Вы тут

Сем галінак мімозы


Вясна...

Якой бы яна ні выдалася — ранняй альбо позняй, сонечнай ці шэрай, — першыя сакавіцкія дні, якраз тыя, калі надыходзіць жаночае свята, заўсёды асаблівыя. У крамах і на рынку тоўпяцца пераважна мужчыны, вуліцы вялікіх і малых гарадоў маладзеюць кветкамі. Яны паўсюль — на капотах машын і вынесеных століках кавярняў, у вітрынах і на касах крам, а галоўнае — у руках хлопчыкаў, падлеткаў, мужчын, якія, хто беражліва, хто няўмела, а хто з гонарам нясуць іх сваім мамам, жонкам, каханым, сёстрам...


Увесь гэты святочны гарадскі гармідар Аліна ўспрымала з прымессю гаркоты, бо кветак ёй даўно ніхто не дарыў. Але прайсці міма іх жанчына не магла. З усёй шматколернасці яе погляд прыцягвалі найперш мімозы. Гледзячы на іх, заўсёды ўяўляліся жоўценькія кураняткі, якія толькі-толькі вылупіліся з яек — кволыя, пяшчотныя, бездапаможныя. Хацелася прыхінуць іх да твару, сагрэць дыханнем, прынесці дамоў з тым, каб такі вось вясновы цуд асвятліў, ажывіў і яе маленькую кватэру, яе жыццё.

Аліна падышла да легкавіка з мноствам раскладзеных на капоце галінак, выбрала адну, але самую бухматую і, аддаючы прадаўцу грошы, не стрымала эмоцый.

— Як сумна, — сказала ці то сабе, ці то яму, — што прыходзіцца самой купляць сабе кветкі.

— Не проста сумна, а недаравальна, каб такой прыгожай жанчыне ды іх не дарылі! — прамовіў немалады інтэлігентны мужчына, затрымаўшы яе за локаць і зірнуўшы ў поўныя маркоты вочы. — Але ж гэта лёгка паправіць!

Адну за другой ён выбіраў галінкі:

— Калі ласка, прыміце ў знак свята.

Аліна, нібы дзяўчынка, залілася чырванню, але букет (вось дык сюрпрыз!) узяла. Больш за тое — дазволіла незнаёмцу правесці яе дадому. «Каб ніхто не паквапіўся на такі раскошны букет і яго ўладальніцу», — пажартаваў той.

Яны ішлі па вуліцы поруч, і тонкі пах мімозы крыху кружыў галаву. З боку Аліны гэта было, відаць, безразважна, але ж нельга не аддзячыць чалавеку за кветкі, нельга не запрасіць яго на кубачак кавы?

За тым кубачкам-другім яны разгаварыліся. Павел расказаў, што ў іх гарадок пераехаў нядаўна. Да гэтага жыў у сталіцы і лічыў, што мае ўсё — сям'ю, кватэру, прэстыжную працу... Але шчасце аказалася ўяўным. Жонка, як высветлілася, даўно кахала іншага і не пакідала сям'і толькі з-за матэрыяльных даброт; сын, ажаніўшыся, зусім аддаліўся, дом стаў халодным і пустым, так што вяртацца ў яго па вечарах не хацелася. А потым з-за сямейных перажыванняў чужым стаў горад, у які ён некалі гэтак рваўся, нямілай справа, якой займаўся, і ўсё атачэнне таксама.

А ўрэшце ён зразумеў, што трэба нешта мяняць, і апынуўся тут. Як тое старое дрэва на новым месцы, цяжка прыжываўся. каб «уцячы» ад думак, многа працаваў: распачаў, а потым і разгарнуў сваю справу. Так што ў матэрыяльным плане ён зноў падняўся на ногі. А вось запоўніць душэўную пустату пакуль не мог.

Гісторыя Аліны была прасцейшая, але не менш сумная. З той розніцай хіба, што яе душэўныя раны час даўно загаіў... Але ж пры гэтым ён не вылечыў ад пакутлівай адзіноты, якая асабліва даймала ў святы.

З той выпадковай сустрэчы Аліна і Павел сталі бачыцца, сустракацца: бліжэй знаёміліся, адно аднаму раскрывалі сэрцы, знаходзілі шмат агульнага. А праз год пабраліся шлюбам, Павел перавёз яе ў сваю кватэру, якую набыў у іх гарадку яшчэ да знаёмства. І ўсё ў іх стала выдатна!..

Азмрочвала хіба адно — госці, а дакладней госць. Сын Паўла наведваўся да іх даволі часта, і кожны яго візіт прыносіў крыўды. Алік упарта не прызнаваў бацькавай абранніцы і адкрыта дэманстраваў сваю непрыязнасць. Магчыма, ён не губляў надзеі, што бацька памірыцца з маці, якая так і не выйшла замуж? Як магчыма і тое, што ён проста баяўся застацца без пастаяннай бацькавай падтрымкі, асцерагаўся, што ўсім нажытым дабром будзе распараджацца чужая жанчына.

