24 Верасень, панядзелак

Вы тут

Як адна сям'я


Каб мары здзяйсняліся, трэба ўпарта працаваць і верыць.

Пахваліцца 100-працэнтным супадзеннем спадзяванняў і вынікаў, асабліва калі гэтыя спадзяванні датычацца паступлення выпускнікоў у навучальныя ўстановы, здольна далёка не кожная школа. А вось Дзіцячы гарадок Ленінскага раёна сталіцы можа ганарыцца сваімі 11-класнікамі, трое з якіх сталі сёлета студэнтамі ВНУ, і 9-класнікамі, якія паступілі ў ліцэі і каледжы. Сярод устаноў для дзяцей-сірот гэтыя вынікі — найлепшыя.

[caption id="attachment_103818" align="alignnone" width="600"]Ак­са­на АР­ЛО­ВА, ды­рэк­тар Дзі­ця­ча­га га­рад­ка, ве­дае лёс кож­на­га вы­ха­ван­ца. Ак­са­на АР­ЛО­ВА, ды­рэк­тар Дзі­ця­ча­га га­рад­ка, ве­дае лёс кож­на­га вы­ха­ван­ца.[/caption]

Дзіцячы гарадок — да гэтага часу адзіны ў рэспубліцы ўзор такой формы ўладкавання малых, што засталіся без апекі бацькоў. Дзеці ўзростам ад года да 18 жывуць з маці-выхавальніцай на тэрыторыі рэканструяванага дзіцячага садка, дзе памяшканні былі пераўтвораны ў поўнасцю аўтаномныя 12 кватэр з гасцёўняй, дзіцячымі пакоямі, кухняй, двума санвузламі і двума душамі ў кожнай.

— Атмасфера тут максімальна набліжана да сямейнай, бо асноўная роля нашага гарадка — сацыялізацыя,  распавяла Вольга АЛЕСЕНКА, намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце дзяржаўнай сацыяльна-педагагічнай установы адукацыі «Дзіцячы гарадок Ленінскага раёна г. Мінска». Дзеці наведваюць звычайныя сад і школу, ходзяць у крамы, банкі, паліклінікі. Тыя, хто трапіў сюды зусім маленькім, нават клічуць выхавальніцу мамай, бо проста не разумеюць, кім жа яшчэ можа даводзіцца ім жанчына, якая з імі жыве.

Кожнаму — па цікавасцях

Увесь час, што дзеці жывуць у гарадку, іх не проста арыентуюць на важнасць атрымання прафесіі, але і стараюцца забяспечыць навучанне ў залежнасці ад разумовых здольнасцей і захапленняў. Дзеці займаюцца і ў звычайных школах, і ў кадэцкіх вучылішчах, музычных гімназіях. Для малых з цяжкімі моўнымі праблемамі арганізавана інтэграванае навучанне — яны праходзяць пачатковую школу за 5 гадоў, а не за 4, бо адзін раз асвойваюць праграму першага класа з мноствам заняткаў у педагога-дэфектолага, а другі — ужо па звычайнай праграме.

— Нашы сёлетнія поспехі — гэта вынік вялікай шматмесячнай работы, якая ўключае ў сабе дадатковыя заняткі, факультатывы, курсы ВНУ,  кажа Аксана АРЛОВА, дырэктар Дзіцячага гарадка.

Адпраўляючы дзяцей у самастойнае жыццё, кіраўніцтва і мама-выхавальніца стараюцца кожнага максімальна забяспечыць самым неабходным, каб хоць першыя год-паўтара яны не трацілі грошы на адзенне і абутак. Трымаць пад увагай выхаванцаў-выпускнікоў, цікавіцца іх лёсам мамы працягваюць і далей. Тым больш што пасля заканчэння школы і адлічэння з гарадка дзеці, па словах дырэктара, пэўны час пастаянна сюды прыязджаюць:

— Па першым часе яны тут амаль пастаянна знаходзяцца, застаюцца на ноч. Зразумела, што ім цяжка адразу адарвацца ад звыклага жыцця, і мы стараемся дапамагчы: накарміць, нешта параіць, грошай даць...

[caption id="attachment_103819" align="alignnone" width="600"]Такая ўтульная гасцёўня — у кожнай кватэры. Такая ўтульная гасцёўня — у кожнай кватэры.[/caption]

«Дарослыя» гісторыі

Усе сёлетнія выпускнікі-адзінаццацікласнікі гарадка «абсалютна нашы», як кажа кіраўніцтва, бо «пражылі тут большую частку свайго дзіцячага жыцця — па 10-15 гадоў». У кожнага з чатырох цяпер пачалася гісторыя дарослага самастойнага жыцця.

Хаця вынікі цэнтралізаванага тэсціравання (ЦТ) ва ўсіх выпускнікоў гарадка былі не самыя бліскучыя, але ж набраных балаў ім хапіла, каб падаваць дакументы ў ВНУ. А адсутнасць у атэстаце нізкіх балаў дазволіла скарыстацца правам ільготнага паступлення.

