25 Верасень, аўторак

Вы тут

«Каму, як не нам, беларусам...»


Сёння мы 18-ы раз адзначаем Міжнародны дзень роднай мовы, свята.

Што яно асабіста для мяне? На жаль, досыць невясёлая падстава для роздуму.


Услухайцеся — мовы называюцца роднымі. Як бацькі, як дзеці, як сёстры і браты. Скажыце, як можна не любіць іх, не песціць, не клапаціцца? Як можна грэбаваць альбо адмаўляцца ад іх?

У многіх, дзякаваць Богу, да гэтага не дайшло і ніколі не дойдзе: ёсць людзі, якія шануюць сваё, размаўляюць на мове продкаў. Ёсць тыя, хто з задавальненнем слухае, калі недзе і нехта па-беларуску гутарыць альбо спявае. Але пры гэтым...

Успамінаю вяселле малодшай дачкі і сваё віншаванне маладым — на роднай беларускай мове... Памятаю, як уважліва слухалі мяне. І ніколі не забудуся, як потым казалі, што маё віншаванне было самым прыгожым, «самым класным». У захапленні ад яго была нават гарадская моладзь...

Тады чаму ж, папыталася ў людзей, вы самі па-беларуску не размаўляеце?

Высветлілася, што нехта саромеецца, лічыць мову вясковай, нехта — баіцца памылак, бо не мае дастаткова практыкі, дастаткова ведаў. Але ж скажыце — каму, як не нам, беларусам, вывучаць яе, практыкавацца, размаўляць, паказваць прыклад прыезджым?

На мой погляд, не трэба саромецца таго, што дадзена з нараджэння. І памылак баяцца не варта: хай сёння ваша мова будзе больш нагадваць трасянку... Заўтра яна абавязкова стане лепшай — той, якую вялікі Адам Міцкевіч назваў «найбагацейшай і найчысцейшай з усіх усходнеславянскіх...».

Успомню і яшчэ аднаго паэта, нашага земляка Івана Лагвіновіча:

Мову продкаў назваў я

святыняй найпершай,

суцяшальніцай,

скарбніцай найдарагой;

бо калі б не яна —

не было б гэтых вершаў:

не прарос бы мой талент

у мове другой.

І сапраўды, большую частку жыцця гэты паэт пражыў ва Украіне, але і там не страціў роднасці з мовай бацькоў. А вось мы чамусьці страчваем — дома.

Сёння ўсё чалавецтва адзначае Дзень роднай мовы. Дык давайце ж і мы прымем удзел у гэтым святкаванні.

Што для гэтага трэба? Для пачатку, магчыма, недзе ў краме ці на вуліцы сказаць першыя «калі ласка» і «дзякуй» альбо выбраць менавіта беларускую мову ў банкамаце... Галоўнае, кажуць, пачаць, а той, хто пачаў, — зрабіў палавіну.

Таццяна Маляўка,

Ганцавіцкі раён

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Этнафэст стаў вядомым далёка за межамі Беларусі. 

Спорт

Цырымонія развітання з Анатолем Капскім прайшла ў «Барысаў-Арэне»

Цырымонія развітання з Анатолем Капскім прайшла ў «Барысаў-Арэне»

Грамадзянская паніхіда працягвалася больш за дзве гадзіны ў "Барысаў-Арэне".

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.