Вы тут

Іван Капыловіч. Мой крылаты дзень


Капыловіч Іван Іванавіч нарадзіўся 2 лютага 1944 года ў вёсцы Забалацце Мазырскага раёна. Скончыў аддзяленне журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя У.  І. Леніна (1967). Служыў у Савецкай Арміі. Працаваў у газеце «Чырвоная змена». У адной з камандзіровак трапіў у аўтамабільную катастрофу, доўгі час быў прыкуты да бальнічнага ложка.

Аўтар кніг прозы «Сонца садзіцца ў травы» (1978), «Два дні ў лютым»  (1981), «Асенні  гром»  (1985),  «Сны  не  вяртаюцца»  (1988),  «Імянны  гадзіннік» (1991), «Пасынак» (1993), «Крумкач» (1997), «Лісты з далёкай чужаніны» (2000), «Калі трэба жыць» (2003), «Правінцыялка» (2015). З вершамі выступаў у  штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва», часопісах «Маладосць» і «Полымя».

*  * *

Расступіцца лес прада мной —

П’янею ад гэтай сустрэчы.

Да явы далучан зямной

І сэнсу яе не пярэчу.

 

Лес чуйны атуліць мяне

Сваёй непадробнаю ласкай.

У вочы так люба зірне

Лясною квітнеючай казкай.

 

Спытае — прастую куды,

Ад рання чаму задумёны:

Хаваю ўзрушэння сляды

І тое, што быў паланёны

 

Усім тым, што бачу цяпер,

Што смагу тугі наталяе

І будзіць у сэрцы давер

Да свету, дзе птахам крыляю.

 

Да позняга вечара тут

Няходжанай сцежкай блукаю.

Узяў у палон мяне кут — 

Ён строга пра ўсё распытае.

 

У знакі чым даўся яму,

І сам таго добра не знаю.

Вясёлы і хмурны чаму —

Адказу на тое не маю.

 

*  * *

Ідзе так спорна жыта ў колас,

Дзён падымаецца настрой.

Я патлумачу сабе ўголас —

Пары дажыўся залатой.

 

Шпак малады спрабуе крылы —

Бярэ прыступкі вышыні.

Ён неабсяжны свет адкрые,

Які пульсуе ў кожным дні.

 

Не размінуцца аніколі

Святло і цені таго дня,

Дзе знойдуць плоць і дух спатолю,

Дзе горыч выпіта да дна.

 

Суцішыць лета боль пакутаў,

Да явы верне спакваля.

Да краю гэтага прыкуты,

Дзе смагу волі наталяў.

 

Развязваў дзе вузлы тугія

Парой няўдзячнаю, крутой

І мроіў пра часы другія,

Што не кранутыя слатой.

 

*  * *

Быў у паўкроку я ад смерці

І ёй у вочы паглядзеў.

Таго мне з памяці не сцерці,

Калі на жорны кругаверці

Патрапіў мой крылаты дзень.

 

Крок у бальнічным калідоры —

Нібы набатныя званы,

Што дух абудзяць непакоры,

Калі за горла возьме гора,

Калі захмараныя дні.

 

І я з надзеяй азірнуся

На той, няпройдзены мной шлях,

І ні на міг не адракуся 

Ад усяго, на што малюся:

Мая малітва — дзён прасцяг.

Быў я з людзьмі і адзінокі —

 

Не пакрывіў ні раз душой.

Рабіў упэўненыя крокі

І намаганняў сэнс глыбокі

Ужо, здавалася, знайшоў…

 

А думкі, чорныя анёлы,

Бясконца круцяць галаву:

Напружваць трэба сілу волі,

Каб не адчайвацца ад болю,

Кажу я сам сабе: жыву!

 

*  * *

Час помны той, калі

Рунее жыта ў полі

І жураўліны клін

Аклікне наваколле.

 

Абшар перада мной —

І блізкі, і далёкі:

Ён вабнасцю зямной,

Я з ім не адзінокі.

 

Я з полем гавару

Аб тым, што перажыта,

Што прычакаў пару,

Што марамі спавіта.

 

Я вольны быў казак,

Свабодаю натхнёны.

Свабода — добры знак,

Што я ў жыццё ўлюбёны.

 

Я разам з жытам рос

У град і навальніцу.

Парою буйных рос

Звон каласоў мне сніцца.

 

*  * *

Бярозы — родныя сястрыцы,

Аблюбавалі той куток,

Дзе ёсць на што глядзець, дзівіцца,

Дзе б’юць падземныя крыніцы,

Зямной жыццёвасці выток.

 

 

Як добра бачна наваколле

З той вышыні, што даў ім Бог.

Такая ў іх, бярозаў, доля:

Перамаўляцца з лесам, полем

І слухаць гаману дарог.

 

Ламалі буры голле, крону:

Як ацалелі — неўгадно.

След застанецца ад урону,

Ў сваю зялёную карону

Зноў прыбяруцца веснім днём.

 

Калі ўліюся на світанні

У перашэптванне бяроз,

Адыдуць некуды ваганні

І тыя ўсе расчараванні,

Якімі ў гэты свет урос.

 

*  * *

Уваходжу ў яблыневы сад

І няспешную вяду размову

Часам, калі восень, зарапад, 

Што настройваюць на добры лад

І забытыя падкажуць словы.

 

Шчэ антонаў многа на галлі —

Рана саду на спакой збірацца.

Не змаўкаюць днямі жураўлі,

Чутны крыкі іх у небе, на зямлі —

Любіць сад у вырай углядацца.

 

Адзіноты праведны куток

І прытулак бабінага лета.

Сад не раз мяне перасцярог,

Каб абдумваў я свой кожны крок,

Спазнаючы таямніцу свету.

 

Сніцца саду белы супакой

І начных завеяў баляванне,

Да якіх падаць ужо рукой.

Долі пазайздросціць хто такой,

Што саткана з болю і трывання?

 

На свае ўсё вернецца кругі —

Сад сябе вясною не пазнае,

Калі ў час пялёсткавай пургі

Першы гром абудзіць берагі

Уладанняў клопатнага мая.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Пастырскае Пасланне Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча на Вялікдзень

Пастырскае Пасланне Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча на Вялікдзень

Глыбокапаважаныя святары, кансэкраваныя асобы, браты і сёстры!

Грамадства

Рэспубліканскі суботнік прайшоў у Беларусі

Рэспубліканскі суботнік прайшоў у Беларусі

Ён прымеркаваны да Года малой радзімы.

Культура

Карэспандэнты «Звязды» сустрэліся са сваячкай Паўліны Мядзёлкі

Карэспандэнты «Звязды» сустрэліся са сваячкай Паўліны Мядзёлкі

12 верасня 1893 года ў сям'і Вінцэнта і Францішкі Мядзёлкаў нарадзілася дачка, якой далі прыгожае імя Паўліна. 

Культура

Вольга Падгайская: Калі праект і здараецца, то ў якасці ледзь не выключэння

Вольга Падгайская: Калі праект і здараецца, то ў якасці ледзь не выключэння

Гэта трэба, канешне, проста паслухаць — музыку аднаго з найдзіўнейшых сучасных беларускіх кампазітараў.