Вы тут

Як мінчанін упрыгожвае двары з дапамогай бытавых адходаў


Спальным раёнам вялікага горада востра не хапае прыгажосці. Так лічыць жыхар сталіцы Сяргей Астапенка — цясляр, які па ўласнай ініцыятыве ўпрыгожвае двары. Але работы яго, як у казцы, не простыя, а... створаныя з бытавых адходаў.


Разныя шпакоўні і асабняк для вавёрак

Сталічны мікрараён Усход можна параўнаць з чалавекам сярэдняга ўзросту: ужо далёка не новыя, але яшчэ зусім прыстойныя на выгляд дамы патанаюць у зеляніне дрэў, якія даўно паспелі вырасці і падужэць. Менавіта пад гэтую атмасферу і робіць аўтар свае аб'екты.

Сустрэчу Сяргей Генадзевіч прызначае на раніцу: праца не церпіць адкладання. Адразу з усмешкай папярэджвае: «Расказваць я не мастак. Усё глыбока адчуваю, але словамі выказаць не ўмею. Я гавару рукамі». І размовы гэтыя сапраўды захапляльныя!

Каля месца нашай сустрэчы высока на дрэвах вісяць разныя шпакоўні, жыльцоў якіх ці то ахоўвае, ці то палохае модная Баба Яга, не па-летняму апранутая ў футра.

— Шпакоўні, нягледзячы на свой выгляд, не дэкаратыўныя, а сапраўдныя: у іх жывуць птушкі. Сёлета мы крыху спазніліся: «здалі» новае жыллё ўжо пасля пачатку сезона, таму некаторыя дамкі яшчэ абсалютна новыя, — расказвае майстар. — А Баба Яга — гэта любімы аб'ект усіх дзяцей. Яна хоць і пужае іх крыху, але ўсё роўна бясконца прыцягвае.

— У ранейшага старшыні ЖЭСа было прозвішча Бародзіч. Адштурхнуўшыся ад гэтага, я прыдумаў аднайменнага персанажа, якога працягваю выкарыстоўваць: гэта сур'ёзны, але ў той жа час вельмі добры лесавічок, які сочыць за парадкам. Давайце пройдземся па раёне, я вам астатнія свае творы пакажу, заадно і на майстэрню паглядзіце, — прапануе Сяргей Генадзевіч.

Па дарозе да месца рэалізацыі творчых ідэй то тут, то там мы сустракаем ужо знаёмыя па стылі работы аўтара. Часцей за ўсё гэта шпакоўні, але трапляюцца і больш нечаканыя аб'екты.

— У нас вельмі зялёны раён, таму вавёркі аблюбавалі адзін з двароў для жылля. Але тут пачалася сапраўдная бойка за тэрыторыю: птушкі зусім не даюць ім жыцця. Каб дапамагчы рудым прыгажуням, я збудаваў для іх амаль што асабняк з асобнымі ўваходам і выхадам, — расказвае Сяргей Генадзевіч.

«Навучыце сына. І мужа»

Каля майстэрні размясціўся драўляны карабель, працэс працы над якім яшчэ не завершаны. Майстар адразу ж пускаецца ў тлумачэнні, што яшчэ абавязкова трэба дарабіць: пафарбаваць, дадаць ветразі і разныя дэталі. Гэта пры тым, што на дошкі ён ужо патраціў 400 тысяч рублёў са сваёй уласнай кішэні.

— Гэта дробязі, галоўнае зараз — прыдумаць назву. Бачыце, тут на падмуроўцы выведзена «Міша». Гэта хлопчык напісаў, сказаў, што караблю неабходна даць яго імя. Будзем лічыць гэта другой, неафіцыйнай назвай. Вось гэта я разумею — сапраўдная народная творчасць! — смяецца Сяргей Генадзевіч. — Да мяне часта звяртаюцца мамы з просьбай: «Навучыце майго сына рабіць што-небудзь сваімі рукамі!» А падумаўшы, дадаюць: «І мужа!». Але я не ўмею ні вучыць, ні вучыцца: ствараю пэўныя рэчы проста таму, што не магу іначай. Бывае, возьмеш дошчачку, пачнеш неяк прыкладаць інструмент і непрыкметна, быццам самі сабой, з'яўляюцца абрысы фігуры. Вы будзеце здзіўлены, але за 4—5 гадзін пасля працы часам паспяваю зрабіць некалькі аб'ектаў.

