22 Верасень, субота

Вы тут

Сябры пазнаюцца ў радасці


Калі не было «Клуба 5000», я, як і вы, пералічвала дапамогу дзецям, з якімі не была знаёмая асабіста. Бачыла лістоўкі, аб'явы ў інтэрнэце, рэкламу па тэлевізары і не магла прайсці міма. Я падзяляла чужы боль. І адчувала сябе саўдзельнікам. Мне заўсёды было цікава, што сталася з гэтымі дзецьмі, чым працягваюцца іх гісторыі. Але я не магла даведацца, каго з іх не стала, а для каго дапамога стварыла цуд.


Менавіта таму, калі пачала актыўна працаваць у дабрачыннасці, я паставіла задачу сабе і валанцёрам-паплечнікам — як мага часцей паведамляць навіны падапечных. Любыя навіны. І прамежкавыя, і выніковыя. Тым, хто дапамагае, становіцца саўдзельнікам, проста неабходна ведаць пра развіццё падзей.

Калі патрэбны грошы на лячэнне дзіцяці, бацькі стукаюцца ва ўсе дзверы, інфармацыя не дае праходу, акаляе нас, бярэ ў палон, яна паўсюль. А калі сума сабраная, можа з'явіцца кароткае паведамленне, а можа і не. Калі аперацыя праведзена, ідзе працэс зажыўлення, калі дзіця становіцца на ногі — сведкамі гэтага цуду становяцца толькі блізкія. Вы бачылі хоць адну аб'яву ў метро пра тое, як мы ўсе разам выратавалі Наташу, як яна стала таленавітай актрысай і перадае нам прывітанне прывабнай усмешкай з фота? Я не бачыла. Ніводнай.

Раз на месяц я падрабязна вывучаю навіны ўсіх дзяцей, якім дапамагае «Клуб 5000», каб максімальна аб'ектыўна размяркоўваць дапамогу. Гартаю інтэрнэт-старонкі валанцёрскіх груп. І калі навязліва актыўная група раптам запавольваецца, навіны абнаўляюцца раз-два на месяц (замест трох-чатырох на дзень!), значыць, дзіця ідзе на паляпшэнне. Так паказвае практыка: адсутнасць навін — гэта добрыя навіны. Пра добрае расказваць не прынята.

Людзі ахвотней дзеляцца горам, чым радасцю. І другі бок саўдзельных адчувае чужое гора вастрэй за радасць. Мяркую не толькі па іншых, але і па сабе.

Мне заўсёды трэба доўга настройвацца, каб павіншаваць чалавека з днём нараджэння. Нават тэлефонны званок у святочны дзень патрабуе асаблівай сабранасці, арганізаванасці думак і гарманічнага настрою. Я павінна несці слуп станоўчай энергіі імянінніку. І часам за цэлы дзень не атрымліваецца набраць неабходны запас — вечар плаўна перацякае ў ноч, а я так і не патэлефанавала віноўніку ўрачыстасці.

Зусім іншае — з падтрымкай ці спачуваннем. Гэта адбываецца імгненна. Галава яшчэ не паспела падабраць словы, а рука ўжо палезла ў тэлефонны даведнік. Тут не трэба асаблівай падрыхтоўкі. Дастаткова абазначыцца, што ты побач — і гора становіцца на жменьку меншым.

Мне шанцуе на людзей. Не ведаю ў сваім наваколлі тых, хто можа адвярнуцца ў цяжкую хвіліну. Калі я трапіла пад колы аўто, каля бальнічнай палаты кожны дзень стаяла чарга наведвальнікаў. І гэта зусім не здзіўляла мяне. Не мая заслуга ў тым, што яны прыходзілі. Гэта абсалютна натуральная чалавечая рэакцыя — падтрымаць у цяжкую хвіліну.

А вось перыяд станаўлення на ногі (у прамым і пераносным сэнсе) даўся мне цяжка. Мала хто гатовы радавацца тваім поспехам і падзяляць твае перамогі. Дасягненні выклікаюць зайздрасць. Нават у добрых людзей. Яна ўсю маладосць паклала на пошук ідэальнага жаніха, а ты тут заяўляеш, што замуж выходзіш раней за яе! За цябе радавацца, а па сваёй маладосці слёзы ліць? Ну як тут радавацца? Гэта ж таксама цалкам натуральная рэакцыя.

Працягнуць руку дапамогі — гэта наш стыль, наш імідж, калі хочаце. Мы так выхаваныя. Нам з маленства паўтаралі, што дапамагаць — гэта добра. Усе мы хочам быць добрымі. Кажаце, прыяцеля ў няшчасці пазнаеш? Ну, скажыце мне, які дурань наўмысна нанясе ўрон сваёй рэпутацыі? Што тут пазнавацца?! Канешне, ён адрэагуе на гора. Канешне, патэлефануе, прымчыць, купіць сетку гасцінцаў і грошы з сабой дасць. Ён жа добры. А вось радавацца поспехам нас не вучылі. Гэта не прынята.

Поспехам звычайна зайздросцяць. А зайздрасць не бывае белай. Яна і разводзіць сяброў. Каб не віншаваць канкурэнта з поспехам, прасцей прамаўчаць. Потым — аддаліцца, спрабаваць пераскочыць яго планку, а за вочы яшчэ казаць: не такія там ужо поспехі, каб так ганарыцца. Сапраўдныя сябры пазнаюцца ў радасці.

Я сама ласая на чужыя дасягненні. Як ні змагаюся з сабой, усё роўна зайздрошчу. І ведаеце, што дапамагае не размінуцца з паспяховымі сябрамі? Шчырая зайздрасць. Прызнацца чалавеку ў зайздрасці — значыць, агучыць яго дасягненні, пацвердзіць поспех. І яму прыемна, і табе лягчэй. Зайздрасць вызваляецца, больш не грызе цябе знутры і пакідае прастору для плённай працы. Працы над сабой, сваімі недахопамі і працы на поспех, на дасягненне, якому абавязкова яшчэ хто-небудзь пазайздросціць.

Таццяна НЕМЧАНІНАВА, заснавальніца дабрачыннага руху «Клуб 5000»

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.