Вы тут

Ну, за каханне!..


Таня, Танечка, Танюша... Выдатніца, прыгажуня, спартсменка, мара ўсіх хлопчыкаў. Ёй прадказвалі зайздросную будучыню — кар'ерны рост, матэрыяльную забяспечанасць, удалае замужжа... Таня ўсіх расчаравала — выскачыла замуж, ледзь паспеўшы скончыць школу, за Славіка, які зорак з неба не хапаў, працаваў на мясцовай аўтабазе, а па вечарах нарошчваў біцэпсы ў мясцовай жа «качалцы»...


«А праўда, ён падобны да акцёра Ціханава?» — пыталася Таня ў сябровак, прыжмурваючы ад замілавання вочы, і тыя, каб не расчароўваць яе, згодна ківалі галовамі. Хоць выдатна ўсведамлялі, што ў Славы і акцёра Ціханава з агульнага — толькі імя. Нядобразычліўцам жа, якія спрабавалі адкрыта адгаварыць Таню ад шлюбу — маўляў, нічога добрага з гэтага не атрымаецца, занадта ж вы розныя, — дзяўчына давала суровы адпор, заклікаючы на дапамогу цяжкую артылерыю ў выглядзе жалезнага аргумента: я яго вельмі кахаю, ён кахае мяне бязмежна, і не трэба нам зайздросціць.

Паступова жарсці ўлягліся, пачаліся звычайныя будні... З таго часу мінула гадоў трыццаць, а можа і больш...

* * *

У суботу Таццяна Пятроўна, жанчына «ў целе» (як гаворыць сама пра сябе), прачынаецца рана, надзявае зялёны спартыўны касцюм з нашытымі на рукавах чырвона-белымі палоскамі, залазіць на свой ровар, які пад яе напорам крыху патрэсквае, і едзе ў краму атаварвацца. Калі праз гадзіну вяртаецца, паходную сумку, якая па буднях служыць дамскай, а па выхадных — гаспадарчай, аж распірае ад пакетаў з ежай.

Таццяна Пятроўна асцярожна паркуецца каля ўласнай агароджы, здымае з руля свой каштоўны груз і, злёгку кульгаючы, ідзе па цэментнай дарожцы ў бок дома. Не даходзячы да дзвярэй, рэзка збочвае — нырае ў кустоўе пад вокнамі, хаваючы ў зарасніку «пляшку» для будаўнікоў, што перакрываюць дах.

Пакінуўшы бутэльку ў кустах, астатняе нясе ў хату — вечарам да іх запрошаны госці. Ну не тое каб госці ў прыстойным сэнсе гэтага слова, а так, суседзі. Галіна са сваім сужыцелем Сцяпанам. У іх сем'ях такая вось завядзёнка — хадзіць адзін да аднаго па чарзе. Сумесныя пасядзелкі рэдка калі не заканчваюцца сваркай, аднак праз колькі дзён усе зноў мірацца, і гасцявая традыцыя працягваецца.

Колькі разоў Таня прасіла Славіка, каб не лез са сваім «рылам» у святая святых — разважанні Сцяпана (былога армейскага маёра) пра крызіс у сучасным войску... Звычайна Славік дазваляў Сцяпану выказацца, старанна ўслухоўваючыся ў яго маналогі і напружана моршчачы лоб, калі ў разважаннях прыяцеля трапляліся незнаёмыя словы. Яно ж і зразумела: Сцяпан — чалавек вучоны, вайсковы інтэлігент, няхай і разжалаваны пад канец службы за крадзеж бензіну. А Славік у сваім жыцці, акрамя «баранкі» і кабіны грузавіка, нічога не бачыў. І таму на выступленні суседа ён рэагуе заўсёды аднолькава — бесцырымонна перапыняе яго, грукаючы кулаком па стале і звяртаючыся невядома да каго з адной і той жа фразай: «Папуасы вы ўсе!» Такой абразы Сцяпан вынесці не можа — мужчыны хвілін пяць тузаюць адзін аднаго «па-суседску» і разыходзяцца. Аднак самае большае праз тыдзень ад крыўды не застаецца і следу.

* * *

У той дзень для сустрэчы мелася і ўвогуле важная падстава — новы Танін веласіпед. Новы-не новы... Спачатку братава жонка, пэўна, з год развозіла на ім пошту. Аднак мара Таццяны ўсё ж ператварылася ў рэальнасць — уламала радню на «бартар» у выглядзе дзвюх скрыняў памідораў і меха бульбы (балазе, год на іх выдаўся ўраджайны, а ў брата свайго агарода няма).

