20 Верасень, чацвер

Вы тут

Калі любіш — адпусці


Апошнім часам у мяне часта пытаюцца пра любоў. Якая яна і ў чым праяўляецца? Як адрозніць і пазнаць? Раней я наіўна думала, што гэта адзіная тэма, у якой я разбіраюся. А цяпер не магу адказаць ні на адно з пытанняў. Я ўжо не адрозніваю любоў ад кахання, не распазнаю пачуцці, не магу апісаць іх і вызначыць словамі.

Але ёсць адна ідэя і мерка, якой я карыстаюся. Гэтую падказку, як і большасць сваіх урокаў жыцця, я атрымала ў Цэнтры дзіцячай анкалогіі, гематалогіі і імуналогіі.


Дзядзька Паша любіў, калі я прыходзіла ў палату да яго сына Алёшы. Хлопец станавіўся весялейшым, час праходзіў хутчэй, і думкі пра хваробу адступалі. Яны заўсёды частавалі мяне гарбатай, напіхвалі гасцінцы з сабой у сумку.

А мне трэба было абысці некалькі палат, у якіх кожны раз чакалі майго прыходу, як вольнага паветра. І да кожнага заходзіш — быццам толькі яму належыш. У мяне ніколі не паварочваўся язык сказаць, што пара збірацца да іншага пацыента, што ў суседняй палаце таксама чакаюць. І часам да суседняй палаты я дабіралася толькі праз некалькі гадзін.

І вось баўлю час з Наташай, а ў дзверы ўваходзіць Лёха і коратка кідае: «Зайдзі да нас хутчэй, там бацька нешта хоча ад цябе». Аказваецца, яны ведалі, што я ўжо прыйшла і цярпліва чакалі свайго часу. А мне, як на ліха, у той дзень яго надта бракавала. «Наташ, я вярнуся, абавязкова вярнуся, толькі даведаюся, што патрэбна дзядзьку Паўлу», — абяцаю я, сама не ведаючы, як паспець.

— Вось, сядай, я свежанькага баршчу зварыў, — з парога мне працягвае лыжку дзядзька Паша.

— Баюся, што не змагу сёння правесці час з Алёшам, — шчыра прызнаюся, агаломшаная такім паваротам. — Я там з Наташай... і на работу палячу.

— Ну і добра, ляці сабе. Толькі паеш спачатку, інакш з палаты не выпушчу.

Ён ведаў, што я іншагародняя студэнтка, якая сумяшчае вучобу з працай і валанцёрствам, і што паклапаціцца пра мяне няма каму. І вось гэтая шчырасць прэтэнзій і чаканняў, непатрабавальнасць і жаданне аддаць без узаемнасці абяззброілі мяне. Я сёрбала боршч, прымасціўшыся на бальнічным ложку каля тумбачкі, і ніяк не магла праглынуць камяк у горле. Ён проста хацеў паклапаціцца і адпусціць мяне ў суседнюю палату да Наташы. І гэта асэнсаванне стала для мяне сімвалам сапраўднай любові.

Мой любы сябар плануе пераезд у іншую краіну. Толькі ўяўлю, як мне будзе не хапаць яго, адразу слёзы наварочваюцца. Ён разумее мяне, як ніхто. Мы жывём па адных канонах, аднолькава бачым і адчуваем, разумеем тое, што нельга сказаць словамі. Мы вельмі падобныя. І я не ведаю, ці сустрэну ў жыцці яшчэ такога блізкага чалавека. Але  радуюся за яго ад'езд. Бо ведаю, чаго яму не хапае тут, і ўпэўненая, што там ён зможа стаць сабой. Любоў перамагае эгаізм. Мне важней, каб ён быў шчаслівым, чым каб быў са мной побач.

Я часта адпускала тых, каго люблю. Менавіта таму і адпускала, што люблю. Калі ім трэба было сысці, калі так было лепш для іх, я перагрызала сваё нясцерпнае жаданне быць разам і адпускала. Мне важна ведаць, што яны ёсць і што ім добра. Я назіраю здалёк і радуюся іх радасцям. Вяртаюся ў любы момант, калі ім патрэбна дапамога. З'яўляюся без крыўды і нараканняў. З'яўляюся толькі таму, што па-ранейшаму люблю.

Я выхоўваю трохгадовага сына як абсалютна адасобленага ад мяне чалавека. Не бачу яго часткай сябе. Не лічу, што яго жыццё належыць мне. Гэта маё глыбокае перакананне: ён самастойны з самага першага дня. Не навязваю яму свае меркаванні і даю магчымасць выбіраць. Я спадзяюся з радасцю выпусціць яго ў дарослае жыццё, ніколі не раўнаваць да нявесткі і не трымаць каля матчынай спадніцы. Я заўсёды побач, але кожны дзень адпускаю яго ад сябе. Бо хачу, каб яму было добра.

Я настолькі паважаю волю дарагога чалавека, так цаню яго жаданне і выбар, што перастаю думаць пра свае жаданні. Я вельмі хачу быць шчаслівай разам. Але яшчэ больш хачу шчасця ім. Здаецца, гэта і завецца любоўю.

Таццяна НЕМЧАНІНАВА, заснавальніца дабрачыннага руху «Клуб 5000»

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Чым здзіўлялі арганізатары Фестывалю навукі?

Чым здзіўлялі арганізатары Фестывалю навукі?

Толькі Ньютан і толькі хардкор! 

Культура

Новы музей і вулічны гадзіннік цяпер ёсць у Дуброўне

Новы музей і вулічны гадзіннік цяпер ёсць у Дуброўне

Іх стварылі ў гонар прадпрыемстваў, якія паспяхова функцыянавалі ў дарэвалюцыйны час.

Грамадства

Барацьба з баршчэўнікам Сасноўскага ідзе нежартоўная

Барацьба з баршчэўнікам Сасноўскага ідзе нежартоўная

Не выяўлены гіганцкі баршчэўнік пакуль толькі ў Брагінскім, Нараўлянскім і Лельчыцкім раёнах Гомельшчыны.

Грамадства

Якім чынам можа праяўляцца адзінота?

Якім чынам можа праяўляцца адзінота?

Адзінота і асабліва адзінота ў сям'і — рэальная прыкмета нашага часу.