Жонка і дачка ўхваляюць яго захапленне. — Мы з жонкай ужо не такія маладыя, каб кожную хвіліну праводзіць разам. Наадварот, так, на шчасце, застаецца менш часу церабіць адно аднаму нервы, — усміхаецца Сяргей Генадзевіч. Незадаволенасць яго творчасцю выказваюць хіба што пенсіянеры: «Навошта ты строіш гэта карабель? Тут жа моладзь будзе збірацца!» А каб і збіралася, дык што тут такога дрэннага?
Але Астапенка спецыяльна змайстраваў яго так, каб на ім нязручна было сядзець і каб у малых дзяцей не было магчымасці па ім лазіць.

«Нясіце мне ўсё!»

Непрыкметна за размовамі мы аказваемся ў «творчай лабараторыі», якая змешчана ў падвальным памяшканні. Прастора падзелена на некалькі хоць і загружаных, але абстаўленых з любоўю пакояў. Кожная дэталь сведчыць аб тым, што перад намі святая святых сапраўднага мужчынскага свету. Дошкі, фарбы, абсталяванне, інструменты, старыя люстры, лялькі, вясёлыя надпісы на сценах, эскізы — ад усяго гэтага разбягаюцца вочы.

Убачыўшы маю разгубленасць, Сяргей Генадзевіч усміхаецца: «Тут я як рыба ў вадзе. А так — нават мабільнік не ўмею ўключаць, не кажучы ўжо пра інтэрнэт. Таму ў мяне нават пры жаданні няма магчымасці скрасці чые-небудзь ідэі. Але мне гэта і не трэба, як бы з усімі сваімі разабрацца».

— Жыхары раёна мяне вельмі падтрымліваюць. Колькі яны падзяк напісалі! Вядома, мне гэта прыемна. Але яшчэ больш важная іх рэальная дапамога. Я абвясціў: нясіце мне ўсё што заўгодна. Гэта ўзаемавыгаднае супрацоўніцтва: людзі пазбаўляюцца ад непатрэбных рэчаў, а я атрымліваю новыя матэрыялы, — усміхаецца майстар. — Прынеслі стары міксер — змешваць матэрыялы. Люстры, гадзіннікі, статуэткі, цвікі ніколі не пераводзяцца. Часам трапляюцца і сапраўды дзіўныя рэчы. Напрыклад, нядаўна да мяне трапіла каска часоў Першай сусветнай вайны і старадаўні крыж. І адразу з'явілася ідэя, што з гэтага можна зрабіць невялікую кампазіцыю.

Ёсць у творцы адна вялікая мара: стварыць дзіцячую пляцоўку ў нацыянальным стылі. Каб усё было не з пластыку, а з дрэва. Арэлі, якія па форме будуць нагадваць тыя, на якіх гушкаліся нашыя продкі. Пясочніцы ў форме ладдзі... Усё гэта аздоблена беларускім арнаментам, кветкамі, дрэвамі, жывёламі. У дзяцей павінна складвацца правільнае ўяўленне пра сваю радзіму, яе гісторыю, традыцыі. А пра што гавораць гэтыя аднолькавыя бяздушныя пластыкавыя пляцоўкі? І не варта потым здзіўляцца, што дзеці вырастаюць абыякавымі да сваіх каранёў.

Цяпер праект знаходзіцца на разглядзе ў ЖРЭУ. У рэалізацыі яго трэба задзейнічаць спецыялістаў. Матэрыялы для будаўніцтва дзіцячай пляцоўкі неабходна купляць, яе з бытавых адходаў не зробіш. «Ёсць мноства складанасцяў, але мне здаецца, што гэта ідэя, за якую не сорамна змагацца», — упэўнены майстар.

Дар'я КАСКО

Загаловак у газеце: Арт-аб'екты нашага двара

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Пераможца «Жанчыны года-2018»: З трыма дзецьмі можа справіцца кожная пара

Пераможца «Жанчыны года-2018»: З трыма дзецьмі можа справіцца кожная пара

Тры гады таму прозвішча Трыкоза ўжо было на слыху.

Грамадства

Мэр Брэста Аляксандр Рагачук: Дзеці ў пясочніцах на касцях гуляць не будуць

Мэр Брэста Аляксандр Рагачук: Дзеці ў пясочніцах на касцях гуляць не будуць

Кіраўнік Брэсцкага гарвыканкама адмеркаваў рэзанансную тэму раскопак на тэрыторыі гета.

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.