23 Верасень, нядзеля

Вы тут

Я люблю цябе, Паўлін


Станіслава Умец

Ён вось-вось павінен быў выйсці ў фае, я ўжо чула ягоныя крокі. Падскочыла да дзвярэй, каб нібы выпадкова сутыкнуцца з ім нос у нос. І сутыкнулася. Але не з ім. Больш за тое, у «не яго» была шклянка з гарбатай у руках, якую ён ад нечаканасці выпусціў. А калі я вылаялася, бо гарачыя кроплі апяклі мне ногі, з'явіўся той, каго я чакала. Ён няўцямна паглядзеў спачатку на мяне, потым на збянтэжанага хлопца і паплыў далей. Так, менавіта паплыў, служка Мельпамены фігавы.

— Выбачай, а? — хлопец нарэшце апамятаўся.

Я няпэўна махнула рукой. Вечар быў сапсаваны.

— Сурвэтку дай, — ці то папрасіла, ці то загадала я.

— Зараз! — выгукнуў ён. — Я мігам.

Але мігам у яго не атрымалася. Мне надакучыла чакаць, я надзьмулася і выйшла з фае студэнцкага тэатра. Там, за разнымі дзвярыма, спектакль яшчэ не пачаўся, а мой ужо быў скончаны. Я ішла дамоў.

Патэлефанавала сяброўкам, з якімі прыйшла ў тэатр, каб паведаміць пра свой адыход. І замест чаканага здзіўлення ці расчаравання пачула ўзрушаны адказ:

— Ой, што тут адбываецца! Адзін акцёр усё бегаў сурвэткі шукаў, а цяпер нейкую дзяўчыну знайсці не можа. Твайго Паўліна ледзь з ног не збіў. Дык той яго вылаяў і цяпер ходзіць злосны, бы чорт. Можа, вернешся?

— Нізашто! — адрэзала я.

Вось гэта кашу я заварыла! Нават на душы добра зрабілася, смяяцца захацелася.

Я ўжо даўно заўважыла, што, калі ў мяне добры настрой, усё атрымліваецца так, як я хачу. Святлафор пераключаецца на зялёны, варта мне толькі падысці да «зебры», у касе метрапалітэна няма чаргі па жэтоны, цягнік не прымушае чакаць сябе, і мне нават шанцуе сесці, хоць пасажыраў даволі шмат. Праўда, побач уладкавалася дзіўнае дзеўчанё з вялікімі зубамі і ўвесь час прагна пазірала на маю руку — здавалася, зараз угрызецца ў яе. Але высветлілася, што суседцы ўсяго толькі спадабаўся мой пярсцёнак. Я ўздыхнула з палёгкай і нават падумала, ці не падарыць яго дзяўчынцы (плюс у карму), ды цвярозы розум перамог: ну сапраўды, навошта дзіцяці такая дарагая цацка?! Хаця, шчыра кажучы, я ўжо даўно хацела пазбавіцца гэтага пярсцёнка. Ды ўсё не хапае духу...

А на другі дзень — розуму не дабяру, як і навошта, — мяне знайшоў «УКантакце» і дабавіў у сябры «сурвэтачны» хлопец. Зноў папрасіў прабачэння (вось ужо прычапіўся!), я напісала: «Ды нічога, забудзься. :)» — і ён больш нічога не адказаў, пэўна, сапраўды забыўся. Ды дзе там! Гадзіны праз дзве — доўга аднак жа набіраўся смеласці — даслаў паведамленне з прапановай сустрэцца. Хацела аджартавацца (маўляў, няўжо знайшоў сурвэткі), ды сумленне не дазволіла здзеквацца з беднага хлопца. Паспрабавала прыдумаць, як бы далікатненька яму адмовіць, каб не пакрыўдзіць, але ветлы адказ не прыдумляўся, а час ішоў — трэба было штосьці пісаць, каб не выглядаць тугадумкай... І я не знайшла нічога лепшага, як даць згоду.

