Вы тут

Карэспандэнты «Звязды» выехалi ў рэйд разам з ратавальнiкамi


5 лютага ў 6.14 ранiцы на пульт дзяжурнага Пухавiцкага раённага аддзела па надзвычайных сiтуацыях паступiла паведамленне аб тым, што гарыць жылы дом у вёсцы Кляцiшына. Ратаўнiкi былi на месцы ўжо праз 12 хвiлiн. Аказалася, што адкрытым полымем гарыць дах дома. Заняўся i хлеў. У доме жылi муж i жонка. Ён — 1930 года нараджэння, яна — 1938-га. Iх целы знайшлi праз 15 хвiлiн...


А пасля таго як пажар патушылi, у верандзе, якую агонь не паспеў знiшчыць, знайшлi два аўтаномныя пажарныя апавяшчальнiкi. Яны там... ляжалi ў пакеце. А калi б знаходзiлiся там, дзе належыць, то дзвюх смерцяў проста б не было. Тым больш што старыя былi апрануты. Бабуля iмкнулася выпаўзцi з дома, але ёй не хапiла некалькiх метраў...

Што «далi» дачнiкi?

— Нашы работнiкi i спецыяльная камiсiя шмат разоў наведвалi гэты дом, — расказвае першы намеснiк начальнiка Пухавiцкага раённага аддзела па надзвычайных сiтуацыях Iгар Бародзька. — Пры чарговым абследаваннi ў лiпенi 2015 года выявiлася, што кудысьцi прапаў аўтаномны пажарны апавяшчальнiк, якi там устанаўлiвалi за кошт бюджэту.

Бабуля расказала, што прыбор спрацоўваў на цыгарэтны дым. Апарату спачатку даставалася качаргой, а пасля яго i ўвогуле знялi i паклалi на шафу без батарэйкi. На старога склалi пратакол, вынеслi папярэджанне. Накiравалi дачцэ ў Мiнск лiст. Тая прыязджала да бацькоў, дапамагала iм, бо ад працы сацыяльнага работнiка муж i жонка катэгарычна адмаўлялiся. А мы паставiлi ў хаце яшчэ адзiн апавяшчальнiк.

Акцыя «За бяспеку разам!» стала ў Пухавiцкiм раёне ўжо пятай за год. У раёне з насельнiцтвам у 60 тысяч чалавек заўжды ўзнiкае шмат пытанняў. Напрыклад, на Пухавiччыне знаходзяцца 176 садовых таварыстваў, у якiх больш за 22 з паловай тысячы дамоў. Прычым калi раней туды прыязджалi пераважна на выхадныя, то цяпер пенсiянеры перабiраюцца на дачы на цэлае лета і нават восень. Сёлета дачнiкi «далi» больш пажараў, чым мясцовыя жыхары. Прычыны розныя. З-за халадоў пачынаюць прапальваць печку, якая вельмi доўгi час прастойвала. Уключаюць абагравальнiкi, старыя халадзiльнiкi i чайнiкi, якi адправiлiся на дачу «ў ганаровую ссылку», i старая праводка «кароцiць».

Ратаўнiкам вельмi дапамагаюць сацыяльныя работнiкi. Яны цудоўна ведаюць сем'i, дзе жывуць старыя, якiм ужо цяжка сябе абслугоўваць. А супрацоўнiкаў тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнай абароны мы вучым таму, на што трэба звярнуць увагу пры вiзiце i пры неабходнасцi паведамiць нам.

На стале Iгара Бародзькi ляжыць план правядзення акцыi «За бяспеку разам!» на Пухавiччыне. Па iм працуюць усе суб'екты прафiлактыкi.

— Зыходзячы з гэтай iнструкцыi, мы складаем планы рамонту пячнога абсталявання, замены праводкi. Але крыху адышлi ад прывычнай формы акцыi. Загадзя ў раённай газеце, у школах, крамах, салонах транспартных сродкаў мы размясцiлi iнфармацыю аб тым, што павiнны зрабiць самi жыхары. Па плане мы да кагосьцi даедзем толькi напрыканцы акцыi, а якое надвор'е за акном — бачыце самi. I, канешне ж, абменьваемся iнфармацыяй. Калi мы, напрыклад, убачылi, што дзецi недаядаюць, бацькi п'яныя, то абавязкова паведамляем пра гэта ў адпаведныя iнстанцыi.