Зрэшты, многага з іх узаемаадносін Павел не ведаў: Аліна ўтойвала свае крыўды, не нагаворвала яму на сына. Яна, наадварот, старалася, каб паміж імі ва ўсім было паразуменне, бо гэта ж самыя родныя людзі. Да таго ж ёй самой не пашчасціла мець дзяцей, і яна ўсім сэрцам гатова была прыняць Аліка як свайго.

Той адгарадзіўся пагардай.

Такім чынам, лыжка дзёгцю ўсё ж была. Але як мала яна значыла ў параўнанні з той «бочкай» шчасця, якое Аліне даваў Павел! Часам ёй нават не верылася, што ў саюза дваіх ужо немаладых людзей можа быць столькі цеплыні і пяшчоты, столькі клопату і радасці, веры і надзеі...

Але ўсё — і дрэннае, і добрае — некалі канчаецца: іх шчасце абарвала бяда. І грымнула яна як гром сярод яснага неба: Павел без нічога ніякага стаў кволіцца, звярнуўся ў паліклініку, атрымаў накіраванне на аналізы. Убачыўшы іх, медыкі тэрмінова адправілі мужчыну ў анкалагічны дыспансер. І там, пасля дэталёвага абследавання, прагучаў прысуд: анкалогія... Чацвёртая стадыя... Неаперабельны.

Для Аліны гэта быў шок.

А Павел трымаўся, трымаўся да апошняга. Магчыма, ён верыў у цуд, а хутчэй за ўсё, проста шкадаваў жонку, бо ведаў, што ёй яшчэ плакаць і плакаць — потым, без яго.

...Хавала мужа яна адна. Сын, Алік адпачываў тады за мяжой, і Аліна нават не ведала, як з ім звязацца.

Праз некалькі дзён пасля пахавання, разбіраючы дакументы, яна ўбачыла завяшчанне. Кватэру і машыну муж пакідаў ёй. «Паўлічак, родны, навошта мне ўсё без цябе? — плакала ўдава. — Хай сыну»...

Яна вярнулася ў сваю маленькую аднапакаёўку і ў сваю адзіноту. Хоць, зрэшты, не: Павел нябачна прысутнічаў там — жыў у светлых, сонечных успамінах, у снах, у песнях, якія зусім нядаўна слухалі разам, у кнігах, што чыталі па чарзе. Пяць гадоў, якія падарыў Павел, значылі для Аліны больш, чым усё ранейшае жыццё.

Пяць гадоў — ад вясны да вясны.

...Яна, першая вясна без яго, пачыналася, як усе — са свята: напярэдадні 8-га Сакавіка іх гарадок зноў расквечваўся цюльпанамі, мімозамі, ружамі... і несці гора ў гэтай атмасферы ўсеагульнай святочнасці было невыносна цяжка! Аліна нават сотавы свой адключыла, бо як прымаць віншаванні, калі душа заходзіцца ад болю?..

Яна ўключыла ціхую музыку, што запаўняла іх з Паўлам дом, і скруцілася на канапе.

Сплаканая, знямоглая, не адразу пачула званок у дзверы... Потым не хацела ўставаць і адчыняць іх, але ўрэшце ўсё ж падышла. На парозе з букетам мімоз стаяў Алік — сын Паўла.

— Прабачце мне ўсё, калі зможаце, — ціха прамовіў ён, уручаючы кветкі. — Я ведаю, што на 8-га Сакавіка тата вам заўсёды дарыў мімозы. Дык няхай яны будуць у вас і сёння...

Аліна прыняла кветкі, схавала твар у духмяных галінках, і кволы праменьчык радасці крануў яе сэрца.

Фаіна КАСАТКІНА, г. Паставы

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Як абараняцца ад рыэлтараў, якія не хочуць працаваць па законе

Як абараняцца ад рыэлтараў, якія не хочуць працаваць па законе

Лiцэнзiя агенцтва «Гатовыя рашэннi» скасавана, «Iмперыi нерухомасцi» — прыпынена, а «Тваёй сталiцы» выпiсана прадпiсанне.

Палітыка

Аляксандр Лукашэнка: Гэта адна з самых складаных выбарчых кампаній

Аляксандр Лукашэнка: Гэта адна з самых складаных выбарчых кампаній

Кіраўнік дзяржавы прагаласаваў на выбарах Прэзідэнта.

Грамадства

Медыцынскі агляд у віцебскіх газавікоў ажыццяўляе... робат

Медыцынскі агляд у віцебскіх газавікоў ажыццяўляе... робат

А наведвальнiкаў крамы кансультуе выява спецыялiста.