Каця Рунцэвіч пайшла ў БДТУ на факультэт турызму і прыродакарыстання. Перад гэтым яна цэлы год наведвала курсы пры БДУ. Зараз праходзіць практыку ў Негарэлым і амаль кожныя выхадныя прыязджае ў гарадок... Яня Свідрыцкая паступіла ў БДПУ імя М. Танка, вучыцца на настаўніцу пачатковых класаў. Зараз жыве ў кватэры бацькоў, дзе знаходзіцца яе хворая маці. Яня і яе сястра Лера, якая зараз вучыцца ў 10-м класе і жыве ў гарадку, часам наведваліся ў бацькоўскую трохпакаёўку і дапамагалі па гаспадарцы бабулі.

Ілья Мацюшэўскі вучыцца ў чыгуначным каледжы — будзе памочнікам машыніста электравоза і цеплавоза. Аксана Яўгенаўна характарызавала яго як самакрытычнага, адказнага і вельмі актыўнага ў розных арганізацыйных момантах хлопца.

— Яму цяжка давалася матэматыка, таму адразу вырашыў, што ў ВНУ не пойдзе. Хаця атэстат у Ільі добры — няма ніводнага прадмета з адзнакай, ніжэй за шасцёрку.

У гарадку застаўся яго брат 7-класнік Максім. Яшчэ адна родная душа, якой Ілья вельмі даражыць, — бабуля, яна кожнае лета забірала хлопцаў да сябе ў вёску пад Смалявічамі (у астатні час жанчына жыве ў Мінску), дзе ён разам з братам зрабіў невялікі рамонт.

У інтэрнаце Ільі не падабалася, таму ён жыў то ў бабулі ў Мінску, то ў гарадку. А якраз сёння ён святкуе наваселле ў новай кватэры, якую як сірата атрымаў ад дзяржавы. Прысутнасць кіраўніцтва гарадка, маці-выхавальніцы і сяброў — абавязковая. У падарунак куплены халадзільнік і мультыварка. Расказваючы пра гэта, Аксана Яўгенаўна не стрымлівае пачуццяў радасці за выхаванца.

Уладзіслаў Песенка 1 верасня пайшоў на заняткі ў энергетычны каледж, а літаральна праз тыдзень... пачаў вучыцца на ваенным факультэце БДУ, куды спачатку і планаваў паступаць. Як так здарылася? Магчыма, шчаслівы выпадак, а можа, вера ў мару ці ўпартае жаданне дасягнуць задуманага...

Улад скончыў кадэцкае вучылішча №2, захапіўся ідэяй стаць ваенным. Аднак і гэтага выхаванца падвяла матэматыка — 4 балы пры агульным сярэднім бале атэстата большым за 7. Ён разумеў, што не зможа скарыстацца ільготамі пры паступленні, і ўдзельнічаў у іспытах на агульных умовах.

Вынікі ЦТ дазвалялі яму падаць дакументы ва ўніверсітэт, і Ілья паспрабаваў пакарыць ваенную кафедру факультэта хімічнай, радыяцыйнай, біялагічнай бяспекі БДУ, аднак яму не хапіла літаральна трох балаў. Затое назбіраных пасля іспытаў балаў хапіла, каб быць залічаным у энергетычны каледж. На гэтым уступная кампанія, здавалася, скончылася.

У Дзіцячым гарадку створаны гурткі музеязнаўства, фларыстыкі, танцаў, свая трэнажорная зала, пакой для настольнага тэніса. З дапамогай валанцёрскіх рухаў у мінулым годзе дзяўчаты спрабавалі сябе ў кулінарнай школе «Гурмэ», хлопцы цэлы год займаліся падводным плаваннем, нават стварылі каманду па жаночым хакеі з 6-7-гадовых дзяўчынак, якія трэніраваліся на Чыжоўка-Арэне, і сёлета працягнуць заняткі.

Аднак... умяшаўся выпадак

Напрыканцы жніўня Дзіцячы гарадок наведаў Мікалай Лукашэнка, малодшы сын Прэзідэнта, які прывёз выхаванцам кавуны з бахчы, што выраслі пры рэзідэнцыі ў Драздах. Падчас гутаркі на тэму, хто куды паступіў і як жыве, «усплыла» гісторыя Улада: хлопец сказаў, што ўсё роўна не адмовіцца ад мары стаць ваенным.

На той час да пачатку заняткаў заставаўся тыдзень. І раптам дырэктара папрасілі даслаць у Міністэрства адукацыі дакументы Песенкі, бо зацікавіліся гісторыяй апантанага хлопца. Потым — цішыня. Усе ў гарадку вырашылі, што нічога не атрымаецца. Улад пайшоў на заняткі ў каледж.

— Назаўтра ён пазваніў мне і кажа: «Я быў у міністра абароны. Ён даў мне хімічную формулу, і я яе рашыў». Я ў адказ змагла толькі пажартаваць: «Ты што, такім чынам дабіраў балы, якіх табе не хапіла?» А сама не верыла, — узрушана распавядала Аксана Арлова. — І пасля я яшчэ некаторы час непакоілася, бо ведала толькі, што з каледжа дакументы Улад забраў, з інтэрната з'ехаў... Зараз ён вучыцца там, дзе марыў. А паколькі цяпер і жыве непадалёк ад мяне — у кватэры бацькоў, то назіраю за яго поспехамі. Вельмі рада, што сёлета ў нашага гарадка так многа добрых навін.

Ірына СІДАРОК

Фота Аляксандра ШАБЛЮКА

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.