Вы тут

Алесь Емяльянаў-Шыловіч. Вершы


Емяльянаў-Шыловіч Алесь Віктаравіч нарадзіўся 23 студзеня 1987 г. ў Крычаве. Скончыў біялагічны факультет Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (2013).

Друкаваўся ў часопісах «Маладосць», «Дзеяслоў», «Верасень», «Тэрмапілы», штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва», альманаху «Тэксты», калектыўных зборніках. Аўтар кнігі вершаў «Парасонечнасць» (2014). Творы перакладаліся на польскую і сербскую мовы.

Пераможца (2-е месца) конкурса перакладу паэзіі Віславы Шымборскай на беларускую мову (2015). Рэдактар літпартала Textura.by.

 

Алесь Емяльянаў-Шыловіч. Вершы

 

Паветраны транспарт

 

* * *

Заінелыя целы асенняга лісця,

залатыя, бурштынавыя, кармазінавыя,

з брунатнымі ёднымі плямамі,

шаргацяць пад нагамі,

чакаюць,

пакуль першыя промні раніцы

слізгануць па шурпатай паверхні

і ўваскрасяць мерцвякоў,

а вецер уздыме іх на апошні танец.

Ці бачыў ты апошні танец

пажоўклага лісця?

Прыгожа й жахліва,

жахліва ведаць,

што танчыш апошні раз.

 

 

07.01.2012 ад Р. Х.

…і апоўначы ў вокнах тваіх не патухне святло

дзесь на ўсходзе сталіцы, на сёмым паверсе

трое ў белых адзеннях збяруцца ў цябе за сталом,

як сказана ў адной з распаўсюджаных версій

 

звяжуць рукі за спінаю, і, невядома чаму,

на пытанне імя ты адкажаш: марыся

дадасі, што язэп сышоў яшчэ год таму —

не паверыў, што сын ад святога з’явіўся;

 

і цябе забяруць на малочна-чырвоным аўто,

бо такую адну пакідаць небяспечна…

па-ранейшаму ў вокнах тваіх не патухне святло

й будзе лялька ў калысцы спяваць: «Святы вечар…»

 

 

ліст

 

начны сусед

сунеразмоўца мой

ліхтар

сем месяцаў амаль

мы не сварыліся

 

штоночы зазіраючы ў пакой

ты мне нічым не дакучаў

нічога не прасіў

а ў падарунак кожны раз

святло мне пакідаў

 

але мне час

бывай, стары,

не хілі галавы.

 

 

адліга

 

здымі пальчаткі —

на далонях снег,

не расстае,

агнём жывым гарыць.

апёкі пакідае —

мае непрыхаваныя пачуцці.

даруй, што балючыя —

пачуццё раставання снегу

вымагае шчырысці.

 

 

Падарожжа

 

Н. Ф.

 

і паменшаны ў дваццаць пяць тысяч разоў,

я на гомельскай мапе шукаю цябе.

нада мной замест неба і пацерак-зор

толькі шэрая столь, лямпы млосная бель

 

я па рэйках расстання праз горад іду,

і на чоўне чакання плыву цераз Сож.

мы з табою звязаныя рыфмамі душ,

ты палесская птушка, паўднёвы мой сон.

 

 

Білетніца

 

Маладой і прывабнай паненцы няўцям, —

чаго гэты дзяцюк надакучлівы хоча?

Проста мовіць, што ейныя срэбныя вочы

адкрываюць сабою вытокі быцця;

з імі неба бліжэе й лягчэе ўздых —

абагрэюць і жарсным жаданнем атруцяць,

бо калісьці й Адам спакусіўся на іх,

і чакае юнак трапятлівы той міг,

каб яшчэ раз праехаць па гэтым маршруце.

 

 

перасоўванне

 

кватэра пустая нібы Калахары

жоўты лінолеум і шпалеры

асабліва пэдкрэсліваюць

гэту метафару

 

апошнія дзесяць гадоў

я пачуваюся

бядашчым беларускім бедуінам

які не першы раз

пакідае кавалак чужое прасторы

 

з нядаўняй пары

вандруйма ўтраіх

і ствараем чарговы аазіс

у чыёйсьці панэльнай пустэльні

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Успаміны былой вязніцы пра Саласпілскі лагер смерці

Успаміны былой вязніцы пра Саласпілскі лагер смерці

Яна добра памятае той летні дзень. За акном сталі чутныя роў матацыклаў і нямецкая гаворка.

Грамадства

Першыя беларускія Соdе Сlub далучыліся да сусветнага руху

Першыя беларускія Соdе Сlub далучыліся да сусветнага руху

Як з дапамогай кода стварыць уласную анімацыю і «ажывіць» касмічны карабель? 

Грамадства

Як Віцебшчына развівае стасункі з Кітаем

Як Віцебшчына развівае стасункі з Кітаем

Наш карэспандэнт пастараўся згадаць самыя цікавыя прыклады сумеснай рэалізацыі праектаў.

Спорт

Анастасія Мірончык-Іванова: «Веру ў сябе і ў свае сілы»

Анастасія Мірончык-Іванова: «Веру ў сябе і ў свае сілы»

У спорце ёй двойчы прыходзілася пачынаць усё спачатку.