26 Верасень, серада

Вы тут

«На першай дыскатэцы мне «вынеслі» дзверы і паклалі іх на рабочы стол»


Дырэктар сельскага клуба ў навагоднюю ноч распавядае пра сваю працу.

«Надзя, а можаш крыху пазней прыехаць? Тут форс-мажор выйшаў», — чытаю SMS і заказваю маршрутку на Гацук на больш позні час. Пазней высвятляецца, што згарэла музычная калонка, навагодняя дыскатэка пад пагрозай зрыву. Падвесці людзей Паліна Панамарова, дырэктар Дома фальклору аграгарадка Гацук, што ў Слуцкім раёне, не можа, трэба паспець вырашыць праблему ў апошнія гадзіны 2016 года. Пасада ў Паліны даволі гучная, але яна толькі паўтара года назад скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў і прыехала сюды па размеркаванні.


Дом фальклору ў Гацуку (у аграгарадку жыве каля тысячы чалавек) — гэта месца збору актыўнай часткі жыхароў. Невялічкі зялёны будынак ведаюць усе мясцовыя. Заходзім унутр і адразу аказваемся ў холе з блакітна-белымі сценамі, адкуль можна трапіць у любое памяшканне будынка. «У нас працуюць вакальны, тэатральны і дэкаратыўна-прыкладныя гурткі, праводзім святочныя мерапрыемствы, дыскатэкі», — пералічвае Паліна свае абавязкі. «А гэта мой рабочы кабінет, — запрашае да сябе Паліна. — Заходзь, вып'ем гарбаты і будзем рыхтавацца да свята! Трэба яшчэ рэквізіт для конкурсаў дарабіць!» Сапраўды, на рабочым стале можна заўважыць розныя кардонкі, стужачкі, папяровыя нарыхтоўкі.

Пытаюся ў Паліны, як атрымалася, што яна апынулася тут. Родам дзяўчына з Самары, але дзяцінства правяла ў Беларусі. Калі яшчэ была маленькая, бацькі па рабоце пераехалі ў Мінск. Доўгая камандзіроўка сям'і скончылася, вярнуліся ў Расію. Але сэрца Паліны засталося ў нашай краіне — дзяўчына закахалася. Так, на працягу некалькіх гадоў. Панамарова вандравала па маршруце Самара—Мінск, каб пабачыцца з хлопцам. А калі скончыла школу, дакладна ведала, што ў ВНУ будзе паступаць у беларускай сталіцы.

Цікаўлюся, як прынялі мясцовыя жыхары сталічную дзяўчыну. «Ну, на першай дыскатэцы вынеслі ўваходныя дзверы і паклалі мне іх на рабочы стол, — смяецца Паліна. — Цяпер мне смешна многае ўспамінаць, а як я сябе тады адчувала, ужо і не памятаю. Зразумела, гэта было жаданне прыцягнуць увагу. Ведаеш, акуратненька так знялі і паклалі. «Падлеткі — асноўная аўдыторыя, з якой я працую, — працягвае Паліна. — У сённяшняй святочнай праграме таксама задзейнічала сваіх выхаванцаў. У нас і Дзед Мароз, і Снягурка будзе. Увогуле, лічу, што мая асноўная задача — займаць падлеткаў, каб тыя не тусаваліся невядома дзе. Таму дыскатэкі і розныя мерапрыемствы — гэта добра».

Хутка падапечныя Паліны падцягваюцца на рэпетыцыю. Дзяўчынка з прыгожым імем Мілана ўпэўнена ўваходзіць у кабінет. Яна сёння будзе выконваць ролю Лісы. Крыху пазней прыйшлі Дзед Мароз, Снягурка і Жар-птушка. Усе разам у актавую залу. Сцэна ўжо святочна ўпрыгожана: вялікія сняжынкі, ялінка, агеньчыкі. Прыглушанае святло дапаўняе атмасферу. Паступова падыходзяць астатнія акцёры, а хтосьці проста зайшоў пагутарыць, падзяліцца апошнімі навінамі. Відаць, што падлеткі адчуваюць сябе тут утульна. Гледзячы з боку на выхаванцаў і Паліну Аляксандраўну, можна падумаць, што яны равеснікі — такой юнай выглядае кіраўніца. Але ж субардынацыю ўсе выконваюць строга. «Мікіта, мы ж дамаўляліся! Пяць адцісканняў!» — аказваецца, Панамарова ўзяла за правіла: калі хтосьці з падлеткаў лаецца, той «плаціць» штраф. Дзяўчаткі прысядаюць, хлопчыкі адціскаюцца.

За рэпетыцыяй час ляціць хутка. Да Новага года застаецца каля трох гадзін, а нам трэба яшчэ паспець зрабіць шмат спраў. Разам з выхаванцамі выходзім з Дома фальклору і развітваемся на кароткі час. Забягаем дамоў да Паліны, пераапранаемся, выпіваем шампанскае пад бой курантаў і вяртаемся назад у клуб, каб сустракаць гасцей.

«Усё, пачынаецца. Зараз час хутка пойдзе, вось убачыш. Заўсёды хачу, каб усё добра прайшло і ўсім спадабалася», — відаць, што Паліна трошкі хвалюецца. На гадзінніку амаль палова на другую. Зала паступова напаўняецца. Маладыя акцёры таксама рыхтуюцца да выхаду. Як і прадугледжвалася, публіка сабралася розная. Шмат хто прыйшоў цэлымі сем'ямі. Усе вітаюцца, віншуюць, абдымаюцца, сапраўды ж, не бачыліся з мінулага года!

На танцполе горача, тут і там запальваюцца бенгальскія агні. За конкурсамі і танцамі час сапраўды пайшоў імкліва. Нікому не хочацца разыходзіцца, але, на жаль, дыскатэка працуе толькі да 4 гадзін раніцы. Паліна падыходзіць да мікрафона, выбачаецца, што перапыняе гулянне і дзякуе ўсім наведвальнікам. Спаць у гэтую ноч ніхто не збіраецца, аднак для Паліны працоўны дзень скончыўся. Цяпер можна спакойна выдыхнуць і пайсці нарэшце адпачыць. Трэба набрацца сіл, бо сёння ўвечары яе чакае яшчэ адна дыскатэка.

Надзея Бужан, фота аўтара

Загаловак у газеце: Крэатыў у Гацуку

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Уладзімір Андрэйчанка расказаў пра найбольш значныя законапраекты

Уладзімір Андрэйчанка расказаў пра найбольш значныя законапраекты

 «Толькі агульнымі намаганнямі мы зможам супрацьстаяць няпростым выклікам часу».

Грамадства

Як у Беларусі абясшкоджваюць боепрыпасы

Як у Беларусі абясшкоджваюць боепрыпасы

​Колішняя Беларуская ваенная акруга лічылася адной з самых магутных у СССР.

Грамадства

Шчырая размова з вядомым педагогам пра бацькоўскія сумненні і страхі

Шчырая размова з вядомым педагогам пра бацькоўскія сумненні і страхі

«Калі ў вас адкрыўся рот, каб накрычаць на дзіця, спыніцеся хоць на секунду…» 

Грамадства

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Этнафэст стаў вядомым далёка за межамі Беларусі.