Вы тут

Авалодаць словам і сучаснымі тэхналогіямі


Сту­дэн­ты Інстытута журналістыкі БДУ змо­гуць ста­жы­ра­вац­ца ў Гер­ма­ніі і ву­чыц­ца не­каль­кі га­доў па аб­ме­не ў Кі­таі

Што агуль­на­га ў пісь­мен­ні­цы Свят­ла­ны Алек­сі­е­віч, кі­на­рэ­жы­сё­ра Іга­ра Даб­ра­лю­ба­ва і тэ­ле­вя­ду­чай Але­ны Спі­ры­до­віч? Усе яны ў свой час скон­чы­лі фа­куль­тэт жур­на­ліс­ты­кі БДУ, як і мно­гія ін­шыя вя­до­мыя лю­дзі. Сён­ня фа­куль­тэт ад­зна­чае 70-год­дзе. Ды­рэк­тар Ін­сты­ту­та Сяр­гей Ду­бо­вік рас­ка­заў у ін­тэр­в'ю «Звяз­дзе», ці па­спя­вае аду­ка­цыя за раз­віц­цём ін­фар­ма­цый­ных тэх­на­ло­гій, у чым ад­мет­насць бе­ла­рус­кай жур­на­ліс­ты­кі і што трэ­ба, каб стаць са­праўд­ным пра­фе­сі­я­на­лам.

2-26

2-26

 

— Сяр­гей Ва­лян­ці­на­віч, ёсць дум­ка, што, каб стаць жур­на­ліс­там, не па­трэб­на жур­на­лісц­кая аду­ка­цыя. Лепш, на­прык­лад, скон­чыць юры­дыч­ны фа­куль­тэт, стаць спе­цы­я­ліс­там у сва­ёй сфе­ры, а по­тым на гэ­тую тэ­му пі­саць. Вы па­го­дзі­це­ся ці па­спра­ча­е­це­ся?

— Прак­ты­ка па­каз­вае, што лю­дзі, якія па пра­фе­сіі з'яў­ля­юц­ца жур­на­ліс­та­мі, як пра­ві­ла, лепш вы­кон­ва­юць свае не­па­срэд­ныя аба­вяз­кі. Жур­на­ліст пра­цуе са сло­вам, яму трэ­ба ўмець пі­саць тэкс­ты. У та­го, хто ву­чыў­ся на ін­шую спе­цы­яль­насць, гэ­тых ве­даў мо­жа не быць. Зра­зу­ме­ла, што, каб пі­саць пра эка­но­мі­ку, не­да­стат­ко­ва толь­кі той ін­фар­ма­цыі, што дае фа­куль­тэт жур­на­ліс­ты­кі. Трэ­ба дэ­та­лё­ва раз­бі­рац­ца ў бан­каў­скай дзей­нас­ці, ме­ха­ніз­мах функ­цы­я­на­ван­ня рын­ку. Ка­лі ча­ла­век бя­рэ ін­тэр­в'ю ў мі­ніст­ра эка­но­мі­кі, ён па­ві­нен раз­маў­ляць на роў­ных, не быць ды­ле­тан­там у тэ­ме. Жур­на­лісц­кая аду­ка­цыя — гэ­та ба­за. А ўжо да­лей­шае раз­віц­цё вы­пуск­ні­ка як спе­цы­я­ліс­та — яго са­ма­аду­ка­цыя, жыц­цё­вы во­пыт.

— Ці нар­маль­на, што жур­на­ліс­ты­ка, мяр­ку­ю­чы па сту­дэн­тах, ста­но­віц­ца «дзя­во­чай» пра­фе­сі­яй?

— Ду­маю, што плён­на пра­ца­ваць у жур­на­ліс­ты­цы мо­гуць і дзяў­ча­ты. На­ўрад ці якасць ма­тэ­ры­я­лаў і са­міх срод­каў ін­фар­ма­цыі за­ле­жыць ад та­го, больш там жан­чын ці муж­чын. Ха­ця быў час, ка­лі ў жур­на­ліс­ты­ку іш­лі ў асноў­ным хлоп­цы. На­прык­лад, ся­рэ­дзі­на 60-х — па­ча­так 70-х га­доў. Та­ды на­огул на фа­куль­тэт пры­ма­лі зу­сім ма­ла лю­дзей, ча­ла­век 25.

[caption id="attachment_62835" align="alignnone" width="600"]Пра­гра­мы на­ву­чан­ня ў інстытуце адаптаваныя   да патрабаванняў су­час­най ме­дый­най сіс­тэ­мы.

