ма­мы не бы­ло б ні мя­не, ні спор­ту ў ма­ім жыц­ці — ні­чо­га...

Дзяў­чы­на вы­рас­ла на лёг­ка­ат­ле­тыч­ным ма­не­жы. Па­куль ма­ці трэ­ні­ра­ва­ла­ся, ма­лень­кая Аня ці то бе­га­ла па ста­ды­ё­не, ці то кі­да­ла тэ­ніс­ныя мя­чы. Ка­лі кры­ху па­ста­ле­ла, спар­тыў­ныя сна­ра­ды ста­лі больш сур'­ёз­ны­мі, а ад­па­чы­нак пе­ра­ўтва­рыў­ся ў паў­на­вар­тас­ныя трэ­ні­роў­кі.

— Доў­гі час на пер­шым мес­цы бы­лі ву­чо­ба і му­зы­ка. Сем га­доў я іг­ра­ла на ві­я­лан­чэ­лі. Ад­куль та­кі вы­бар? У дзі­ця­чы са­док прый­шла вы­клад­чы­ца, за­пы­та­ла: «Хо­чаш іг­раць на му­зыч­ным ін­стру­мен­це?» — «Так». — «Ты дзяў­чын­ка ду­жая, зна­чыць, бу­дзе ві­я­лан­чэль». Вя­до­ма, не ўсё бы­ло глад­ка: не­ад­на­ра­зо­ва ду­ма­ла «за­вя­заць» з му­зы­кай. Але ця­пер не шка­дую, што да­цяр­пе­ла. Па­куль мае ра­вес­ні­кі гу­ля­лі, ха­дзі­лі на дыс­ка­тэ­кі, я зай­ма­ла­ся ка­рыс­ны­мі рэ­ча­мі. І ця­пер ка­лі дзесь­ці іг­рае кла­січ­ная му­зы­ка, мак­сі­мум што ска­жуць гэ­тыя ра­вес­ні­кі: «О, клас­ная тэ­ма!», а я бу­ду ве­даць — гэ­та Мо­царт, Бах ці Вер­дзі...

Пас­ля за­кан­чэн­ня му­зыч­най шко­лы пе­рад дзяў­чы­най паў­стаў вы­бар — пра­цяг­ваць зай­мац­ца му­зы­кай ці аку­нуц­ца з га­ла­вой у спорт. Аня вы­бра­ла дру­гое.

— Ка­лі па­ду­маць, то на­ша жыц­цё ўяў­ляе са­бой бяс­кон­цы вы­бар — пэў­ная пас­ля­доў­насць пры­ня­тых ра­шэн­няў. Гэ­та, на­пэў­на, бы­ло пер­шае сур'­ёз­нае вы­пра­ба­ван­не. Але і пас­ля мне прый­шло­ся вы­бі­раць... Бо доў­гі час па­ра­лель­на з кі­дан­нем кап'я я зай­ма­ла­ся штур­хан­нем яд­ра. Ад­нак прый­шоў час, ка­лі трэ­ба бы­ло вы­зна­чац­ца. Ча­му вы­бра­ла ме­на­ві­та кап'ё? Яно са­бра­ла вель­мі шмат «за» (усмі­ха­ец­ца). Па-пер­шае, та­му што ма­ці зай­ма­ла­ся гэ­тым ві­дам. Па-дру­гое, для штур­хан­ня яд­ра трэ­ба ма­са, а па­праў­ляц­ца я зу­сім не ха­чу. А па-трэ­цяе, кі­дан­не кап'я мне прос­та больш па­да­ба­ец­ца.

Пра гэ­та дзяў­чы­на ка­жа, за­ўваж­на са­ро­ме­ю­чы­ся... Пас­ля Алім­пі­я­ды ў Нан­кі­не Ган­на Та­ра­сюк уз­на­ча­лі­ла су­свет­ны юні­ёр­скі рэй­тынг у кі­дан­ні кап'я. Аня ўжо пры­вык­ла спа­бор­ні­чаць са ста­рэй­шы­мі са­пер­ні­ца­мі, бо ся­род дзяў­чат 1997 го­да на­ра­джэн­ня ў яе ня­ма кан­ку­рэн­так. Як у Бе­ла­ру­сі, так і ў све­це.

— Больш за ўсё не люб­лю фа­на­бэ­рыс­тых лю­дзей, якія вы­пяч­ва­юць свае да­сяг­не­ні. У спор­це, на жаль, та­кіх асоб ха­пае.

За­ра­дзіц­ца энер­гі­яй... на фа­нац­кім сек­та­ры

Му­зы­ка, да­рэ­чы, не знік­ла з жыц­ця на­шай ге­ра­і­ні. Не, да ві­я­лэн­чэ­лі Аня не да­кра­на­ла­ся ўжо даў­но. За­тое на­ву­чы­ла­ся іг­раць на гі­та­ры.

