Вы тут

Як чытачкі «Звязды» дзецям гасцінцы перадавалі


Кажуць, на святы ў людзях абвастраецца пачуццё дабрыні і міласэрнасці, а перад Новым годам у чараўніцтва здольныя паверыць, здаецца, самыя ўпартыя рэалісты. Аднак ёсць у свеце тыя, хто заўсёды гатовы дапамагчы словам ці справай. Такія, як дзве нашы гераіні, якія разгаварыліся з карэспандэнтамі «Звязды», калі тыя збіралі ў ГУМе гасцінцы для выхаванцаў дзіцячага дома №5. Яны палічылі сваім абавязкам зрабіць малым адмысловыя падарункі.


«Я ап­ты­міст­ка, — тлу­ма­чыць Ка­ця­ры­на. — Мя­не па­ся­род но­чы раз­бу­дзі, ска­жы, што трэ­ба да­па­маг­чы, — і я пай­ду, на­ват ка­лі цяж­ка бу­дзе ўста­ваць».

«Як пабачыла вас у ГУМе, дык адразу тату ўспомніла»

Кацярына Казюбра заўжды возіць з сабой цукеркі і частуе чужых дзетак, калі яны пачынаюць капрызіць, бо сама ведае, як цяжка бывае суцешыць малога — выгадавала сваіх траіх. Сын, двое дачок, а таксама пяцёра ўнукаў — самае вялікае багацце ў жыцці жанчыны. А яшчэ яна паспявае дапамагаць даглядаць старых ці малых, калі клічуць. Яе шырокай добрай душы хапае на ўсіх. А людзі кажуць пра Кацярыну, што пагаварылі з ёй і — як у царкву схадзілі.

— Я аптымістка, — тлумачыць Кацярына. — Мяне пасярод ночы разбудзі, скажы, што трэба дапамагчы, — і я пайду, нават калі цяжка будзе ўставаць.

У мамы Кацярыны было чацвёра дзяцей, апошняга з якіх яна нарадзіла ў 42 гады. А малодшая дачка нашай гераіні Валянціна з'явілася ў маці, калі той было 37, ды так і засталася жыць у роднай хаце разам з бацькамі і сваёй сям'ёй: мужам Сашам ды дачкой Ульянай. Для поўнага складу вялікай сям'і варта далічыць сабаку Сімку і кошку Кнопку.

— Я ўжо прывыкла, што нас шмат, гэта ж добра. Чатыры гады таму з'явіўся зяць, праз некалькі месяцаў ён папрасіў дазволу прынесці кошку. Цяпер яна ў нас доктар — спіць у мяне ў нагах і лечыць іх. Пасля ўнучцы купілі сабаку, так што ў нас не засумуеш, — смяецца Кацярына...

Чулая жанчына, як і абяцала, падрыхтавала для выхаванцаў дзетдома падарункі — вязаныя хатнія пантофлі. Рознакаляровыя, з узорамі, утульныя і зручныя, іх хапіла кожнаму. Кацярына вяжа штовечар і раздае свае вырабы проста так, каму спатрэбіцца. Толькі, кажа, нітак не хапае — дужа дорага іх купляць, а спыніцца і не рабіць ужо не можа. Тым больш што хутка разыходзяцца яе шкарпэткі ды пантофлі разам з кропляй дабрыні яе чулага сэрца. Дочкі жанчыны таксама вязаць умеюць, і нават Ульяна ўжо ніткі дапамагае бабулі перамотваць.

Бацька нашай гераіні пастаянна выпісваў «Звязду», і яна таксама заўжды чытала газету.

— Я як пабачыла вас у ГУМе, дык адразу тату ўспомніла, аж праслязілася, — прызналася жанчына.

На развітанне Кацярына абняла нас. Яна ўпэўнена, што такім чынам трэба і вітацца, і развітвацца. І ведаеце, мы адчулі, што жанчына падзялілася з намі той пазітыўнай энергіяй, якой, не раздумваючы, шчодра надзяляе ўсіх навакольных.

Мая Раж­ко­ва на­ву­чы­ла­ся вы­шы­ваць у пяць га­доў — да­ры­ла вы­ха­ва­це­лям ма­лень­кія кар­цін­кі, зроб­ле­ныя сва­і­мі ру­ка­мі, а ў сем ма­ту­ля ку­пі­ла ёй пер­шую швей­ную ма­шын­ку.