Пра­гра­мы на­ву­чан­ня ў інстытуце адаптаваныя да патрабаванняў су­час­най ме­дый­най сіс­тэ­мы.

 Пра­гра­мы на­ву­чан­ня ў інстытуце адаптаваныя
да патрабаванняў су­час­най ме­дый­най сіс­тэ­мы.[/caption]

 

— Што іс­тот­на змя­ні­ла­ся ў апош­ні час на фа­куль­тэ­це і ў пра­фе­сіі?

— З 2008 го­да жур­фак пе­ра­ехаў у но­вае па­мяш­кан­не і атры­маў дру­гое ды­хан­не. Ёсць цу­доў­ныя ма­тэ­ры­яль­ныя маг­чы­мас­ці для ар­га­ні­за­цыі на­ву­чаль­на­га пра­цэ­су: доб­рыя аў­ды­то­рыі, ла­ба­ра­то­рыі, кам­п'ю­тар­ныя кла­сы, тэ­ле­сту­дыя. Ад­кры­лі­ся но­выя спе­цы­яль­нас­ці, што знач­на па­шы­ры­ла ко­ла спе­цы­я­ліс­таў, якія пой­дуць пра­ца­ваць у срод­кі ма­са­вай ін­фар­ма­цыі. Мы ўліч­ва­ем за­па­тра­ба­ван­ні рэ­дак­цый. Ра­ней зда­ра­ла­ся так, што ча­ла­век пас­ля ўні­вер­сі­тэ­та пры­хо­дзіў у га­зе­ту ці на ра­дыё і яму яшчэ быў па­трэ­бен год, каб упі­сац­ца ў ка­лек­тыў, пра­ца­ваць на па­трэб­ным узроў­ні. Сён­ня на­шы вы­пуск­ні­кі ад­ра­зу ўклю­ча­юц­ца ў твор­чы пра­цэс. Трэ­цяя част­ка сту­дэн­таў ужо за­ма­ца­ва­лі­ся за срод­ка­мі ін­фар­ма­цыі. Мы са­дзей­ні­ча­ем та­му, каб яны на 2 — 3-м кур­се маг­лі пра­ца­ваць на чвэрць ці па­ло­ву стаў­кі. Ні­во­дзін рэ­дак­тар не бу­дзе браць у штат жур­на­ліс­та, яко­га ён не ве­дае. Та­му, каб раз­мер­ка­вац­ца ў пэў­нае вы­дан­не, вы­пуск­нік па­ві­нен спа­чат­ку па­пра­ца­ваць там па­за­штат­ным ка­рэс­пан­дэн­там. Са­ма пра­фе­сія ста­ла больш ды­на­міч­най, па­тра­буе ад жур­на­ліс­таў шмат ве­даў, тэх­ніч­най пад­рых­тоў­кі.

— Сён­ня ін­фар­ма­цый­ныя тэх­на­ло­гіі раз­ві­ва­юц­ца вель­мі хут­ка. Ці па­спя­вае аду­ка­цыя за імі?

— Мы адап­ту­ем пра­гра­мы на­ву­чан­ня пад вы­клі­кі су­час­най ме­дый­най сіс­тэ­мы. Не­каль­кі га­доў та­му ад­кры­лі та­кія на­прам­кі, як вэб-жур­на­ліс­ты­ка, ме­недж­мент СМІ. З'я­ві­лі­ся но­выя дыс­цып­лі­ны, якія ўліч­ва­юць асаб­лі­вас­ці ін­фар­ма­цый­най пра­сто­ры. На­прык­лад, «Ме­ды­я­э­ка­ло­гія», «Асно­вы ін­тэр­нэт-жур­на­ліс­ты­кі».

— Не­каль­кі слоў пра пе­рай­ман­не між­на­род­на­га во­пы­ту. З які­мі кра­і­на­мі су­пра­цоў­ні­чае фа­куль­тэт?