— Ра­ней на­ват пе­сень­кі ней­кія пі­са­ла, але гэ­та так... дзя­цін­ства. Ця­пер прос­та люб­лю па­брын­каць на гі­та­ры, пад­бі­раю неш­та на слых, бо з усі­мі гэ­ты­мі акор­да­мі я па­куль «на вы». Ле­там з сяб­ра­мі час­та збі­ра­ем­ся дзе-не­будзь ля рэч­кі — з вог­ні­шчам, гі­та­ра­мі... Мне зда­ец­ца, так ад­па­чы­ва­лі на­шы баць­кі. І мне гэ­та па­да­ба­ец­ца.

Праў­да, са­ма дзяў­чы­на ка­жа, што му­зы­ка па­сту­по­ва ады­шла на дру­гі план. Ця­пер у Ані ін­шае за­хап­лен­не: яна — адзін з са­мых вер­ных ба­лель­шчы­каў фут­боль­на­га «Ды­на­ма-Мінск».

— З фут­бо­лам мя­не па­зна­ё­міў ся­бар, які «хва­рэе» за гро­дзен­скі «Нё­ман». Ён рас­тлу­ма­чыў мне, чым ад­роз­ні­ва­ец­ца звы­чай­ны ама­тар фут­бо­ла, які пры­хо­дзіць на ста­ды­ён, ад са­праўд­на­га заў­зя­та­ра. А пас­ля мы з сяб­роў­кай вы­ра­шы­лі сха­дзіць на матч мінск­ага «Ды­на­ма» — і ад­ра­зу тра­пі­лі ў фа­нац­кі сек­тар. Мож­на ска­заць, я там і за­ста­ла­ся (усмі­ха­ец­ца). Энер­ге­ты­ка, якую мож­на ад­чуць на фут­боль­ным мат­чы ся­род та­кіх жа апан­та­ных ба­лель­шчы­каў, як і ты, ні з чым не па­раў­наль­ная. Хлоп­цы-фа­на­ты ве­да­юць пра мае да­сяг­нен­ні і вель­мі мя­не пад­трым­лі­ва­юць. Па­мя­таю, як пе­рад Гім­на­зі­я­дай у Бра­зі­ліі па­бег­ла на ста­ды­ён. Ве­чар, заўт­ра са­ма­лёт, трэ­ба збі­раць сум­кі, а мя­не цяг­не на сек­тар. Пай­шла, «па­хва­рэ­ла» за ка­ман­ду, за­ра­дзі­ла­ся не­рэ­аль­най энер­гі­яй — і па­ля­це­ла на спа­бор­ніц­твы. На гэ­тым драй­ве і за­ва­я­ва­ла сваё пер­шае «зо­ла­та».

Яшчэ не­каль­кі га­доў Аня мо­жа вы­сту­паць на юні­ёр­скім і ма­ла­дзёж­ным уз­роў­нях. Але ўжо сён­ня яна за­дум­ва­ец­ца пра сур'­ёз­ныя вы­шы­ні. Алім­пій­скія. Толь­кі ўжо да­рос­лыя.

— Стаў­лю мэ­ту вы­сту­піць на дзвюх Алім­пі­я­дах — у Рыа-2016 і То­кіа-2020. Не ўпэў­не­на, што ха­чу быць у спор­це так доў­га, каб раз­ліч­ваць і на трэ­ція Гуль­ні... Ха­ця, як пра­ві­ла, спарт­смен­кі ў на­шым ві­дзе рас­кры­ва­юц­ца да­во­лі поз­на. На­прык­лад, рэ­кард­смен­ка све­ту чэш­ка Бар­ба­ра Шпа­та­ка­ва алім­пій­скай чэм­пі­ён­кай ста­ла толь­кі ў 27 га­доў. Шчы­ра ска­заць, не ве­даю, ад­куль та­кая тэн­дэн­цыя. Бо ўпэў­не­на, што ўсё за­ле­жыць не ад уз­рос­ту ці фак­ту­ры, а хут­чэй ад тэх­ніч­нас­ці. Спарт­смен мо­жа быць не­вы­со­кім, пры­зе­міс­тым, але з хвост­кай ру­кой — і кап'ё ў яго бу­дзе ля­цець ого-го як! Ка­ра­цей, усё гэ­та ін­ды­ві­ду­аль­на. Мне ўво­гу­ле, лі­чу, да­па­ма­га­юць доб­рыя ге­ны (баць­ка Ані, Юрый Та­ра­сюк, быў за­слу­жа­ным трэ­не­рам у кі­дан­ні мо­ла­та. — Аўт.). Так што шчы­ры дзя­куй баць­кам.

Да­ры­на ЗА­ПОЛЬ­СКАЯ.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Чаму ўсе краіны, якія развіваюць інавацыйную эканоміку, робяць сёння стаўку на STЕM? 

Палітыка

Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з прадстаўнікамі СМІ Расіі

Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з прадстаўнікамі СМІ Расіі

Некалькі рэчаў сёлета адбываюцца ўпершыню.

Грамадства

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Адэльскі сельскі савет, што ў Гродзенскім раёне, можна назваць брамай у Еўрасаюз.