Гарызантальны дымаход

А другой гадзiне дня мы кiруемся ў будынак Шацкага пасялковага савета. Там праходзiць нарада, на якой абмяркоўваецца план сённяшнiх наведванняў. Вядзе яе Iгар Бародзька. У яго на руках падрабязны пералiк людзей, якiя знаходзяцца ў зоне рызыкi. Пасля пятнаццацi хвiлiн абмеркавання камiсii пачынаюць раз'язджацца па маршрутах. Мы ж накiроўваемся разам са старшынёй пассавета Уладзiмiрам Каралём i прадстаўнiком органаў працы i сацыяльнай абароны да адной шматдзетнай сям'і.

— Вы б бачылi, што там раней было, калi яны толькi ўехалi ў гэты дом, — гаворыць Уладзiмiр Кароль. — Сцены неабшытыя, печка «на ладан дыхала», будынак рамонту гадамi не ведаў. Цяпер жа туды зайсцi прыемна. Зрэшты, век сядзець у арэнднай хаце муж i жонка не жадаюць. Яны будуюць пакрысе ўласны дом. Iм ужо i выдзелены зямельны ўчастак. Адзiнае — не трапiлi ў крэдытную праграму на гэты год...

Паколькi ў сям'i расце немаўля, то камiсiя зрабiла стаўку на тое, што дома нехта з бацькоў будзе абавязкова. Так i атрымалася.

— А чаму ў вас дымаход гарызантальны? — пытаецца iнспектар.

— Гэта засталося ад старога гаспадара. Мы тут самадзейнасцю не займалiся.

— Трэба будзе яго ўсё роўна перарабiць. I прыбраць ляжак на гарышчы. А дзе ваш апавяшчальнiк? Я ж памятаю, што вам яго ставiлi.

— Батарэйка села, мы яго i знялi. Але ўжо купiлi новую. Адзiнае што — замянiць не паспелi, — дэманструе новую «Крону» гаспадыня.

— Ну гэта ж смешна, калi ўсе камiсii, якiя да вас прыходзяць, павiнны нагадваць аб тым, што трэба замянiць батарэйку? — незадаволена гаворыць iнспектар. — Стаўце яе прама цяпер, каб я бачыў, што прыбор працуе. I трымайце памятку аб тым, як трэба правiльна карыстацца печчу...

Прыбор пад сталом

Другi дом, у якi мы зайшлi, не ведаў нават касметычнага рамонту дзесяцiгоддзямi. На ржавых веснiчках даўно аблупiлася фарба. Тут жыве адзiн сямiдзесяцiгадовы дзядуля.

— Курыце? — пытаецца iнспектар.

— Толькi на двары.

— Але бачна ж, што не толькi на двары. Вунь попельнiца зусiм не пустая.

— Ну, бывае, што i ў хаце.

Падчас гэтага дыялогу вочы прызвычайваюцца да цемры i на столi становiцца бачнае нейкае белае пластмасавае мацаванне. Гэта ўсё, што засталося ад аўтаномнага пажарнага апавяшчальнiка. На просьбу яго прадэманстраваць дзед чухае патылiцу, а пасля лезе ў нейкi «схрон» пад сталом. Праз некалькi хвiлiн урачыста дастае адтуль апавяшчальнiк у завязаным цэлафанавым пакеце. Iнспектар пераварочвае прыбор. Батарэйкi прадказальна няма.

— Ну i куды вы яго хаваеце? Я яго праз некаторы час знайду на тым жа самым месцы? Давайце паглядзiм, у якiм стане ў вас знаходзiцца печка. Ого — гэта што за склад тут? Нейкiя кардонныя каробкi, пластыкавыя ўпакоўкi. Вельмi блiзка каля печкi ляжаць смалякi. Прыбярыце iх: а калi iскра выскачыць?

Збянтэжаны стары толькi моўчкi глядзiць, як iнспектары складаюць акт аб абследаваннi яго дома. Але памятку з парадамi аб тым, як правiльна тапiць печ, узяў.

Крыху далей па вулiцы жыве яшчэ адна адзiнокая старая. Але кантраст двух дамоў бачны няўзброеным вокам. Калi ў хаце, адкуль мы толькi што выйшлi, усё вiдавочна паказвае на тое, што разам з гаспадаром дажывае свой век, то тут усё чысценька i прыбрана.

Вока iнспектара адразу ж чапляецца за праводку. Яна настолькi старая, што мацуецца да столi на ролiках. Такая канструкцыя не ўжываецца ўжо дзесяцiгоддзi.

— Ну так, праводцы шмат год. А што я зраблю? Замянiць яе дорага. Пенсiя, самi ведаеце, якая, а ў мяне нават сваякоў не засталося, каб хоць нехта з iх дапамог. Мы прыехалi ў гэты дом яшчэ ў 1950-х гадах. Жылi за некалькi кiламетраў адсюль. Перабралiся, бо далёка было хадзiць на работу. Набылi гэты домiк. Iншага пабудаваць не здолелi. Раслi без бацькi, ды i мацi рана памерла. Восем год таму i муж мой памёр...

