Вы тут

«Моду дыктуюць вуліцы»


Сён­ня мод­ная ін­дуст­рыя на­бі­рае ход: мод­ныя ме­ра­пры­ем­ствы ад­бы­ва­юц­ца ўжо не толь­кі ў рам­ках Тыд­ня мо­ды або Млы­на мо­ды. Оnе-dау shоw (да­слоў­на — шоу ад­на­го дня) так­са­ма ста­но­вяц­ца па­пу­ляр­ны­мі. Пра асаб­лі­вас­ці бе­ла­рус­кай мо­ды, мат­ры­яр­хат і мод­ныя бло­гі рас­па­вёў «Звяз­дзе» ды­зай­нер адзен­ня, мас­тацт­ва­знаў­ца, ха­рэо­граф і пісь­мен­нік, да­свед­ча­ны рэ­жы­сёр мо­ды, ча­ла­век з не­ве­ра­год­на тон­кім ад­чу­ван­нем све­ту і фі­ла­соф­скім стаў­лен­нем да жыц­ця Са­ша Вар­ла­маў.

16-30

— Мо­да мо­жа быць роз­най... На­прык­лад, вы­со­кім мас­тац­твам, ка­лі ёю зай­ма­юц­ца май­стры сва­ёй спра­вы, ка­лі кож­ная дэ­таль на сва­ім мес­цы. Мо­ду мож­на па­раў­наць з ар­хі­тэк­ту­рай. Лю­дзі мя­ня­юц­ца: пры­хо­дзяць і сы­хо­дзяць — а мо­да, як і ар­хі­тэк­ту­ра, за­ста­ец­ца. Гэ­та тое, што мо­жа быць вы­ра­зам аб­са­лют­най ідэі, а мо­жа быць ні­чым.

Я не лі­чу ся­бе ра­бом рэ­чаў, але ка­лі ма­дэ­люю воп­рат­ку для ін­шых лю­дзей, то ста­ра­юся ра­біць яе на са­мым вы­со­кім уз­роў­ні. Ад­нак гэ­та ня­пра­віль­на, та­му што па-са­праўд­на­му вы­со­кай мо­дай мож­на толь­кі за­хап­ляц­ца, лю­дзі схіль­ныя на­сіць ін­шыя, больш прак­тыч­ныя і звы­чай­ныя рэ­чы. Вы­со­кую мо­ду не ўме­юць «на­сіць», ды і ня­ма ку­ды, ня­ма для ча­го.

— Як вы ацэнь­ва­е­це ма­не­ру бе­ла­ру­саў апра­на­цца? Ці ня­ма ў вас ура­жан­ня, што адзен­не вы­кон­вае толь­кі функ­цыю аба­ро­ны ад умоў на­двор'я?

— У апош­ні час сты­лю ў бе­ла­ру­саў ста­ла ві­да­воч­на менш. Гэ­та звя­за­на з цэ­на­мі на адзен­не, з тым, што лю­дзі менш тра­цяць гро­шай. У мо­дзе, як і ўсю­ды, дзей­ні­ча­юць свае рын­ка­выя за­ко­ны, і цяж­ка зра­зу­мець, ча­му ў Бе­ла­ру­сі рэ­чы каш­ту­юць умоў­на 100 еў­ра, ка­лі ўвесь свет за тое ж са­мае пла­ціць 10 еў­ра. І тут не трэ­ба быць эка­на­міс­там, каб зра­зу­мець, што мы пе­ра­плач­ва­ем за воп­рат­ку. Іс­нуе вель­мі вуз­кая гру­па лю­дзей, якая но­сіць ды­зай­нер­скія рэ­чы. Толь­кі дзе іх уба­чыць, гэ­тых лю­дзей? На кан­цэр­ты ў фі­лар­мо­нію, кан­сер­ва­то­рыю або на спек­так­лі ў тэ­атр яны не хо­дзяць. Не­зра­зу­ме­ла, дзе яны но­сяць гэ­тую воп­рат­ку? Ве­ра­год­на, дзесь­ці до­ма пе­рад люс­тэр­кам. І ства­ра­ец­ца ўра­жан­не, што гэ­тыя лю­дзі быц­цам і не іс­ну­юць зу­сім або іс­ну­юць, але асоб­на ад жыц­ця.

