Вы тут

Загартаваныя ў «Булаце»


Рэпарцёр «ЧЗ» на свае вочы ўбачыў, як у спецыялізаваным клубе рыхтуюць чэмпіёнаў свету і Еўропы па тайскім боксе

«У кожным мужчыне ёсць ген воіна»

Муай-тай (альбо тайскі бокс) у Беларусі перажывае даволі добры перыяд у сваёй гісторыі. Спартсмены ўжо не першы год з'яўляюцца аднымі з найлепшых на планеце, а моладзь даволі актыўна ідзе займацца ў клубы. Адзін з такіх — сталічны «Булат». Адметны ён не толькі сваёй назвай, але і дасягненнямі.

З трэнерам Віталем Цішуровым я сустракаюся ў спартыўнай зале, якая месціцца ў Мінскім дзяржаўным аўтамеханічным каледжы імя акадэміка Міхаіла Высоцкага. Хлопцы ўважліва слухаюць устаноўку трэнера. Пасля разыходзяцца выконваць практыкаванні, а я паспяваю задаць спецыялісту некалькі пытанняў.

29-10

— Тут мы трэніруемся з 2011 года, — узгадвае суразмоўца. — У свой час кіраўніцтва каледжа пагадзілася заснаваць секцыю тайскага бокса. І не памылілася. Некаторыя навучэнцы ўжо атрымалі значныя перамогі. У нас трэніруюцца чэмпіён свету і Еўропы па тайскім боксе, трохразовы чэмпіён свету па К-1 (кікбоксінгу), шмат пераможцаў і прызёраў чэмпіянату Беларусі... У каледжы створаны добрыя ўмовы для заняткаў спортам. І многія навучэнцы пасля паступлення прыходзяць займацца ў нашу секцыю.

На чорнай футболцы Віталя чытаю надпіс: «Перамога альбо смерць». Цалкам верагодна, што ён адпавядае характару самога Цішурова. У 2009 годзе Віталь заваяваў Кубак свету па К-1. Але далёка не ўсе ведаюць, якой цаной была дасягнута тая перамога ў фінале.

— Я зламаў руку ў папярэднім паядынку, аднак нікому, акрамя трэнера, у гэтым не прызнаўся. Бо ведаў: з траўмай мяне могуць зняць са спаборніцтваў, а шанцу заваяваць «золата» магло б больш і не выпасці. У выніку я вытрымаў і перамог, а гіпс мне наклалі ўжо пасля бою.

Цяпер Віталь Цішуроў толькі трэніруе. Моладзі (і не толькі), якая хоча займацца тайскім боксам, сёння хапае. А таму ў гэтай спартзале цалкам магчыма ўбачыць і першакласніка, што марыць стаць чэмпіёнам, і салідных 50-гадовых мужчын-аматараў, якія прыходзяць сюды, каб падтрымліваць на добрым узроўні сваю фізічную форму.

— Трэніроўкі праводзяцца шэсць разоў на тыдзень. А ў перыяд падрыхтоўкі да важных спаборніцтваў прыходзіцца працаваць яшчэ больш. У нас, дарэчы, вельмі дружная федэрацыя. І калі нашы спартсмены рыхтуюцца да міжнародных турніраў, яна заўжды праводзіць зборы. На іх прыязджаюць добрыя трэнеры і байцы рознага ўзросту з самых моцных клубаў Беларусі. Усе пачынаюць працаваць у адным вялікім калектыве. А гэта вельмі добры вопыт і стымул для далейшага развіцця.

29-9

У секцыі хлопцы адначасова спрабуюць сябе і ў тайскім боксе, і ў кікбоксінгу. Як кажа Віталь Цішуроў, гэта вельмі добрая практыка для маладога спартсмена. З узростам ён з дапамогай трэнера сам абярэ дысцыпліну, у якой адчуе сябе больш упэўнена.

Пры гэтым тайскі бокс працягвае заставацца неалімпійскім відам спорту, а таму не можа разлічваць на датацыі. Многае залежыць ад бацькоў, спонсараў. Напрыклад, дзякуючы фінансавай падтрымцы кампаніі «Інова-Белнафта» на чэмпіянат свету ў Малайзію атрымалася адправіць Мікіту Шостака, які вярнуўся дадому з залатым медалём. Безумоўна, «таец» наўрад ці калісьці будзе атрымліваць столькі, колькі зарабляе хакеіст ці футбаліст. Што ж цягне гэтых энтузіястаў у залу і прымушае прысвячаць сваё жыццё муай-тай?