Гэта не любоўная гісторыя. Каханне было даўно, тры гады таму, і ад яго засталіся толькі пярсцёнак і водгалас успаміну, які прымусіў вылучыць з натоўпу кучаравага невысокага хлопца з жывымі сінімі вачыма на бледным твары, якога мае сяброўкі празвалі Паўлінам за манеру несці сябе велічна і няспешна, — і кінуцца за ім, спадзеючыся вярнуць незваротнае. Трэба ўсё ж такі выкінуць пярсцёнак: сяброўкі сцвярджаюць, што гэта атрыбут мінулага і, пакуль нашу яго, я не змагу быць шчаслівая, бо так і буду азірацца ды шукаць рысы страчанага кахання ў навакольных. Ці варта верыць у гэтыя забабоны?.. Дзяўчатам проста не падабаецца Паўлін, я ведаю. Ім і жаніх мой быў не да густу. А вось «сурвэтачны» хлопец — іншая размова: прыгожы такі, сціплы, галантны, ружу мне падарыў на першым спатканні. А я ружы жах як не люблю. І яго не люблю. Ён штосьці распавядае — цікава так, натхнёна — і шчыра ўсміхаецца, а я лаўлю сябе на думцы, што гуляю з ім, бо нашае знаёмства можа быць карысным: яны з Паўлінам іграюць у адным тэатры — а раптам ён нас пазнаёміць...

І сапраўды пазнаёміў. Ды не толькі з ім, а ўвогуле з усёй трупай. Гэта адбылося на рэпетыцыі чарговага спектакля, на якую мой новы сябар запрасіў мяне ў якасці незалежнага тэатральнага крытыка. А які з мяне крытык? Дылетант. Я ацаніла пастаноўку некалькімі эпітэтамі кшталту «цудоўна», «чароўна», «надзвычайна» і выказала пару заўваг, якія ў асноўным датычыліся Паўліна. Яму гэта, зразумела ж, не спадабалася, ён саскочыў са сцэны і знік за дзвярыма тэатра, нават не развітаўшыся (ух, які фанабэрысты!). Было крыху прыкра, але я сказала роўна тое, што думала, і ні аб чым не шкадавала. Апроч таго, праз колькі дзён сябар паведаміў, што Паўлін прыняў мае заўвагі да ўвагі і выправіў хібы. Я і сама ў гэтым пераканалася, калі прыйшла на прэм'еру спектакля. Захоплена назірала за кожным ягоным рухам, зачаравана слухала кожнае ягонае слова. І я, пэўна, была самая шчаслівая ў свеце, калі пасля выступлення ён падышоў да мяне і, замест чаканай кпіны, проста сказаў:

— Дзякуй!

А ў хуткім часе мы з ім сустрэліся на аўтобусным прыпынку — гэтым разам насамрэч выпадкова — і, паколькі ні ён, ні я нікуды не спяшаліся, вырашылі прагуляцца ўздоўж берага ракі. Ён расказваў пра тэатр, пра музыку, пра літаратуру, напаўголаса напяваў любімыя песні, дэкламаваў вершы. Ён усміхаўся — на левай шчацэ з'яўлялася ямачка. Ягоныя пальцы стукалі па нябачных клавішах — і мы некалькі хвілін маўчалі, слухаючы ўяўную мелодыю і біццё нашых сэрдцаў. Я больш не шукала ў ім рысы мінулага кахання, я любіла менавіта яго, майго Паўліна.

...Лёгка прыняла рака аметыставы пярсцёнак, ціхенька ўскалыхнулася і супакоілася.

Імя Станіславы Умец у беларускай літаратуры дастаткова новае, таму не лішне будзе сказаць пра яе некалькі слоў. Нарадзілася 17  ліпеня 1991 года ў Брэсце. У 2015 годзе скончыла магістратуру Інстытута журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 2012 года працуе рэдактарам у выдавецтве «Мастацкая літаратура». Як і большасць аўтараў, пачынала з вершаў, прычым яе творчы дэбют адбыўся адразу на старонках часопіса «Нёман». Апошнім часам Станіслава аддае перавагу прозе, імкнучыся перадаць у ёй тое (можа быць, на першы погляд, амаль няўлоўнае), што характэрна менавіта для яе пакалення, якое па-свойму бачыць і асэнсовае навакольны свет з яго клопатамі і праблемамі, радасцю і сумам. Імкнучыся перадаць не столькі праз сюжэтную лінію (што зразумела і апраўдана, і справа не ў адным невялікім жыццёвым вопыце аўтаркі), колькі праз вобразную і стылістычную структуру апавядання.

Алесь Бадак

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.