Га­лоў­нае ў ча­ла­ве­ку ўсё ж яго ўнут­ра­ны змест — воб­раз ду­мак, а не адзен­не. Знеш­насць зман­лі­вая. Ад­ной­чы на кан­цэр­це фар­тэ­пі­ян­най му­зы­кі я звяр­нуў ува­гу на пі­я­ніст­ку, якая вы­дат­на іг­ра­ла на ра­я­лі, але вый­шла на сцэ­ну аб­са­лют­на прос­та апра­ну­тай — як ка­жуць, «ні ў чым». Усю сваю ду­шу яна пе­рад­ала ў му­зы­цы, і му­зы­ка гу­ча­ла ду­шой пі­я­ніст­кі. Уся яе жа­но­чая сут­насць вы­яў­ля­ла­ся та­кім не­ве­ра­год­ным чы­нам. І я ўя­віў са­бе: што, ка­лі б гэ­тая пі­я­ніст­ка бы­ла апра­ну­та ад ды­зай­не­ра? Ці змаг­ла б яна вось гэ­так жа дак­лад­на рас­крыць сваю ду­шу? Ві­да­воч­на, што гле­да­чы ўба­чы­лі б толь­кі аба­лон­ку, а тое, што за ёй зна­хо­дзіц­ца, за­ста­ло­ся б для ўсіх не­рас­кры­тай та­ям­ні­цай. Адзен­не — гэ­та ўся­го толь­кі аба­лон­ка для ча­ла­ве­ча­га це­ла, не бо­лей.

— Як, на ваш по­гляд, трэ­ба змя­ніц­ца лёг­кай пра­мыс­ло­вас­ці, каб ай­чын­нае адзен­не на­сі­ла­ся не горш за за­меж­ныя брэн­ды і чап­ля­ла сва­ёй пры­ваб­нас­цю?

— Я не бу­ду ка­заць пра бе­ла­рус­кую лёг­кую пра­мыс­ло­васць, бо ёсць ка­му пра яе кла­па­ціц­ца. Ужо са­праў­ды не мне вы­ра­шаць іх праб­ле­мы, не мне і раз­ва­жаць пра іх. Цал­кам ві­да­воч­на, што яна іс­нуе ў ней­кіх штуч­ных умо­вах. Ка­лі ж ка­заць пра рэ­аль­ныя рын­ка­выя... Як толь­кі бе­ла­рус­кі лег-
п­рам ста­не ў адзін шэ­раг з су­свет­ны­мі брэн­да­мі — усё бу­дзе зра­зу­ме­лым. Лю­бая пра­дук­цыя па­він­на быць за­па­тра­ба­ва­най і кан­ку­рэн­та­здоль­най.

— Што вы аса­біс­та больш за ўсё ві­та­е­це ў сты­лі? Дзёрз­касць? Эле­гант­насць? Вы­тан­ча­насць? Вы­клік?

— Мне блі­жэй лю­дзі, у якіх унут­ры ёсць тое, ва­кол ча­го мож­на ства­раць апра­ву з адзен­ня. Гэ­та лю­дзі, у якіх ёсць па­трэ­ба быць у пэў­ным ася­род­ку (а не ў якім за­ўгод­на) і быць за­ўва­жа­ны­мі там. Як пра­ві­ла, гэ­та лю­дзі не ма­дэль­на­га ты­пу, і мне зу­сім не важ­на, якія ў іх па­ра­мет­ры.

Уя­ві­це са­бе спру­жы­ну, якая доў­гі час бы­ла сціс­ну­та. Яе ад­пус­ці­лі. І што, гэ­тая спру­жы­на ад­ра­зу ж зой­ме сваё на­ту­раль­нае ста­но­ві­шча ў воль­ным ста­не? Не, вя­до­ма. Ней­кі час яна бу­дзе кі­дац­ца з бо­ку ў бок, па­куль не ста­не на сваё за­кон­нае мес­ца. Тое ж са­мае ад­бы­ва­ец­ца і з людзь­мі, па­куль яны «шу­ка­юць ся­бе», раз­ві­ва­юц­ца і зна­хо­дзяць сваё мес­ца ў све­це.