«Лепш аддаць тым, хто скарыстае»

Мая Ражкова навучылася вышываць у пяць гадоў — дарыла выхавацелям маленькія карцінкі, зробленыя сваімі рукамі, а ў сем матуля купіла ёй першую швейную машынку.

— Мы жылі ў бараку, тэлевізар быў у пакоі іншай сям'і, таму вечарамі часта рукадзельнічалі. Мама навучыла мяне асновам вязання, а потым мне сталі выпісваць «Работніцу і сялянку« і «Работницу», дзе былі ўрокі вязання і шыцця, — па іх і навучылася. А цудоўная настаўніца працы прывучала нас шыць адзенне для сябе, — успамінае наша гераіня. — У часы дэфіцыту на святы дарылі адрэзы тканіны: сацін, паркаль — мне мама іх аддавала.

У дом на вуліцы Сярова (цяпер яна тут жыве з дачкой, зяцем, малодшай унучкай Сафіяй і сабакам Наомі) сям'я Маі Ражковай пераехала ў 1960 годзе. З суседкамі яны стварылі сапраўдны клуб аматараў вязання. Куплялі тасьму, шкарпэткі і распускалі іх на ніткі, бо не было з чаго вязаць.

— Мама купляла ў «камісіёнках» танныя рэчы — іх таксама распускалі і перавязвалі на сябе. Нават з капронавых нітак вязалі, — дзеліцца жанчына. — Сваім дзецям Артуру і Надзеі я таксама шмат вязала. Шыла ўсе карнавальныя касцюмы ўнучкам, пасля яшчэ і ўнучкі сябровак у гэтых уборах хадзілі. Мае Карына і Аліна вельмі добра малююць. Што на паперы адлюструюць — тое і зраблю.

Калі майстрыха, падышоўшы да нашай скрыні з падарункамі ў ГУМе, даведалася, што дзяўчаты з дзіцячага дома таксама шмат рукадзельнічаюць, наказала карэспандэнтам абавязкова прыехаць — падрыхтуе гасцінцы. Завітаўшы да рукадзельніцы, мы нават уявіць не маглі, што гасцінцы — гэта пяць аб'ёмных пакетаў з ніткамі, пруткамі, стужкамі, кавалкамі і цэлымі адрэзамі тканіны, багатым бліскучым россыпам тасьмы, пацерак ды махроў. Меліся тут і сшытыя рукамі майстрыхі сукенкі, і карнавальны касцюм, які ў дзіцячым доме адразу быў «запісаны» ў мясцовы тэатральны рэквізіт.

— У мяне накапілася ўсяго за столькі гадоў. Самой ужо цяжка шыць — пальцы баляць, — тлумачыць яна. — Лепш аддаць таму, хто скарыстае.

Ірына СІДАРОК

sіdarok@zvіazda.by

Фота Яўгена ПЯСЕЦКАГА

Загаловак у газеце: Калі трэба дапамагчы

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Так цёпла, як у першым паўгоддзі, бывае адзін раз у 30 год

Так цёпла, як у першым паўгоддзі, бывае адзін раз у 30 год

За апошнія 30 гадоў у нас у краіне ў параўнанні з нормай 1961—1990 гадоў, якая ўжываецца як апорная пры ацэнцы значэнняў змены клімату, пацяплела на 1,3 градуса.

Грамадства

Ці прапаноўвае прыдарожны сэрвіс беларускую кухню?

Ці прапаноўвае прыдарожны сэрвіс беларускую кухню?

Міністэрства транспарту і камунікацый цяпер распрацоўвае генеральную схему развіцця прыдарожнага сэрвісу да 2025 года.

Грамадства

Гісторыя пра тое, як партызаны пайшлі па соль, а выратавалі дзевяць чалавек

Гісторыя пра тое, як партызаны пайшлі па соль, а выратавалі дзевяць чалавек

Гэты аповед даслаў нам у рэдакцыю наш даўні чытач з Вялікай Бераставіцы Міхаіл Маскальчук.

Грамадства

Што паглядзець у Хоцімску?

Што паглядзець у Хоцімску?

У Хоцімску нават ёсць кола агляду.