Вы тут

У канцы зімы, на пачатку вясны...


...Калі гэта не каханне — тады што? А калі гэта каханне, чаму ўвесь час так балюча? Хто і ў якім законе напісаў, што закаханыя павінны пакутаваць? Чаму нельга кахаць лёгка і прыгожа, а абавязкова трэба дзяўбці адно аднаму мозг і рваць сэрца? Прычым не адразу рваць, а адшчыкваць па кавалку, пераконваючы сябе, што менавіта гэта і ёсць каханне, што менавіта так яно і павінна праяўляцца...


— Ты чуеш, Марго, нас адпускаюць дадому!..

Яна адарвалася ад сшытка, у якім малявала невядома каторы па ліку барадаты твар у акулярах, і паглядзела на аднакурсніка адчужаным позіркам.

— Што?

Куды іх адпускаюць? Хто? Навошта?..

А, ну вядома! Палова курса хварэе і не ходзіць на заняткі. Гэта ўсё з-за неймаверна халоднай і снежнай зімы. Нават выкладчыкі пачалі здаваць пазіцыі. Гісторык Ігар Альбертавіч, спазніўшыся на пятнаццаць хвілін на ўласную пару, апошнюю ў раскладзе, з парога заявіў, што нарэшце зразумеў, чаму армія Напалеона прайграла вайну. І адпусціў рэшткі курса па дамах.

Але замест таго, каб узрадавацца, Марго напружылася. Яны з Пецем дамовіліся, што ён будзе сустракаць яе з заняткаў толькі праз дзве гадзіны. І што цяпер рабіць? Патэлефанаваць? Не, ён не дазваляе тэлефанаваць яму на працу «з-за ўсялякай драбязы». Ды і нічога яе званок не зменіць: праца для Пеці — святое. Ці ўсё ж паспрабаваць? Ну можа ён хоць раз зробіць для яе выключэнне? Усіх хворых усё роўна не вылечыш, хоць Пецька і імкнецца і сядзіць у сваёй паліклініцы да апошняга, у сэнсе пакуль не прыме апошняга пацыента. А тыя ўсё ідуць і ідуць...

* * *

— Пётр Андрэевіч, вас да тэлефона!

— Альбіна Вікенцьеўна, я ж прасіў не турбаваць мяне падчас прыёму!

— Сказалі, гэта тэрмінова, пытанне жыцця і смерці...

— Так ужо і смерці... Хто сказаў?

— Прыемны жаночы голас...

— Жаночыя галасы, Альбіна Вікенцьеўна, усе прыемныя.

— Дык вы падыдзеце?

— Падыду...

* * *

Людзі хуталіся ў футры і смешна перасоўваліся па заледзянелых дарожках сквера. Тысячы сняжынак мітусіліся вакол ліхтароў, выконваючы нейкі вар'яцкі танец... Марго, закінуўшы назад галаву і заплюшчыўшы вочы, чакала, пакуль яны апусцяцца на твар. Твар, нягледзячы на мінус пятнаццаць па Цэльсіі, быў гарачым.

Пеця мякка павярнуў яе да сябе. З валасоў пасыпаліся сняжынкі.

— Маруська, ну колькі можна табе казаць? Надзень шапку!.. Замерзнеш, захварэеш, пачнеш хлюпаць носам... Нос, між іншым, распухне... Як тады з табой цалавацца?

Марго прыціснулася да яго, зарываючыся тварам у каўнер цёплага світара. Світар ледзь улоўна пах ёдам і бальнічнымі бінтамі.

— І наступным разам, калі ласка, не трэба так палохаць Альбіну Вікенцьеўну, — сказаў ён ужо больш строга.

— Яе напалохаеш... Гэта ж доктар Хаус у спадніцы! Увесь час да цябе чапляецца, робіць заўвагі, а ў самой, напэўна, адно ў галаве...

— Маша, як табе не сорамна! Альбіна Вікенцьеўна мае права рабіць мне заўвагі. Па-першае, яна ўжо сто гадоў працуе медсястрой, а па-другое, у яе залатыя рукі...

