Вы тут

Майстар пякучага слова


Кандрат Крапіва (Кандрат Кандратавіч Атраховіч) (1896—1991) — знакавая постаць у гісторыі беларускай сатыры і гумару, якая нязменна застаецца і сімвалам «Вожыка»: унёсак таленавітага творцы ў развіццё калючага выдання наўрад ці можна ацаніць. У 1943—1945 гадах Кандрат Кандратавіч рэдагаваў сатырычную газету-плакат «Раздавім фашысцкую гадзіну», а ў пасляваенныя часы часопіс «Вожык».


Літаратурную славу пісьменніку прынеслі байкі, сатырычныя і гумарыстычныя вершы і фельетоны. Плённа працаваў ён і ў камедыйным жанры драматургіі. Ягоныя п’есы «Хто смяецца апошнім» (1939), «Мілы чалавек» (1945) і «Брама неўміручасці» (1973) шырокавядомыя не толькі ў нашай краіне, але і далёка за яе межамі. Кандрат Крапіва — аўтар больш чым 20 кніг сатыры і гумару.

Чалавек з глыбокай і багатай натурай, Крапіва знешне выглядаў суровым, маўклівым і нават пахмурным, але насамрэч валодаў сакрэтам і ўмеў рассмяшыць іншых. Нават у самых складаных сітуацыях ён не губляў пачуцця гумару.

Трапнае слова слыннага творцы пякло і яшчэ доўга будзе пячы падхалімаў, здраднікаў, ашуканцаў, двурушнікаў і іншых прайдзісветаў.

Адзначаючы 120-гадовы юбілей з дня нараджэння Кандрата Кандратавіча, згадаем адну з ягоных баек, у якой фігуруе наш калючы прататып.

Кандрат Крапіва

 

Дзіця, Вожык і Змяя

 

Байка

 

Выходным днём у саснячку

Жанчына з дзіцянём гуляла,

Лягла пад сонца, задрамала,

А небяспека напаткала

Яе маленькую дачку.

3 узгорка ўніз вядзе сцяжынка, —

Ідзе па ёй мая Дзяўчынка

Ды ловіць матылькі.

А гэтым часам пры сасонцы

Гадзюка грэецца на сонцы, —

Блішчыць на ёй узор лускі.

Дзяўчынка рада: «Цаца! Цаца!»

I хоча ўжо рукой хапіць,

А «цаца» пачала звівацца,

Лісліва, ціхенька сіпіць:

— Хачу, дзіця, з табой

пасябравацца:

Цябе я ласкава, пяшчотна абаўю,

Пазнаеш ты любоў маю.

Аж раптам тут ля самых ножак

Зафыркаў злосна Вожык

I кінуўся адважна на Змяю.

Змяя ўзвілася бліскавіцай,

Зубамі хоча ўпіцца,

Мільгае промнямі лускі,

А ён, узброены ігліцай,

Зубоў змяіных не баіцца

I рве Гадзюку на кускі.

Дзяўчынка сціснула ад гневу

кулачкі,

Крычыць на Вожыка:

— Пачвара, недарэка!

Ты цацу сапсаваў маю!

За гэта я цябе наб’ю.

Ты — бека!

— Дзіця, — адказвае ёй Вожык, —

Хоць бека я, калючы, непрыгожы,

Але ж я знішчыў смерць тваю.

Як падрасцеш, ацэніш ты паслугу

I мне падзякуеш, як другу.

Дзіця дзіцём — і розум у яго такі.

Я не дзяцей тут меў на мэце,

А ёсць яшчэ дарослыя дзядзькі

На свеце,

Што і змяю гатовы прытуліць,

Якая іх умее пахваліць.

Такім мілей ліслівы гад паўзучы,

Чым верны друг, хоць і калючы.

 

1950 г.

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Уладзімір Андрэйчанка расказаў пра найбольш значныя законапраекты

Уладзімір Андрэйчанка расказаў пра найбольш значныя законапраекты

 «Толькі агульнымі намаганнямі мы зможам супрацьстаяць няпростым выклікам часу».

Грамадства

Як у Беларусі абясшкоджваюць боепрыпасы

Як у Беларусі абясшкоджваюць боепрыпасы

​Колішняя Беларуская ваенная акруга лічылася адной з самых магутных у СССР.

Грамадства

Выхоўваць ці любіць? Шчырая размова з педагогам пра бацькоўскія страхі

Выхоўваць ці любіць? Шчырая размова з педагогам пра бацькоўскія страхі

«Калі ў вас адкрыўся рот, каб накрычаць на дзіця, спыніцеся хоць на секунду…» 

Грамадства

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Этнафэст стаў вядомым далёка за межамі Беларусі.