Вы тут

Маміны дзённікі


Не паспрачаешся

— Хоць бы раз за сабой цацкі ты прыбраў, Ян!

— Ты цудоўна ведаеш, мама, што АДЗІН раз я прыбраў свае цацкі ў заплечнік. Хіба не памятаеш?

***

Антошыны весялінкі:

— Тры дні — гэта колькі?

— Шпакоўня для папугаяў.

— У мамы вушы свецяцца ад радасці.

— Яму засталося надзець толькі гузікі.

— У мяне стомленасць скончылася і пачалася бадзёрасць.

— А чым мне гуляцца (разгублена азіраецца): паўсюль адзін толькі парадак!

***

Слушная парада

— Як пагляджу на выпаленую Антонам грыву львяняці, увесь настрой псуецца, — засмучаюся я.

— Лепш табе тады не глядзець! — раіць мне Ян.

***

Гаваркі аўтобус

Едзем у аўтобусе на спектакль «Вясёлы чамадан». Ян з Антонам сядзяць на першых сядзеннях ля кабінкі. Праз яе шкло відаць, як кіроўца аб'яўляе ў мікрафон прыпынак. Ян узрадавана страпянуўся:

— Ой, аказваецца, гэта дзядзя кіроўца гаворыць! А я раней думаў, што сам аўтобус аб'яўляе прыпынкі.

***

Добры воўк

Ян расказвае сваю версію казкі пра Чырвоны Каптурок:

— А потым Чырвоны Каптурок пытаецца ў бабкі-ваўка: «Бабуся-бабуся, а чаму ў цябе такія вялікія рукі?» — «Каб цябе мацней абдымаць!» — адказвае добры воўк.

***

У аўтобусе

Яначка садзіцца на зэдлік, Антоша кладзе галаву яму на калені і тлумачыць:

— Ян — пасажыр, а я — цяжкая сумка. Мы адпраўляемся ў паездку.

***

Жыхары неба

— Дзе жывуць дажджавыя чарвякі? — цікавіцца Ян і асцярожна пераступае праз «матузочкі», якія поўзаюць па мокрым асфальце.

— У зямлі! — адказваю.

А ён хітра ўсміхаецца: мяне не падманеш, задзірае галаву ўгору і паказвае пальцам на неба:

— Яны падаюць з неба разам з дажджом!

***

Будзем знаёмыя!

— Антон экзаменуе Яна:

— Як тваё прозвішча?

Ян маўчыць.

— Як цябе завуць? — ніяк не адчэпіцца Антоша.

Тут Ян не вытрымлівае:

— Мы што, з табой не знаёмыя?!

***

Мастак

Ян забрудзіў акно пальцамі і любуецца:

— Гэта хто так прыгожа запэцкаў?

***

Татаў выратавальнік

Дакараю нашага тату:

— На тваім жалі далёка не заедзеш!

— А на чым заедзеш?

— На аўтобусе! — падказвае тату Ян.

Занатавала Ала ЖУР

А пра што гавораць вашы дзеці? Дасылайце свае гісторыі.

Бабуля, пачытай!

Загадала мама Наце:

Пасядзі, дачушка, у хаце,

Пагуляй тут з коткай Мусяй,

А я ў крамку — і вярнуся:

Ты пакажаш мне малюнкі,

Я табе аддам ласункі...

— Толькі мне? А Мусьцы, мама?

Ёй ласункаў дай таксама!

Галіна Нічыпаровіч, в. Магільна, Уздзенскі раён

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Так цёпла, як у першым паўгоддзі, бывае адзін раз у 30 год

Так цёпла, як у першым паўгоддзі, бывае адзін раз у 30 год

За апошнія 30 гадоў у нас у краіне ў параўнанні з нормай 1961—1990 гадоў, якая ўжываецца як апорная пры ацэнцы значэнняў змены клімату, пацяплела на 1,3 градуса.

Грамадства

Ці прапаноўвае прыдарожны сэрвіс беларускую кухню?

Ці прапаноўвае прыдарожны сэрвіс беларускую кухню?

Міністэрства транспарту і камунікацый цяпер распрацоўвае генеральную схему развіцця прыдарожнага сэрвісу да 2025 года.

Грамадства

Гісторыя пра тое, як партызаны пайшлі па соль, а выратавалі дзевяць чалавек

Гісторыя пра тое, як партызаны пайшлі па соль, а выратавалі дзевяць чалавек

Гэты аповед даслаў нам у рэдакцыю наш даўні чытач з Вялікай Бераставіцы Міхаіл Маскальчук.

Грамадства

Што паглядзець у Хоцімску?

Што паглядзець у Хоцімску?

У Хоцімску нават ёсць кола агляду.