— Па­доб­на на тое, што тэ­ма са­ма­ідэн­ты­фі­ка­цыі бе­ла­ру­саў па­чы­нае пра­ні­каць ва ўсе сфе­ры жыц­ця: ад­кры­ва­юц­ца кур­сы па бе­ла­рус­кай мо­ве; Аляк­санд­ра Ге­ра­сі­ме­ня пра­вя­ла Мовасuр; на Бе­ла­рус­кім тыд­ні мо­ды гэ­тай во­сен­ню прэ­зен­та­ва­лі адзен­не, якое спа­лу­чае тра­ды­цый­ныя бе­ла­рус­кія ўзо­ры і ко­ле­ры. Ці ста­не па­пу­ляр­ным, на ваш по­гляд, стыль, які ўклю­чае тра­ды­цый­ныя бе­ла­рус­кія эле­мен­ты?

— Пры ўсёй па­ва­зе да па­тры­я­тыч­ных па­чуц­цяў ка­рэн­ных бе­ла­ру­саў я не па­дзя­ляю ней­ма­вер­на­га за­хап­лен­ня ад та­го, што ад­бы­ва­ец­ца. Прос­та гэ­тая «тэ­ма» ста­ла яшчэ ад­ной «за­ба­вай». За­пэў­ні­ваю вас, што пас­ля та­кіх па­ка­заў на­вед­валь­ні­кі вяр­та­юц­ца да­до­му ў паў­ся­дзён­най воп­рат­цы.

Я аса­біс­та — кас­ма­па­літ. Не пры­знаю ін­шых ме­жаў, акра­мя мя­жы па­між да­бром і злом, ды і гэ­тыя ме­жы рэ­аль­на на­ўрад ці іс­ну­юць. Але доб­ра, што з'я­віў­ся хоць та­кі па­тры­я­тызм, бо ра­ней не бы­ло па­доб­на­га спо­са­бу са­ма­ідэн­ты­фі­ка­цыі... А ўво­гу­ле са­ма­да­стат­ко­ва­му ча­ла­ве­ку не трэ­ба ве­шаць на ся­бе ні­я­кі яр­лык для та­го, каб ад­чу­ваць ся­бе та­кім.

— Ці ёсць у пры­га­жос­ці на­цыя?

— Не ве­даю, не ба­чыў. Не лі­чу, што бы­ва­юць пры­го­жыя на­цыі і не­пры­го­жыя. Ка­лі гэ­та інакш, то гэ­та ша­ві­нізм. А ў мо­ды не мо­жа быць на­цы­я­наль­нас­ці, гэ­тым яна і моц­ная. Мо­да — па­няц­це ін­тэр­на­цы­я­наль­нае.

— Хто сён­ня вы­зна­чае мо­ду?

— Ву­лі­цы. Для нас гэ­та, ска­жам, пра­спект Не­за­леж­нас­ці, а ў Па­ры­жы, на­пэў­на, Ман­мартр, Елі­сей­скія па­лі. Но­выя мод­ныя тэн­дэн­цыі зы­хо­дзяць ад ву­ліц, асноў­най ма­сы лю­дзей, а не ад тых, хто ез­дзіць у ма­шы­нах і гля­дзіць на жыц­цё з вы­шы­ні гма­хаў. Ву­лі­ца — гэ­та жы­вая кроў мо­ды.

— Ка­го з ця­пе­раш­ніх бе­ла­рус­кіх ды­зай­не­раў адзен­ня і ак­се­су­а­раў вы мо­жа­це вы­лу­чыць як най­больш та­ле­на­ві­тых?

— Мне па­да­ба­ец­ца, як пра­цу­юць Свят­ла­на Гня­дзё­нак, Люд­мі­ла Лаб­ко­ва, Та­ня Ма­ры­ніч, Ка­ры­на Галс­цян. Тое, што яны ро­бяць, — ра­зум­на, вы­тан­ча­на, пры­го­жа... Та­ня Ма­ры­ніч ства­ры­ла апош­нюю ка­лек­цыю па ма­ты­вах шат­ланд­скіх зам­каў. Гэ­та бы­ло еў­ра­пей­скае адзен­не. Та­му ў яе і быў пос­пех. Яна зра­бі­ла тое, што ёй блі­жэй, а не што за­мо­ві­лі.

— Ці ёсць у вас лю­бі­мы блог пра мо­ду?

