Вы тут

Хто паркуецца на месцах для інвалідаў?


Чаму здаровыя людзі займаюць месцы для інвалідаў, і калі пандус не выконвае сваіх функцый?

Апошнім часам шмат дыскусій і гутарак прысвечана таму, як прыстасаваць горад пад патрэбы людзей з абмежаванымі магчымасцямі. Але зрабіць для іх той жа пандус ці выдзеліць 5—10 месцаў на стаянцы і пасля пра гэта адрапартаваць мала. За ўсёй гэтай гаспадаркай таксама патрэбны кантроль. У тым ліку з боку пракуратуры і ДАІ. У гэтым пераканаліся карэспандэнты «Звязды», калі паўдзельнічалі ў сумесным рэйдзе з праваахоўнікамі.


Адчэпны варыянт

За савецкім часам пры ўзвядзенні шматпавярховых дамоў мала хто думаў пра тое, што ў іх могуць пасяліцца ў тым ліку і прыкутыя да інваліднай каляскі. Гэты важны архітэктурны недахоп пачалі выпраўляць толькі праз дзесяцігоддзі. У самім пад'ездзе праблему вырашыць крыху лягчэй, бо на сценах лесвічнай клеткі дамоў без ліфта і на першым паверсе можна прымацаваць канструкцыі адкіднога пандуса. А вось як забрацца ў сам пад'езд з вуліцы? Напрыклад, у доме, дзе жыве аўтар гэтых радкоў, прыступак ад уваходных дзвярэй да тратуара ажно восем. Але бар'ерам становяцца ўжо дзве. І нават калі той пандус ёсць, гэта не панацэя.

— Напрыклад, у адзін з пад'ездаў знакамітай сталічнай «кітайскай сцяны» па вуліцы Максіма Танка чалавек на інваліднай калясцы не заедзе самастойна і па пандусе, — гаворыць памочнік пракурора Цэнтральнага раёна Мінска Аляксандр Кандратовіч. — Па гранічнай шырыні гэтая канструкцыя не адпавядае бяспечным габарытам каляскі. Ён не трамвай і не вагон метро, з дакладнасцю да міліметра па такіх накіроўваючых не паедзе. І нават чалавеку, які суправаджае, цяжка манеўраваць. Да таго ж ніжняе звяно пандуса кудысьці прапала. Але пракуратура не можа прайсці па ўсіх пад'ездах.

У адным з пад'ездаў пяціпавярховага дома Цэнтральнага раёна сталіцы пандус як быццам бы існуе. Прычым зроблены ён якасна — паўнавартасная пакатая бетонная канструкцыя. Вось толькі дзверы, да якіх гэты пандус пракладзены, вядуць... у падвал. А ў пад'езд з-за бетоннай перагародкі трапіць ужо немагчыма.

«У вашым талоне жывога месца няма!»

У Цэнтральным раёне Мінска размяшчаецца шмат гіпермаркетаў. Пад'язджаем да аднаго з іх. Электроннае табло перад уездам на 4-павярховы паркінг высвечвае колькасць вольных месцаў. Яна вымяраецца сотнямі на кожным паверсе — стаў не хачу. Іншая справа, што парковачныя месцы для інвалідаў знаходзяцца як мага бліжэй да ўваходу ў гандлёвыя залы — каб чалавек з абмежаванымі магчымасцямі мог не цягнуць пакупкі некуды па завуголлях. Але блізкасць да ўваходу спакушае прыпаркавацца на гэтым месцы не вельмі сумленных кіроўцаў.

І адразу ж на першым паверсе стаіць мікрааўтобус. Заварочваем налева і бачым — трывога беспадстаўная, на заднім шкле прымацаваны знак, які паказвае, што транспартам карыстаецца інвалід.

— Наўрад ці кіроўцы будуць тут зусім нахабна ставіць машыны, — заўважае інспектар ДАІ Цэнтральнага раёна горада Мінска Эдуард Русіновіч. — Усё-такі тут бачнасць вельмі добрая нават з вуліцы. А вось дзе аўтамабілі могуць быць прыпаркаваны не па правілах, дык гэта на другім паверсе. Парушальнікі думаюць, што мы туды не даедзем. Дарма...

Заязджаем на другі паверх. Інспектар як у ваду глядзеў — акурат на месцы для інвалідаў стаіць белы пазадарожнік «Нісан». Не заўважыць, што тут месца для людзей з абмежаванымі магчымасцямі, нельга: у святле ліхтарыка пад аўтамабілем яркім белым колерам свеціцца намаляваная інвалідная каляска. Да таго ж побач з месцам устаноўлены спецыяльны жоўты знак. Не заўважыць гэтыя абазначэнні можна толькі наўмысна.

Халодныя скразнякі пранізваюць паркінг па ўсіх кірунках. Але мы ўсё роўна чакаем гаспадара-парушальніка. Недзе хвілін праз 20 павольна выходзіць добра апрануты малады чалавек. Зразумеўшы, што ад штрафу не адкруціцца, спрабуе ламаць камедыю ў прысутнасці інспектара і памочніка пракурора. Аднак службоўцы на танны гумар не купляюцца і метадычна запаўняюць неабходныя дакументы.