— І зубы!

— З чаго ты ўзяла?!

— Ну, калі яна працуе сто гадоў і ўвесь час кагосьці грызе...

Ён пачаў смяяцца, спачатку ціха, потым гучна і залівіста. Падхапіў яе на рукі, закружыў... Вакол кружыліся ліхтары і танцавалі сняжынкі. Марго саскочыла з рук і паваліла яго на снег. Удваіх яны качаліся ў гурбе і рагаталі. Выпадковыя прахожыя шарахаліся ў бакі.

— Усё, Маруська, злазь, няма чым дыхаць, — узмаліўся ён.

Яна неахвотна паднялася, страсаючы з курткі і боцікаў снег. Ён таксама ўскочыў на ногі і стаў побач з ёю — высокі і худы.

— Вой, ты, напэўна, галодны? — спытала Марго.

— Ну... калі можна лічыць вячэрай ранішні бутэрброд, то... не, не галодны.

— Тады пойдзем вячэраць.

— Вось дык сюрпрыз! Ты навучылася гатаваць?

— Я — не, але мая сястра робіць гэта выдатна.

— Угаварыла... Толькі надзень шапку, бо прастудзішся.

— А ты не будзь занудам!

* * *

Вольга прыдзірліва агледзела іх з ног да галавы, фыркнула, загадала скідваць вопратку, пераабувацца ў тапачкі, мыць рукі (пра гэта можна было б і не нагадваць, але сястра такая) і садзіцца за стол. Стол, накрыты даўнейшым бабуліным абрусам, стаяў пасярод невялікай залы, абстаўленай у стылі мінімалізму — нічога лішняга, усё самае неабходнае. З кухні даносіўся водар пірагоў і карыцы...

Яна што, кагосьці чакала?

— Ты кагосьці чакала? — спытала Марго.

— Чаму ты так вырашыла?

Гэта не вельмі ветліва — адказваць пытаннем на пытанне, але Вольга заўсёды так робіць.

— З-за пірага.

— Падумаеш, — сястра паціснула плячыма. — Я апошнім часам часта нешта гатую, гэта абсалютна нічога не азначае.

— І вяжаш шкарпэткі?

— У сэнсе? — яе акуляры спаўзлі на кончык носа, і Вольга глядзела на Марго паверх іх.

— Ну, там, дзе ёсць пірагі, абавязкова павінны прысутнічаць
і вязаныя шкарпэткі. Глядзі, сама не заўважыш, як ператворышся ў векавуху.

— Закрый рот і ідзі мыць кубкі, інакш твой аднакурснік застанецца галодны.

— Пеця не аднакурснік, ён хірург, — пакрыўдзілася Марго.

— Як быццам хірургі не бываюць галоднымі! — адрэзала сястра.

— Гэта азначае, што можна садзіцца за стол? — удакладніў Пеця.

— Які ён у цябе здагадлівы!

* * *

Пірог з яблыкамі і карыцай аказаўся проста фантастыкай, таму Марго настроена міралюбіва. Яна амаль засынае, паклаўшы галаву на сашчэпленыя далоні. Галава перыядычна звальваецца, але Марго апошнім намаганнем волі вяртае яе ў зыходнае становішча. Вольга ўпарта і мэтанакіравана скануе Пецю, спрабуючы дакапацца да сутнасці і вычапіць нешта такое, што дасць ёй патрэбную інфармацыю пра «аб'ект» даследавання.

— Пётр, вы любіце Маркеса?

— Я не люблю Маркеса, я люблю Вішнеўскага.

— Спадзяюся, не таго, які вынайшаў мазь? — кпліва ўдакладняе Вольга.

Ну ўсё, зараз яна з'есць Пецю і закусіць сваім пірагом. Неабходна тэрмінова яго ратаваць. Марго паднімаецца з крэсла.

— Нам трэба ісці. Пецю заўтра рана ўставаць.

— Не так ужо і рана, — пярэчыць ён. — У мяне другая змена, так што паспею выспацца.