— У кожным мужчыне ёсць ген воіна, — разважае наш суразмоўца. — У спорце ён праяўляецца праз сілу волі, вытрымку і цярпенне. Бегуну, напрыклад, трэба вытрымаць і прабегчы ўсю дыстанцыю, а ў тайскім боксе цябе да ўсяго іншага яшчэ і б'юць. А таму, калі ты апусціў рукі, акрамя стомленасці атрымаеш яшчэ і балючы ўдар. Гэты ген уласцівы і нашаму народу. Быў час, калі нашы землі ўваходзілі ў склад Вялікага Княства Літоўскага, колішняй звышдзяржавы, а продкі адбівалі напады крыжакоў, мангола-татарскую навалу. Так, мы лагодныя, памяркоўныя, але пры неабходнасці адпор можам даць. Гэтыя словы можна лёгка падмацаваць фактамі. На леташнім чэмпіянаце свету ў Малайзіі наша мужчынская зборная заняла выніковае другое месца, а юніёрская — першае. І гэта пры каласальнай канкурэнцыі. У спаборніцвах удзельнічалі прадстаўнікі 105 краін.

«Хачу перамагчы тайца»

Нароўні з усімі ў зале працуе 16-гадовы Мікіта Шостак, навучэнец аўтамеханічнага каледжа. Негаваркі, але працавіты. Віталь Цішуроў кажа, што ў Мікіты тэхнічны склад розуму і ўсе патрабаванні даходзяць да яго з першай спробы. Летась ён здзейсніў сапраўдны фурор: за адзін год паспеў стаць чэмпіёнам свету і Еўропы сярод юніёраў. І гэта пры тым, што хлопец тайскім боксам у «Булаце» займаецца крыху больш за год. Спартыўныя поспехі заўважылі ў каледжы і прадаставілі Мікіту пакой у інтэрнаце, каб штодзённыя пераезды ў яго родны Лагойск не заміналі вучобе і спорту. А напрыканцы года Прэзідэнцкі спартыўны клуб зрабіў для хлопца сапраўдны падарунак — выдзеліў, як і іншым перспектыўным маладым спартсменам, грашовую стыпендыю.

— Мой прыход у секцыю па тайскім боксе — збег абставінаў, — падчас невялічкага перапынку ў двухгадзіннай трэніроўцы кажа Мікіта, які, да слова, раней займаўся біятлонам. — Я паступіў у каледж, даведаўся пра секцыю і вырашыў запісацца. Раней адзінаборствамі не цікавіўся. Вы не паверыце: я нават у пачатковай школе ніколі не біўся. Вырашыў пазаймацца выключна для сябе, але трэнер сказаў, што я яшчэ ў тым узросце, калі магу паспрабаваць дасягнуць чаго-небудь у спорце. Я пагадзіўся і цяпер планую надалей развівацца ў гэтым напрамку.

Мікіта цалкам прытрымліваецца спартыўнага рэжыму. Пасля заняткаў звычайна наведвае трэніроўку, потым вяртаецца ў інтэрнат, вячэрае, робіць хатняе заданне і ў 23:00 кладзецца спаць. Пад'ём —
у 7:00.

Пакуль самым цяжкім боем лічыць фінал чэмпіянату Еўропы сярод юніёраў у Кракаве, у якім сустрэўся з сапернікам з Расіі, краіны, якая славіцца добрымі маладымі байцамі. Турнір наогул аказаўся для нашага героя больш складаным, чым першынство свету.

— Спачатку я перамог паляка, пасля — немца. Перад фіналам мы спецыяльна прагледзелі відэанарэзку апошняга бою з удзелам расіяніна. Па-першае, ён аказаўся ляўшуком, што выклікае дадатковыя нязручнасці, а па-другое, добра трымае тэмп. Першыя два раўнды нашага бою былі роўныя, а ў трэцім я мэтанакіравана ішоў у клінч, інакш кажучы, «вязаў» саперніка, і з невялікай перавагай перамогу прысудзілі мне.

Марыць хлопец перамагчы байца з Тайланда, краіны-роданачальніцы муай-тай, паспрабаваць свае сілы на дарослым чэмпіянаце свету. Дарэчы, Мікіта мае рэальную магчымасць патрапіць на радзіму ўлюбёнага віду спорту. Сёлета ў Тайландзе адбудзецца чарговы чэмпіянат свету. Трэба толькі годна выступіць на чэмпіянаце Беларусі — і чаканая мара стане бліжэйшай яшчэ на адзін крок.

Тарас ШЧЫРЫ.

Фота аўтара.

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Надзея для Вары

Надзея для Вары

Калi хварэюць блiзкiя, гэта заўсёды гора, але няма гора большага, чым калi хварэюць дзецi. 

Грамадства

Андрэй Раўкоў: Я не марыў быць генералам

Андрэй Раўкоў: Я не марыў быць генералам

Мiнiстр абароны — пра складаны шлях да генеральскiх пагонаў, перспектывы развiцця беларускай армii i мiрнае неба над галавой.