Вы тут

Мікола Мятліцкі. «Паэт — дзяжурны па планеце»


У творчасці, як і ў жыцці, кожны абірае свой шлях. Нехта стварае свой уласны свет і ціхенька, паўшэптам кажа толькі пра самае дарагое і асабістае. А нехта — не баіцца казаць на поўны голас, жыве клопатам пра мінулае і будучыню ўсёй краіны, роднага народа. Думаецца, да ліку апошніх можна аднесці і паэта Міколу Мятліцкага, аб чым сведчаць і яго новыя вершы.


* * *

Паэт — дзяжурны па планеце,

Ён сочыць з раніцы самой,

Якое зноў надвор'е ў свеце,

Ці не запахла дзе вайной.

 

За род людскі перажывае,

Калі цячэ бязвінна кроў,

Калі матуля ў дол хавае,

Слязу каўтаючы, сыноў.

 

Яго душа ад жалю стыне,

Трымціць, нібы на дрэве ліст,

Калі сусветныя святыні

Ўзрывае-нішчыць тэрарыст.

 

Крывёю сэрца абальецца,

І пройдзе боль па ім, як шрот,

Калі знянацку разаб'ецца,

З нябёс упаўшы, самалёт.

 

Усё ў паэта на прыкмеце,

За ўсіх душой хварэе ён.

Паэт — дзяжурны па планеце,

І застанецца ім спакон.

 

* * *

Дакоскі, дажынкі, дакопкі —

Рух працы людской нетаропкі.

 

Луг спелы ў надрэччы бліз вёскі —

Звінелі касою дакоскі.

 

Пакоша лягла пад нагамі,

А далеч — паўстала стагамі.

 

Святла не гублялі й хвілінкі,

Спяшалі на ніву дажынкі.

 

Дзень жніўны, і росны, і зябкі,

Стаўляў снапы шчыльна у бабкі.

 

А верасень значыў дакопкі

Разварыстай бульбаю сопкай.

 

Капцы і бурты ладавалі —

Ад злосных марозаў хавалі.

 

Дакопкі, дажынкі, дакоскі —

Маленства майго адгалоскі.

 

* * *

За краіну сваю перад светам не сорамна,

З папялішч уваскрэсла, красуе-жыве.

Неба ноччу расшыта ірдзістымі зорамі,

Дзень мядзвянай расой зазвініць у траве.

 

Старажылы-дубы на суках сонца ўскінулі

У вячыстую сінь прамяністых нябёс.

Цені скрухі былой, неадольнае, згінулі,

Адступілася цемра — сышла за алёс.

 

Ты жывеш, Беларусь, з мазаля спаконвечнага,

Дорыш свету цяпло і душы чысціню.

Ды за часы усе так лагодна прасвечвае

Сонца рэк і азёр сінь-ваду ўпершыню.

 

Навальніцы-грамы — толькі кволае водгулле

Неаглухлых баёў, кананад франтавых.

Чырвань ранішніх зор — толькі цьмяныя водбліскі

Не пагаслых у славе сцягоў баявых.

 

Над разлогамі ніў, над шляхамі быліннымі,

Над красою старых, маладых гарадоў,

Размахнуўся шырока крыламі буслінымі

Век твой новы,

Што з мірам і шчасцем прыйшоў.

 

Мікола МЯТЛІЦКІ

Фо­та Кас­ту­ся ДРО­БА­ВА

Выбар рэдакцыі

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.

Грамадства

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Настаўнікі ўпэўнены: ці будуць вучні чытаць, у многім залежыць ад іх саміх. 

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.