— Ёсць да­га­во­ры аб між­на­род­ным су­пра­цоў­ніц­тве з Укра­і­най, Шве­цы­яй, Гер­ма­ні­яй, Сла­ва­кі­яй, Бал­га­ры­яй. На фа­куль­тэ­це ву­чац­ца сту­дэн­ты з Кі­тая (ка­ля ста ча­ла­век), япон­цы, жы­ха­ры Ра­сіі і Пры­бал­ты­кі. Ма­ем доб­рыя ста­сун­кі са швед­скім Ін­сты­ту­там па­вы­шэн­ня ква­лі­фі­ка­цыі жур­на­ліс­таў FОJО. Гру­пы на­шых сту­дэн­таў што­год ез­дзяць па аб­ме­не на прак­ты­ку ў Шве­цыю, спра­бу­юць ся­бе ў мяс­цо­вых га­зе­тах і на ра­дыё­стан­цы­ях. Не­каль­кі дзён на­зад мы пад­пі­са­лі да­га­вор з Воль­ным ін­сты­ту­там Гер­ма­ніі. Пла­ну­ем, што бе­ла­рус­кія сту­дэн­ты і вы­клад­чы­кі бу­дуць ста­жы­ра­вац­ца там, а іх лек­та­ры чы­таць у нас. З Кі­та­ем су­пра­цоў­ні­ча­ем ужо 15 га­доў. За гэ­ты час ка­ля дзвюх ты­сяч кі­тай­цаў скон­чы­лі наш фа­куль­тэт. Мно­гія з іх ву­чы­лі­ся ў ма­гіст­ра­ту­ры і ас­пі­ран­ту­ры. Ця­пер у Хэ­нань­скім уні­вер­сі­тэ­це пра­цу­юць два на­шы вы­клад­чы­кі. У перс­пек­ты­ве гру­пы кі­тай­скіх сту­дэн­таў пас­ля двух кур­саў бу­дуць да­вуч­вац­ца ў нас, а бе­ла­ру­сы — за­вяр­шаць аду­ка­цыю ў Хэ­на­ні. І атрым­лі­ваць двай­ныя дып­ло­мы. Да­рэ­чы, на між­на­род­ную кан­фе­рэн­цыю, пры­све­ча­ную 70-год­дзю фа­куль­тэ­та, мы ча­ка­ем ка­ля 30 вы­клад­чы­каў з роз­ных кра­ін.

— Вы­пуск­ні­кі жур­фа­ка зна­хо­дзяць ся­бе ў пра­фе­сіі?

— Пе­ра­важ­ная коль­касць вы­пуск­ні­коў ад­бы­лі­ся як жур­на­ліс­ты. Не­ка­то­рыя ста­лі пісь­мен­ні­ка­мі (Адам Маль­дзіс, Іван Чыг­ры­наў), паэ­та­мі (Ва­сіль Зу­ё­нак, Ге­надзь Бу­раў­кін), кі­на­рэ­жы­сё­ра­мі (Ана­толь Алай, Вік­тар Да­шук). У нас ёсць та­кое зван­не, як га­на­ро­вы пра­фе­сар Ін­сты­ту­та жур­на­ліс­ты­кі. Мы пры­свой­ва­ем яго на­шым вы­пуск­ні­кам, якія да­сяг­ну­лі вы­шынь у пра­фе­сіі. На сён­ня мы ма­ем трох га­на­ро­вых пра­фе­са­раў: га­лоў­ны рэ­дак­тар «СБ. Бе­ла­русь се­год­ня» Па­вел Яку­бо­віч, ге­не­раль­ны ды­рэк­тар АНТ Ры­гор Кі­сель і мі­ністр ін­фар­ма­цыі Лі­лія Ана­ніч. Што да­ты­чыц­ца «зо­рак» бе­ла­рус­кай тэ­ле­жур­на­ліс­ты­кі, то вы са­мі ба­чы­це іх па тэ­ле­ві­за­ры.

— Да­рэ­чы, пра тэ­ле­ба­чан­не. На дум­ку дэ­ка­на, ча­му ў нас так шмат кры­мі­наль­най хро­ні­кі?

— Тэ­ле­гля­дач ча­кае кры­мі­наль­ных сю­жэ­таў. Не­ка­то­рыя ка­на­лы дзе­ля пры­быт­ку ідуць на тое, каб за­да­во­ліць ін­та­рэ­сы абы­ва­це­ля. Гэ­та праб­ле­ма не толь­кі бе­ла­рус­ка­га тэ­ле­ба­чан­ня. Уклю­чы­це, на­прык­лад, НТБ. На ра­сій­скіх ка­на­лах цэ­лая шко­ла для зла­чын­цаў. Я лі­чу, мы па­куль не пе­ра­сту­пі­лі тую мя­жу, за якой па­чы­на­ец­ца жоў­тая, не­пры­го­жая жур­на­ліс­ты­ка. Мне па­да­ба­ец­ца, як вя­дуць пе­ра­да­чу «Зо­на Ікс».