— Добра, уключым вас у план. Налета заменiм праводку за кошт бюджэту. I новыя «аўтаматы» паставiм. А вось гэта ў вас адкуль? — пытаецца iнспектар, трымаючы на руцэ жучок. — З-за гэтага ж пажар можа здарыцца! I дзе ваш апавяшчальнiк?

— Дык гэта электрык наш ставiў, Андрэй. Праўда, памёр ён ужо. Ну, калi небяспечна, то даставайце... А апавяшчальнiк я зняла, бо ён вiшчаў дзень i ноч. Расказвалi, што гэта адбываецца з-за таго, што трэба мяняць батарэйку. Набыла я другi апавяшчальнiк, а праз некаторы час пачаў раўцi i ён. Нядаўна я купiла запасную батарэйку для яго. Але вось нiяк не разумею, як там яе падключаць трэба. Не вiнiце мяне, старую...

Iнспектар бярэ батарэйку i ставiць яе ў прыбор. Нацiскае кнопку — апарат пачынае пiшчаць. Твар бабулi адразу ж робiцца замiлаваным.

— А можна вас яшчэ на хвiлiнку? Вось паглядзiце на дах. Я прасiла, каб прыбралi электрычную стойку. Па ёй падчас дажджу вада зацякае прама на сцены дома. Калi быў жывы мой чалавек, ён падмайстроўваў там нешта. Але вось цяпер цячэ i цячэ. Уся сцяна мокрая, хоць дажджу не было суткi. Во, паглядзiце, — старая праводзiць рукой па раме, i кавалкi белай фарбы сыплюцца ўнiз ад аднаго дотыку. — Я ўжо i слоiкаў наставiла, каб менш трапляла на сцяну. Душа балiць, калi бачу, што так адбываецца, а зрабiць нiчога не магу...

— Ну, тут трэба будзе пачакаць да вясны. Неабходна ўсё перарабляць, вось разам з праводкай i лiквiдуем гэтую недарэчнасць. Гэта ж не так проста: трэба, каб вас уключылi ў адпаведны план, ён пасля мусiць быць зацверджаны ў райвыканкаме, павiнен быць зроблены каштарыс.

— Значыць, вясной толькi? — разгублена перапытваецца бабуля. I тут жа з надзеяй: — Але i за гэта вялiкi дзякуй! Толькi дапамажыце, калi ласка. Мне вельмi шкада дом...

Супрацьпажарныя праблемы ўсiх хат, якiя мы наведалi, зводзяцца да аднаго — адсутнасцi аўтаномнага пажарнага апавяшчальнiка. Дакладней кажучы, ён ёсць, але ляжыць дзе заўгодна, але толькi не там, дзе павiнен знаходзiцца. Здымаюць яго з-за таго, што калi батарэйка разраджаецца, апарат пачынае аб гэтым актыўна сiгналiць. Прычым шмат хто новыя батарэйкi ўсё ж набывае, але не ставiць. Значыць, праблемы з наяўнасцю элементаў сiлкавання ў раённым гандлi не iснуе. Што ж галоўнае ў такiх паводзiнах — забыўлiвасць, лянота цi простае няведанне, як трэба мяняць батарэйку? А стаўка ў такой гульнi максiмальная — жыццё. Варта зазначыць, што толькi за першыя 9 месяцаў у Мiнскай вобласцi гэты невялiчкi апарат уратаваў 13 чалавек.

Валяр'ян ШКЛЕННIК

schklennik@zviazda.by

Пухавiцкi р-н

Фо­та Над­зеi БУ­ЖАН

Загаловак у газеце: Зняты апавяшчальнiк прыводзiць да трагедыi

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як у Беларусі трансплантуюць органы

Як у Беларусі трансплантуюць органы

І чаму да нас на аперацыі едуць замежнікі.

Грамадства

Карэспандэнты «Звязды» наведалі «Воўчыя норы»

Карэспандэнты «Звязды» наведалі «Воўчыя норы»

Там адбываюць пакаранне мужчыны, упершыню асуджаныя за незаконны абарот наркотыкаў.

Спорт

Аляксандра Герасіменя: У кожнага свой рэцэпт поспеху

Аляксандра Герасіменя: У кожнага свой рэцэпт поспеху

Аляксандра Герасіменя — сапраўдны баец, а яшчэ — клапатлівая маці і жонка. І проста працавіты чалавек, які не ведае перашкод.