— Спадар Д., у Вашым талоне жывога месца літаральна няма. За 2014 год — два парушэнні. За 2015 — тры. І сёлета вы ўжо неаднойчы правілы дарожнага руху парушалі. Як можна так ездзіць? — задае інспектар рытарычнае пытанне.

Д. не адказвае. Крыць, відавочна, больш няма чым. Адначасова з гэтым памочнік пракурора ўручае яму павестку.

— А гэта навошта? — робіць парушальнік вялікія вочы. — Я ж разумею, што парушыў. І ўсвядоміў гэта.

— Усё роўна вам трэба прыйсці да нас у пракуратуру Цэнтральнага раёна на прафілактычную гутарку. Так патрабуе закон, — парыруе Аляксандр Кандратовіч.

«Хоць тут можна паркавацца?»

Далей мы кіруемся на самы край горада. На поўначы Цэнтральнага раёна Мінска за апошнія гады вырасла некалькі гіпермаркетаў. І не дзіўна: тут сходзяцца вельмі ажыўлены Даўгінаўскі тракт, які пасля пераходзіць у трасу на Мядзел, і кальцавая дарога. На гадзінніку 16.50 — час, калі людзі пачынаюць раз'язджацца з працы і па дарозе дадому скіроўвацца ў разнастайныя гандлёвыя цэнтры.

Кіроўца мікрааўтобуса ўдумліва паркаваўся проста на месцы для інваліда. Але не паспеў заглушыць матор. Выпадкова зірнуў у наш бок — і твар выцягнуўся. Тут жа выехаў назад і акуратна прыпаркаваўся на іншым месцы. Выходзячы з мікрааўтобуса, усміхнуўся:

— Ну тут хоць можна паркавацца?

— Тут можна. А там, дзе хацелі першы раз, — нельга, там для інвалідаў. Цікава, а калі б нас не было, ці паставілі б мікрааўтобус як належыць? — пытаецца Аляксандр Кандратовіч. Адказу мы так і не пачулі.

А побач мы ловім і чарговага парушальніка. Старэнькі чорны «Мерседэс» стаіць акурат на месцы, дзе намалявана інвалідная каляска. Праз некалькі хвілін з'яўляюцца і пакупнікі — маладыя муж і жонка. У адрозненне ад папярэдняй сітуацыі галава сям'і прызнае сваю неправату адразу і плаціць штраф на месцы. Пытаюся: а чаму парушылі, шмат месцаў вакол вольных? Хлопец ціхенька адказвае: «Паленаваўся далёка ісці ад машыны ў гандлёвы цэнтр. Што ж, урок добры для мяне...»

Напрыканцы рэйда мы зноў вырашылі заехаць у гіпермаркет, з якога і пачыналася наша паездка. І зноў на тым жа самым месцы прыпаркаваны масіўны чорны BMW. «Мёдам ім тут намазана, ці што?» — праскочыла мімаходзь думка. Гаспадар аўтамабіля знайшоўся даволі хутка — хвілін за пяць. І пачаў шукаць розныя апраўданні свайму ўчынку. То ўзнікла неабходнасць тэрміновага рамонту. То ў яго паліва на зыходзе, з-за чаго няма часу рабіць кругі па паркінгу. То выказвае прэтэнзіі, маўляў, чаму на іншым парковачным месцы для інвалідаў стаіць мікрааўтобус, і на гэта няма ніякай рэакцыі. Праўда, ад прапановы схадзіць разам і паглядзець, што ззаду на мікрааўтобусе прымацаваны знак інваліднай каляскі, усё ж адмовіўся.

— Я не магу зразумець логіку такіх паводзін, — прызнаецца пасля Аляксандр Кандратовіч. — Парушыў? Парушыў. Факт зафіксавалі. І навошта нешта ліхаманкава выдумляць?

Больш аматараў прыпаркавацца на стаянцы для інвалідаў у той дзень мы не знайшлі. Ды вось толькі колькі часу прастаяць вольнымі ад пабочных машын тыя месцы?

Даведка «Звязды»

Пункт 2 артыкула 18.22 Кодэкса аб адміністрацыйных правапарушэннях сведчыць: неправамерная стаянка транспартнага сродку на месцы, адведзеным для стаянкі транспартных сродкаў інвалідаў, цягне за сабой накладанне штрафу ў памеры дзвюх базавых велічынь. Сёння гэтая сума складае 42 рублі.

Валяр'ян ШКЛЕННІК

schklennik@zviazda.by

Фота Сяргея НІКАНОВІЧА

Загаловак у газеце: Час здымаць бар'еры

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Класiкаў трэба ведаць…, Быў бы араты, будзе й прыганяты, Па малiну…

Эканоміка

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

У бiзнес-колах Гродзеншчыны лiчаць, што меры па падтрымцы эканомiкi з'явiлiся своечасова.