Вы тут

Як карэспандэнты «Звязды» прыбіралі бераг вадасховішча


Днямі па ўсёй краіне ўжо трэці раз праводзілася акцыя «Чысты вадаём», якую штогод арганізуе Беларускае таварыства паляўнічых і рыбаловаў. Падчас яе супрацоўнікі БТПР разам з прадстаўнікамі іншых арганізацый і неабыякавымі грамадзянамі займаюцца прывядзеннем у парадак берагавых ліній азёр і рэк. Карэспандэнт «Звязды» ўзяў удзел у адным з мерапрыемстваў акцыі.


Ве­ра­год­на, са­мая не­звы­чай­ная на­ша зна­ход­ка за ўвесь час.

Чыжоўскае вадасховішча сталіцы заўсёды «славілася» сваёй забруджанасцю. Вадаём мае статус тэхнічнага, і купанне ў ім забаронена дагэтуль, хоць некалькі гадоў таму праводзілася маштабная ачыстка. Пацвярджэнне, што табу існуе не проста так, атрымліваем, як толькі прыязджаем на месца, — рыбакі паказваюць нам знойдзенага каля берага буйнога карпа даўжынёй прыкладна ў паўметра. Відавочна, асобіна была, што называецца, «у самым росквіце», і прычыну яе гібелі мужчыны бачаць якраз у якасці вады. Па іх словах, такія знаходкі тут не рэдкасць.

Тым часам да берага пад'язджае аўтобус з нашымі сённяшнімі калегамі — супрацоўнікамі БТПР і цэлай брыгадай курсантаў Цэнтра павышэння кваліфікацыі МУС, якія сёння змянілі кіцелі на спартыўныя штаны і «алімпійкі». У шарэнгі імправізаванага атрада ўліваецца і карэспандэнт «Звязды». Першае мерапрыемства акцыі — кароткі інструктаж, падчас якога нас папярэджваюць пра магчымую небяспеку ў выглядзе бітага шкла і кляшчоў. Паківаўшы галовамі ў знак разумення, атрымліваем «працоўную зброю»: баваўняныя пальчаткі, пакеты для збору смецця і... граблі. Як акажацца, менавіта апошні інструмент будзе для нас самым запатрабаваным.

Разбіваемся на групы і разыходзімся па беразе. Уладальнікі грабляў займаюцца выцягваннем смецця з вады, а хлопцы з пакетамі збіраюць усё тое, што ляжыць на беразе. Я трапляю ў другую групу. Пяцідзесяцілітровыя пакеты напаўняюцца вельмі хутка. Праз кожныя метраў 30 мы пакідаем купкі завязаных мяшкоў — пасля іх забяруць на машыне.

Пры гэтым колькасць смецця спачатку не вельмі ўражвае — сям-там кінутая пластыкавая бутэлька, недзе ўпакоўка ад марожанага ці чаго яшчэ.

Першая незвычайная знаходка здараецца праз хвілін дваццаць працы. Гумовую пакрышку прыбіла да берага, хлопцы выцягваюць яе і пакідаюць на дарозе. Спачатку здзіўляюся — ну каму прыйдзе ў галаву выкідаць шыны ў ваду? Можа, па якой недарэчнасці гэты прадмет там апынуўся? Але астатні час паказаў, што метад утылізацыі старых пакрышак пад назвай «выкінуць у найбліжэйшы вадаём» у беларусаў даволі распаўсюджаны. Пры дапамозе знойдзеных за пару гадзін шын можна было «абуць» не адно аўто.

З канала каля кустоў нешта «сігналіць» белым колерам — відаць, нейкая дробная паперчына. Падыходзім бліжэй і бачым, што гэта толькі вяршыня «айсберга». Сам «айсберг» — вялікі белы мяшок, запоўнены нечым цяжкім. Пакуль выцягваем яго з твані, знаходзім на глыбіні іншы. Ён літаральна рассыпаецца ў руках, бо доўгі час знаходзіўся ў вадзе. Аказваецца, што ўсярэдзіне — будаўнічае смецце: кавалкі бетону, абрэзкі мантажнай пены, пенапласт. Вось і не паленаваўся ж чалавек сюды цяжкі мяшок везці (да самага блізкага дома не менш за кіламетр па бездарожжы), каб выкінуць яго менавіта ў канал. Можа, прасцей было б данесці да сметніцы?..

Некаторыя знаходкі здзіўляюць самім фактам свайго знаходжання пад вадой. «Як гэта ўвогуле тут апынулася?» — адзінае пытанне, якое ўзнікае падчас працы.

Вось чарговае — з-пад невялічкага мосціка дастаём... драўляныя драбіны. Прадмет даволі цяжкі — разам з адным з курсантаў мы не без намаганняў выцягваем яго на дарогу. Але ж нехта сюды прынёс!

Увесь час на шляху сустракаем рыбакоў. Мужчыны з вудамі здзіўлена азіраюцца, калі бачаць велізарны натоўп хлопцаў, якія збіраюць смецце. Далучацца да акцыі ніхто асабліва не спяшаецца. А было б варта, як кажа начальнік аддзела спартыўных і кіналагічных мерапрыемстваў — галоўны паляўніцтвазнаўца БТПР Уладзімір КАЗЛОЎСКІ, большасць смецця на берагах вадасховішча мае менавіта «рыбацкае» паходжанне. Трэба, праўда, сказаць, што дапамога асабліва і не патрабуецца, усё-такі курсанты і «арганізаванасць» — словы роднасныя. Велізарную звалку, якая пужала адным сваім выглядам, брыгада загрузіла ў мяшкі літаральна за тры хвіліны.

Увесь час даводзіцца мяняць намоклыя пальчаткі, — дзякуй, што запас іх даволі вялікі. Праз гадзіну працы пачынае адгукацца спіна. Што ні кажы, але смеціць нашмат прасцей, чым прыбіраць. Кожнаму варта было б схадзіць на падобныя акцыі — гэта найлепшы спосаб зразумець, у што пераўтвараецца адна кінутая бутэлька, калі «кідальшчыкаў» тысячы.

Праз дзве гадзіны працы пачынаю паглядваць на гадзіннік. Лік сабраных пакетаў даўно страчаны, на руках ужо пятыя пальчаткі.

А курсанты ўсё далей і далей прасоўваюцца наперад, быццам улавіўшы нейкі драйв. Я ж сарамліва падыходжу да кіраўнікоў нашай экспедыцыі па вадасховішчы і артыстычна паказваю сваю стомленасць. Вяртаючыся да адпраўнога пункта маршруту, лічу мяшкі, якія мы пакінулі на шляху, і збіваюся, калі лік перавальвае за сотню... «Чыжоўку» забрудзілі заводы? Бясспрэчна. Але і чалавек зрабіў свой унёсак.

lyskavets@zvіazda.by

Фота Сяргея НІКАНОВІЧА

Загаловак у газеце: Навошта рыбаку граблі

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Чаму ўсе краіны, якія развіваюць інавацыйную эканоміку, робяць сёння стаўку на STЕM? 

Грамадства

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Адэльскі сельскі савет, што ў Гродзенскім раёне, можна назваць брамай у Еўрасаюз.