Вы тут

На добры толк


Калі б хто ведаў, колькі прамоў-выступленняў і творчых сустрэч, друкаваных і радыё-інтэрвью, урокаў у школах і майстар-класаў дзе-небудзь на вуліцы ладзіцца з мэтай, якую іначай як прапагандай літаратуры не назавеш. Калі гэта ўсё расповеды пад лозунгам “Чытайце беларускае!”, то слова “прапаганда” мае добры толк. І можна рыхтавацца да новай сустрэчы з нататнічкам у руках.

Пра што можна не гаварыць

Пра тое, што часопіс “Бярозка” існуе ажно з 1924 года. Не таму, што гэта складана ўявіць, а таму, што ў ідэале нельга гэтага не ведаць. Легендарныя выданні кшталту нашых літаратурна-мастацкіх “зубраў” — часопісаў “Нёман” і “Полымя”, “Маладосць” і “Бярозка”, гумарыстычна-сатырычнага “Вожыка”, без якога, увогуле, не існавалі шапікі, — культурны і ў прамым сэнсе залаты фонд нацыі. Так, прынамсі, павінна быць. Немагчыма, ведаючы Быкава і Караткевіча, не ведаць пра часопіс “Маладосць”, які на сваіх старонках першым падаў чытачу “Жураўліны крык”, “Альпіўскую баладу”, “Трэцюю ракету”, дзякуючы якому аўтар “Дзікага палявання…” і “Чорнага замка…” знайшоў сабе жонку… А “Бярозка”, між іншым, адкрыла Беларусі Янку Маўра, заўважыўшы талент пісьменніка ў настаўніку Іване Фёдараве і надрукаваўшы яго аповесць “Чалавек ідзе”. “Бярозка” стала першым часопісам для кожнага вядомага беларускага паэта або празаіка. Гартаючы сённяшнія старонкі адзінага ў нашай краіне цалкам беларускамоўнага выдання для падлеткаў, можна канстатаваць у ім адзіны ў краіне падлеткавы інтэлектуальны глянец, які пры гэтым годна працягвае называцца літаратурным часопісам. Літаратура ў ім розная: ад “мэтраў” для дзяцей і ад дзяцей для “мэтраў” — каб ведалі, у чые рукі пераходзіць… — як бы гэта сказалі самі мэтры? — гмах прыгожага пісьменства!

 

Пра што сказаць абавязкова

Пра тое, што “Бярозка” незвычайная. У якім яшчэ часопісе ёсць рубрыка, якую вядзе прывід? Наш прывід Аркаша, свавольствам якога смела аддадзена 13-я старонка, расказвае чытачам стр-ра-ашныя гісторыі… Дзеці любяць, калі ім ненадоўга робіцца страшна. Пра школку “Я — мастак”, якая на шаснаццаці старонках распавядае цікавосткі пра шэдэўры сусветнага жывапісу, знаёміць з маладымі беларускімі мастакамі, выкладае азы перспектывы і вучыць пакрокава маляваць княза Вітаўта ці, скажам, Барбару Радзівіл. Пра аповесць-канструктар, якую трэба збіраць па старонках за месяцам месяц, а пасля апрануць у вокладку і атрымаць сапраўдную, сваімі рукамі створаную кнігу. Пра пячатку “Надрукавана ў “Бярозцы”, якая ставіцца пасля кожнага артыкула рубрыкі “Школа журналістыкі” і заклікае друкавацца старшакласнікаў, якія збіраюцца паступаць на журфак. Пра рубрыку “Level 80”, якая прапануе агляды для геймераў, і “Нетэкст”, якая “аглядае” кнігі. Пра “Праслушку”, якая друкуе падслуханае ў настаўніцкай, і “Сітуацыю плюс”, у якой на самыя складаныя сітуацыі з жыцця падлеткаў даюць свае парады шкодная вучылка і вопытны псіхолаг, першакласнік з яблычкам і бабуля з пруткамі, дзяўчына-сімпатулька і прасунуты старшакласнік…

І не забыць паўтарыць, што “Бярозка” — “глянец”. У найноўшым разуменні слова і найлепшым адчуванні свету вакол сябе.

                                                                                                                                               Святлана Воцінава

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як будзе развівацца беларуская фармацэўтыка

Як будзе развівацца беларуская фармацэўтыка

Залежнасць краіны ад імпарту павінна быць зніжана пры захаванні якасці і эфектыўнасці лекавых прэпаратаў.

Калейдаскоп

Алесь МУХІН: «Некалькі гадоў вучыўся не хварэць за знатакоў»

Алесь МУХІН: «Некалькі гадоў вучыўся не хварэць за знатакоў»

Сёння ў эфіры тэлеканала АНТ выходзіць першая гульня вясновай серыі «Што? Дзе? Калі? у Беларусі».

Грамадства

Што можна прадаваць праз інтэрнэт?

Што можна прадаваць праз інтэрнэт?

Летась колькасць зарэгістраваных інтэрнэт-крамаў у краіне павялічылася амаль на 23 працэнты — плюс 2,5 тысячы новых аб'ектаў.

Грамадства

Маладыя хімікі стварылі найлепшы валанцёрскі атрад у краіне

Маладыя хімікі стварылі найлепшы валанцёрскі атрад у краіне

Валанцёрства звычайна называюць справай школьнікаў і студэнтаў: менавіта самым маладым хапае часу і сіл, каб і сваімі справамі займацца, і іншым дапамагаць.