— У бло­гах, якія апа­вя­да­юць пра апош­нія мод­ныя па­дзеі, у асноў­ным бы­лі апі­са­ны ар­га­ні­за­цый­ныя мо­ман­ты, коль­касць і раз­на­стай­насць ежы пас­ля па­ка­зу. Так і хо­чац­ца спы­таць: «А ці быў хлоп­чык?» Мо­ду на­огул там па­каз­ва­лі ці ўсё абы­шло­ся толь­кі ба­га­тым фур­шэ­там? Не вар­та блы­таць мод­ныя па­ка­зы з бяс­плат­най раз­да­чай са­цы­яль­ных абе­даў. У бло­гах ні сло­ва не бы­ло ска­за­на пра мо­ду.

— У чым за­клю­ча­ец­ца асаб­лі­васць бе­ла­рус­кіх дзяў­чат, на ваш по­гляд?

— Бе­ла­русь — гэ­та кра­і­на жан­чын. Жан­чы­ны тут ма­юць не­аб­ме­жа­ва­ную ўла­ду, але яны не ве­да­юць, што з ёю ра­біць, як рас­па­ра­дзіц­ца сва­і­мі маг­чы­мас­ця­мі. Бе­ла­русь — гэ­та кра­і­на, дзе мат­ры­яр­ха­ту больш, чым дзе б там ні бы­ло. І гэ­та не дрэн­на, гэ­та асаб­лі­васць на­ша­га гра­мад­ства. Пры­чым, са­праўд­ны мат­ры­яр­хат да­зва­ляе ўсім і заў­сё­ды ўва­саб­ляць свае жа­дан­ні і ідэі і быць са­мім са­бой, а па­тры­яр­халь­нае гра­мад­ства — гэ­та ка­зар­ма, як пра­ві­ла.

Ка­лі га­ва­рыць пра стыль, у мно­гіх бе­ла­рус­кіх мод­ніц на­клад­ныя па­зног­ці не­ве­ра­год­най даў­жы­ні, і адзен­не не­ве­ра­год­ных рас­фар­бо­вак. Пры гэ­тым усё гэ­та ні­як не звя­за­на сты­лем па­між са­бой. Больш яр­ка з жан­чын роз­ных кра­ін апра­на­юц­ца ла­ці­на­а­ме­ры­кан­кі, але ў іх кас­цюм ад­па­вя­дае іх тэм­пе­ра­мен­ту. А ка­лі та­кое ба­чыш у паў­ноч­ных шы­ро­тах, то ўсё гэ­та... здзіў­ляе, мяк­ка ка­жу­чы.

Жан­чы­на — гэ­та ідэя, гла­баль­ная дум­ка, жыц­цё. Па­во­дзіць ся­бе і апра­на­цца жан­чы­нам вар­та ад­па­вед­на сва­ёй знач­нас­ці ў гэ­тым жыц­ці.

— І апош­няе пы­тан­не: ці вар­та ад­па­вя­даць но­вым тэн­дэн­цы­ям? І як зра­зу­мець, што вось гэ­та — ваш не­паў­тор­ны стыль?

— Сле­па слу­хаць не вар­та ні­ко­га: ні ма­дэль­е­ра, ні ды­зай­не­ра, ні цы­руль­ні­ка, ні ві­за­жыс­та. Ка­лі вы па­ста­ві­це ў шэ­раг мност­ва бліс­ку­чых на­ва­год­ніх ёлак, то вы не ўба­чы­це не­паў­тор­нас­ці кож­най з іх. Так і ў лю­дзей. Гэ­та не азна­чае, што трэ­ба го­лы­мі ха­дзіць. Але ж за бляс­кам звы­чай­на ха­ва­юць тое, што па­каз­ваць со­рам­на...

Але­ся Ва­раб'­ё­ва

 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Што паглядзець у Хоцімску?

Што паглядзець у Хоцімску?

У Хоцімску нават ёсць кола агляду.

Грамадства

«За больш чым сем год былі ўсяго адны суткі без баявога выезду»

«За больш чым сем год былі ўсяго адны суткі без баявога выезду»

Гісторыя кар'еры падпалкоўніка ў адстаўцы Генадзя Цімахоўцава.

Палітыка

Беларусь і ЕС падпішуць візавае пагадненне не пазней за 2 лютага 2020 года

Беларусь і ЕС падпішуць візавае пагадненне не пазней за 2 лютага 2020 года

Верагодна, гэта адбудзецца ўжо ў гэтым лістападзе. 

Грамадства

Як праходзіў ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812»

Як праходзіў ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812»

Трэці раз ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812» на два дні перанёс пасёлак больш чым на два стагоддзі назад.