Веласіпед Таццяне быў як нельга дарэчы. І да свекрыві ў вёску зматацца, і ў краму, і да сына, Віталіка, на другі канец горада... Зараз Віталік распанеў, носу дома не паказвае, возіць нейкае «начальства». А летась, калі машыну свайго шэфа пабіў і грошы на рамонт тэрмінова шукаў, да каго прыбег? Да яе, да маці. А калі ўнучка Волечка захварэла і ёй кансультацыі прафесараў ды дарагія лекі спатрэбіліся — хто ўсіх знаёмых на ногі падняў (памятаюць яшчэ, як у Тань-
кі кантрольныя спісвалі, не забыліся!)? Кабанчык, зноў жа, дарэчы прыйшоўся — ад свежанінкі ніхто са знаёмых ды і дактароў не адмовіўся, ні адзін чалавек. І Волечку — яе сонейка, яе адзіную на гэтым свеце сапраўдную радасць — выратавалі.

Пасля нявестка малую забрала і да маці ў вёску падалася. Лепш, сказала, буду там жыць, чым у райцэнтры са свёкрам-алкаголікам. Няпраўду сказала, Славік не алкаголік. Ну, любіць чалавек выпіць — дык гэта ж на святы! І яшчэ крыху — калі суседзі прыходзяць.

* * *

Галіна са Сцяпанам з'явіліся пад вечар — прынеслі з сабой настойку ў бутэльцы з-пад каньяку і кружок «пальцам піханай» каўбасы. Таня злазіла ў склеп па агуркі, насмажыла бульбы, парэзала паляндвічку... Славік, як быў — у завэдзганай «садовай» майцы і зашмальцаваных шортах, якія ўвесь час спаўзалі з жывата, — так і плюхнуўся за стол, на сваё любімае месца каля пліты. Ляніва пацікавіўся: «З якой нагоды сёння сабраліся?» — і падазрона скасавурыўся на Сцяпана: нешта зачасціў сусед. Можа, «жэрдка» яго худая яму ўжо надакучыла?.. Таня ўсё яшчэ бегала з кухні на веранду. «Бач, як стараецца, — прамільгнула ў галаве. — З чаго б гэта?»

«Ну, за вашу пакупку!» — сказаў першы тост Сцяпан. Усе выпілі, і ён, накалоўшы на вілку кавалак каўбасы, узяўся за сваю любімую тэму: «Калі я служыў у Ніжнім Тагіле, у жонкі нашага камандзіра таксама быў веласіпед. І яна на ім...»

Далей Славік ужо не слухаў. Не абмежаваная ніякімі рамкамі фантазія, падагрэтая «знізу» парамі настойкі, малявала яму самыя змрочныя сцэны: вось Таццяна, як заўсёды, кульгаючы, падыходзіць да веласіпеда, залазіць на яго, націскае на педалі і імчыць у напрамку бліжэйшага бярэзніка. А там... Там яе чакае вусаты сусед Сцяпан у поўнай баявой гатоўнасці.

«За каханне!» — прапануе наступны тост бравы адстаўнік Сцяпан. Наліваючыся злосцю, Славік устае з-за стала і, чапляючыся за сцяну, выходзіць у «бакоўку», дзе складзены розныя патрэбныя ў гаспадарцы рэчы.

«Вой, глядзіце, сякеру ўзяў!» — шэпча збялелымі вуснамі Галя. Заварожанымі позіркамі госці сочаць за Славікам. Той размахваецца і з усёй сілы наносіць удар. Спачатку па багажніку, потым — па рулі, па колах... Спіцы разлятаюцца ў розныя бакі, як іголкі. Таня рвецца да мужа, але Сцяпан з Галінай стрымліваюць яе. «Ды чорт з ім, не лезь. Зараз супакоіцца, спаць ляжа. А веласіпед... Падумаеш — веласіпед! Не чалавек жа. Сядай лепш за стол. Трэці тост — за жанчын!»

Ала БЫВАЛАВА

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Асноўная задача — захаваць біялагічную сям'ю

Асноўная задача — захаваць біялагічную сям'ю

«Звязда» звярнулася па каментарыі аб рэалізацыі Дэкрэта Прэзідэнта № 18 да старшынь профільных камісій абедзвюх палат Нацыянальнага сходу Беларусі.

Грамадства

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Жанчыну, якая здолела не толькі вярнуць дзіця з прытулку, але і далей выхоўвае яго, знайсці аказалася не проста. 

Грамадства

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Люты больш нагадвае пазачарговы вясновы месяц.

Грамадства

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Калі звычайныя кнігарні працуюць па формуле «кніга — чалавек», то букіністычныя трымаюцца на прынцыпе «людзі — кнігі — людзі».