— Як вы ду­ма­е­це, ча­му еў­ра­пей­скія ідэі не заў­сё­ды пры­жы­ва­юц­ца ў бе­ла­рус­кай жур­на­ліс­ты­цы? На­прык­лад, бяс­плат­ная га­рад­ская прэ­са. На За­ха­дзе яна раз­лі­ча­на на за­ня­тых лю­дзей, якім зруч­на чы­таць на­ві­ны па да­ро­зе на пра­цу. У нас жа гэ­тыя га­зе­ты ахап­ка­мі раз­бі­ра­юць ба­бу­лі...

— Пен­сі­я­не­ры ха­па­юць га­зе­ты, на­пэў­на для та­го, каб заўт­ра за­вез­ці іх на свае ле­ці­шчы. Ча­му не пры­жы­ва­ец­ца ідэя? Бяс­плат­ная прэ­са раз­лі­ча­на на рэ­кла­ма­даў­цаў, змя­шчае шмат аб'­яў. На­шы лю­дзі па­куль з не­да­ве­рам ста­вяц­ца да рэ­клам­ных вы­дан­няў. Але гэ­тая фор­ма да­стаў­кі ін­фар­ма­цыі да чы­та­ча апра­ба­ва­на ў Еў­ро­пе, ёсць та­кія га­зе­ты ў Ра­сіі. Ду­маю, у бу­ду­чы­ні пры­жы­вец­ца і ў нас.

— На­коль­кі сён­ня ўво­гу­ле за­па­тра­ба­ва­на пра­фе­сія жур­на­ліс­та?

— Кож­ны год мы вы­пус­ка­ем ка­ля 250 ча­ла­век. Праб­лем з пра­ца­ўлад­ка­ван­нем ня­ма. У нас да­стат­ко­вая коль­касць СМІ, дзе па­трэб­ны ма­ла­дыя, здоль­ныя спе­цы­я­ліс­ты. Ка­лі пе­рад раз­мер­ка­ван­нем пры­хо­дзяць за­яў­кі, ча­сам на ад­на­го сту­дэн­та пры­па­дае два мес­цы. Мно­гія едуць у ра­ён­ныя і аб­лас­ныя га­зе­ты. На­шы вы­пуск­ні­кі пра­цу­юць і ў пі­я­ры, у рэ­клам­ных служ­бах.

— Мож­на сме­ла га­ва­рыць пра тое, што ў нас скла­ла­ся ме­на­ві­та бе­ла­рус­кая на­цы­я­наль­ная шко­ла жур­на­ліс­ты­кі. У чым яе ад­мет­насць?

— Мы не ад­ста­ём ад та­го, што ро­біц­ца ў Еў­ро­пе. Зраў­ня­лі­ся па тэх­ніч­ных срод­ках. Маг­чы­ма, нам трэ­ба больш пра­ца­ваць у на­прам­ку ма­біль­нас­ці жур­на­ліс­ты­кі. Але ў па­раў­на­нні з кра­і­на­мі-су­се­дзя­мі на­ша жур­на­ліс­ты­ка больш праў­дзі­вая, ма­раль­ная, ча­ла­веч­ная. Ду­маю, За­ход­няй Еў­ро­пе так­са­ма ёсць ча­му ў нас па­ву­чыц­ца.

На­тал­ля ЛУБ­НЕЎ­СКАЯ.

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Прэзідэнт сустрэўся з Рамзанам Кадыравым

Прэзідэнт сустрэўся з Рамзанам Кадыравым

Кадыраў наведвае нашу дзяржаву ўпершыню.

Грамадства

Чым здзівіць турыстаў?

Чым здзівіць турыстаў?

Зялёнае кола, «дарожныя гісторыі» і сакрэты ваколіц.

Спорт

Штотыднёвы спартыўны агляд «Звязды»

Штотыднёвы спартыўны агляд «Звязды»

Пра выступленне беларускіх дзяўчат на чэмпіянаце Еўропы па валейболе і вынікі чарговага тура чэмпіянату краіны па футболе.

Грамадства

На працягу стагоддзя «Звязда» застаецца зоркай беларускай перыёдыкі

На працягу стагоддзя «Звязда» застаецца зоркай беларускай перыёдыкі

Пра гэта ўчора казалі высокія госці на ўрачыстым мерапрыемстве, прымеркаваным да юбілею газеты.