Вы тут

Людзі разводзяцца...


Яны разводзяцца і «разводзяць» іншых. Хлопчык суседзяў, якія здымалі кватэру паверхам вышэй, памятаю, прыбег аднойчы да нашага малодшага сына неверагодна радасны, пахваліўся новенькім аўтамабільчыкам на пульце кіравання і выказаў прычыну абноўкі выключна аптымістычным тонам: «Мае мама і тата разводзяцца! Вось як!» І пабег назад — туды, дзе было, відаць, цікавей.


З суседзямі знізу — тая ж гісторыя. І ніякай ім, слухайце, справы няма да таго, што нехта зверху можа быць супраць такога рашэння. А мы былі супраць. Яшчэ як супраць. Яны — самыя першыя нашы суседзі. Не было яшчэ ў пад'ездзе новенькага дома нікога — толькі мы і яны, калі хадзілі адзін да аднаго па інструменты і пераймалі адзін у аднаго інтэр'ерныя рашэнні. Пілі разам каву. Абменьваліся меркаваннямі. Сварыліся... Мы сварыліся з імі з-за гучнай музыкі, калі ў нас з'явілася немаўлятка. Яны сварыліся з намі з-за гучных гульняў нашых старэйшых сыноў, калі немаўлятка з'явілася ў іх. Пасля зноў памяняліся ролямі — немаўлятка зноў з'явілася ў нас, і, шчыра кажучы, думалася, што гэта гульня ў абмен сваркамі доўжыцца будзе бясконца. Светла думалася. Як сказаў бы лірык, з адчуваннем хараства быцця. Аказалася — не. Наша ўнучка сваімі гучнымі гульнямі нікому ўжо не перашкаджае...

А яны ўсё разводзяцца і разводзяцца. Актыўна і паспяхова. Іх, такіх, развялося ўжо шмат. Адно слова — тэндэнцыя.

Рашучасць і бескампраміснасць, уменне стаяць на сваім і не даваць сябе ў крыўду нікому, нават самаму блізкаму чалавеку (асабліва самаму блізкаму чалавеку!), адчуванне ўласнай значнасці і адкрытасць насустрач новаму ствараюць небывалыя дагэтуль прэцэдэнты: у дзяцей з'яўляюцца дадатковыя таты і добрыя цётачкі (а значыць, удвая больш падарункаў на дзень нараджэння і Новы год), у цешчаў на іх радасць — новыя зяці, а свякроўкі абзаводзяцца другімі камплектамі нявестак, у любым выпадку нялішніх у наш непрадказальны час.

Эра суцэльнай любові да бліжняга, эра суцэльных бліжніх, эпоха двойчы спраўджаных жаданняў. Што рабіць, калі няма грошай купіць туфлікі, якія не ідуць з галавы і літаральна стаяць перад вачыма, пабліскваючы паліраванымі носікамі?

Час акцыі і зніжак, хай яго чорт, абмежаваны, а новы муж... Гэты новы муж... Патэлефанаваць былому — нічога такога. Ён будзе рады адчуць, па-першае, сваю патрэбнасць, па-другое, перавагу над гэтым новым мужам. Эра перакуленых ацэнак, эпоха перавернутых уяўленняў. Псіхолагі вядуць сваіх разведзеных кліентак шырокім шляхам ружовых думак пра новае цудоўнае жыццё. А што яны могуць яшчэ, калі ў іх, псіхолагаў, такі прафесійны абавязак: рабіць хоць трошкі больш шчаслівымі, чым ёсць, людзей, якія самі для ўласнага шчасця пальцам аб палец, як кажуць, не цюкнуць — не барская справа. Адзінае, на што пойдуць, — развод. Бо разводзіцца — самае лёгкае. Значна лягчэй, чым знайсці разуменне з чалавекам, бліжэй за якога няма і быць не можа.

І дзіўная, далібог, рэч: нават самым кепскім бацькам-дзядзькам-цёткам-братам-сёстрам мы даруем усё-ўсё і ніколі не назавём іх былымі, а для гэтага чалавека, бліжэй за якога няма і быць не можа, нават незакручаны цюбік зубной пасты можа стаць лёсаперавызначальным. Нонсэнс.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Пастырскае Пасланне Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча на Вялікдзень

Пастырскае Пасланне Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча на Вялікдзень

Глыбокапаважаныя святары, кансэкраваныя асобы, браты і сёстры!

Грамадства

Рэспубліканскі суботнік прайшоў у Беларусі

Рэспубліканскі суботнік прайшоў у Беларусі

Ён прымеркаваны да Года малой радзімы.

Культура

Карэспандэнты «Звязды» сустрэліся са сваячкай Паўліны Мядзёлкі

Карэспандэнты «Звязды» сустрэліся са сваячкай Паўліны Мядзёлкі

12 верасня 1893 года ў сям'і Вінцэнта і Францішкі Мядзёлкаў нарадзілася дачка, якой далі прыгожае імя Паўліна. 

Культура

Вольга Падгайская: Калі праект і здараецца, то ў якасці ледзь не выключэння

Вольга Падгайская: Калі праект і здараецца, то ў якасці ледзь не выключэння

Гэта трэба, канешне, проста паслухаць — музыку аднаго з найдзіўнейшых сучасных беларускіх кампазітараў.