* * *

...Марго ляжыць у ложку пад тоўстай коўдрай у цёплай піжаме і вязаных шкарпэтках. У яе тэмпература і моцны кашаль, які не дае засяродзіцца на галоўным. Яна спрабуе злавіць гэта галоўнае, выхапіць яго з бяздоння думак, прэпарыраваць, раскласці па паліцах. Але яно ўвесь час выкручваецца і выслізгвае, быццам гуляе ў хованкі... Марго нікога не хоча бачыць, акрамя Пеці. А Пеця, як заўсёды, заняты працай. У яго, як заўсёды, процьма хворых...

Патэлефанавала маці — зразумела, з камандзіроўкі. («Уяўляеш, тут цвітуць мімозы!.. Я купіла сабе цудоўную сумачку з кракадзілавай скуры, усяго за шэсцьдзясят еўра. Не сумуй!.. Цалую!») Заехала Вольга, прывезла курыны булён з піражкамі. Правяла пальцам па паліраванай паверхні стала, паморшчылася, сказала, што мікробы пры такіх умовах не гінуць, а атрымліваюць кайф, загадала залезці пад коўдру з галавой і расчыніла ўсе форткі...

Пеця забег праз некалькі дзён «на пару хвілін». Сеў побач, памераў ёй тэмпературу, папрасіў адкрыць рот і паказаць язык.

— Жыць будзеце, хворая, — сказаў напаўжартам. — Прычым доўга і шчасліва.

Яна ўзяла яго за руку — далонь была сухая і халодная з марозу, — прыклала да сваёй шчакі.

— Застанься...

— На ноч?

— На ноч, на дзень... Назаўсёды. Хачу засынаць і прачынацца побач з табой, праводзіць цябе на працу, чакаць, гуляць вечарам па парку, шукаць на небе Вялікую Мядзведзіцу, слухаць дождж...

Ён падняўся, пагладзіў яе па валасах і пацалаваў — некуды паміж носам і шчакой.

— Ты ўся гарыш... Можа, выклікаць «хуткую»?

— Баюся, яна мне не дапаможа.

— Тады прымі вось гэтыя лекі...

— У цябе ёсць лекі ад кахання?

— Марго, я патэлефаную тваёй сястры і скажу, што ты...

— А пры чым тут мая сястра?

* * *

...Зіма скончылася гэтак жа нечакана, як і пачалася. Снег абсеў і стаў шэрым, з дахаў капала, пад вокнамі лямантавалі каты...

Недзе ў сярэдзіне вясны Пеця перабраўся да Вольгі, і яго жыццё набыло, нарэшце, доўгачаканую ўпарадкаванасць. Вечарамі яна корміць яго баршчом і блінамі, а ён яе — гісторыямі хвароб сваіх пацыентаў. Здаецца, яны знайшлі адно аднаго.

Не так даўно Марго была ў іх у гасцях... Ну, не тое каб была і не зусім у гасцях... Дайшла да дзвярэй, пастаяла, пераступаючы з нагі на нагу... Але так і не адважылася пазваніць.

«Як-небудзь іншым разам», — падумала, спускаючыся ў ліфце на першы паверх.

Сапраўды, навошта перашкаджаць чужому шчасцю?

Ала Бывалава

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Усё, што трэба ведаць пра змены ў Жыллёвым кодэксе

Усё, што трэба ведаць пра змены ў Жыллёвым кодэксе

Мы паспрабавалі адшукаць самыя вострыя вуглы новаўвядзенняў і ўявіць, як будзе працаваць гэты дакумент пачынаючы з 2020 года.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Як запрасіць чалавека, каб ён не прыйшоў, і знойдзены кашалёк.

Грамадства

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Усё, як у казцы: прыгожая зала, музыка, пачастункі. Абаяльныя людзі распавядаюць аб правільным харчаванні і рэкламуюць свой тавар...

Грамадства

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

Гэта адходы шкла, паперы, пластыку, шын, батарэек, машыннага масла...