Вы тут

Колькі банбаньерак трэба для шчасця?


Да мінулай восені апошні раз я была на вяселлі больш за дваццаць гадоў таму. Вядома ж, не на сваім. Бацькі ішлі бавіць час, а мяне не было з кім пакінуць. Усё, што засталося ў памяці з таго дня, — шкляная падлога банкетнай залы ды вэнджаная свіная галава на стале. Аб тым, як выглядае падрыхтоўка і арганізацыя свята знутры, у мяне — на той момант і далей — было даволі слабае ўяўленне. Да мінулай восені...


— Прывітанне! Што робіш? — звонка шчабеча на тым канцы провада сяброўка. — На 15 кастрычніка нічога не плануй. Чаму? Пойдзеш да мяне на вяселле. Будзеш сведкай. Ну што ты «войкаеш», не хвалюйся, гэта не балюча. Арганізуеш выкуп нявесты. Як гэта выглядае? Ну-у, даражэнькая...

Ніколі не была фанатам традыцыйных вяселляў, але што зробіш: пажаданне нявесты — закон. Першапачатковы стан — узрушанасць ад новай ролі, прапанаванай мне сяброўкай.

Чалавек у гэтай справе нявопытны, я пачала шукаць у інтэрнэце апісанні конкурсаў для выпрабавання жаніха на трываласць. «Падрыхтуйце невялікае палена, пілку, востры нож. А зараз прапануйце жаніху паказаць, як ён умее габляваць дзяцей, ці атрымаецца ў яго дзіця разумнае і прыгожае, як Бураціна...» Ці вось яшчэ: «У дзвярным праёме ў пакоі нявесты вісіць прасціна, на якой пунсовай фарбай намалявана вялікае сэрца. Сведка прапануе жаніху выкупіць нажніцы і акуратна выразаць малюнак са словамі накшталт:

Перад табою — перашкода,

За ёй — чакае ўзнагарода.

Нажніцы ты хутчэй трымай

І сэрца імі выразай».

Мяркуючы па шматлікіх фотаздымках, конкурсы карыстаюцца вялікай папулярнасцю... «О, Божухна..!» — уздыхнула я. І села прыдумваць заданні сама.

Да вяселля — прыблізна два тыдні. Тэлефаную сяброўцы. Па голасе адчуваю — нервуецца.

— Нават не ведаю, што рабіць! Нам хочуць падсунуць нейкую «лажу», а не машыны! Я ім кажу: спачатку павінна ехаць белая, потым чорная, потым зноў белая і зноў чорная. А яны мне прапануюць адну белую, а за ёю — тры чорныя, бо з другой белай нейкія праблемы. Яны што, не разумеюць?!

— Лера, а можа, і нічога страшнага...

— Як гэта «якая розніца»?! А банбаньеркі, якія я буду дарыць гасцям узамен на віншаванні? Я заказала маленькія фіялетавыя скрыначкі, каб у іх ушчыльную змяшчаліся тры цукеркі. А яны мала таго што зрабілі бэзавыя, дык туды спакойна яшчэ дзве цукеркі ўлезе!

Лера — нармальная, адэкватная дзяўчына. Але ўжо ў той момант я пачала падазраваць: падрыхтоўка да вяселля робіць з людзьмі нешта не тое...

Тыдзень да свята. Лера тэлефануе мне сама. Ледзь не плача: шыкоўная мадэль сукенкі аказалася занадта шыкоўнай, таму яе могуць не паспець дашыць як след, з усімі ўпрыгажэннямі. Фатограф, якога знайшлі праз знаёмых, хоча ўжо не 400, а 500 умоўных адзінак за працу. А ў жаніха ўвогуле скончылася цярпенне, і ён шостую гадзіну запар недзе расслабляецца з сябрамі. «...!» — лаканічна, але надзвычай нечакана ахарактарызавала жаніха заўсёды інтэлігентная Лера. І дадала: «Адна надзея — што затрачаныя 5 тысяч долараў адаб'юцца за кошт падарункаў ад гурту родных і блізкіх». А ў мяне расло неўразуменне. Навошта траціць столькі сіл (і грошай)? На што? Гнацца за знешняй яскравасцю і эфектнасцю? Рабіць свята «не горш, чым ва ўсіх», таму што так заведзена (кім? куды?)? Каб потым, страціўшы апошнія нервы, быць госцем на ўласным вяселлі?.. І ці залежыць далейшае шчасце маладых ад таго, колькі сродкаў было ўкладзена і якія машыны давозілі іх да загса?

Набіраю пабольш паветра і асцярожна пытаюся:

— А навошта вам увогуле ўся гэтая мітусня?

— Ну, каб запомнілася... Каб было прыгожа. Каб гасцям спадабалася.

І вось — дзень Х. Прыгатаванні завершаны. Выкуп прайшоў на ўра. Усе падарункі для маладых складзены ў адмысловую скрыначку, усе банбаньеркі знайшлі сваіх гаспадароў. Госці, уражаныя шыкоўнасцю залы, выканалі неабходную норму «сэлфі» і занялі месцы за сталом строга ў адпаведнасці з імяннымі таблічкамі. Працяглыя віншаванні ад стрыечных цётак, загадкавыя конкурсы тамады, новыя і новыя стравы, што хутка мільгацяць над сталом, музыкі, якіх ніхто не заўважае... Людзі ва ўзросце цешацца актыўным жаваннем, моладзь пазяхае — яе ўжо не цешыць нічога. Ад супрацьлеглага боку стала адрываецца ўжо даволі разняволены дзядзька, «імкліва накіроўваецца да вядучага і, захапіўшы мікрафон, гучна дзеліцца набалелым: «Колькі можна трываць гэтае нудоцце? ТАНЦЫ ДАВАЙ!!!»

***

З месяц таму мая калега радасна паведаміла:

— Дзяўчаты! Прыемная навіна! Выходжу замуж!

Рэзка зашчымела ў грудзях... Перад вачыма трывожна пранесліся паўзункі для збору грошай, белыя мерседэсы з нецвярозымі сваякамі, удзельнікі конкурсу на самы вялікі піўны жывот... На заднім плане лісліва заспяваў Стас Міхайлаў...

— Але вяселля не будзе, прабачце. Замест гэтага адразу паедзем адпачываць.

Ёсць у жыцці шчасце!

Міра Кравец

Загаловак у газеце: ВЯСЕЛЛЕ... БЕЗ ВЕСЯЛОСЦІ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як задаволіць кадравы голад у сферы ІТ?

Як задаволіць кадравы голад у сферы ІТ?

Работадаўцы кажуць, што быць добрым праграмістам і ўмець пісаць код для эфектыўнай работы ўжо недастаткова.

Культура

Балельшчыкі II Еўрапейскіх гульняў ужо рэзервуюць вясковыя гатэлі

Балельшчыкі II Еўрапейскіх гульняў ужо рэзервуюць вясковыя гатэлі

«Адышоў час, калі гасцям патрэбныя былі толькі «чарка і скварка», ім ужо цікавыя музеі, культурная праграма».

Грамадства

Як працуюць сапёры?

Як працуюць сапёры?

Больш за ўсё «сюрпрызаў» з часоў Вялікай Айчыннай вайны было знойдзена ў Докшыцкім, Талачынскім, Асіповіцкім і Лагойскім раёнах.