Вы тут

«Бярозка» перамен не баіцца!


Галоўны рэдактар газеты ці часопіса адразу ж уяўляецца сур'ёзным чалавекам з багатым прафесійным і жыццёвым досведам. А вось выданням для школьнікаў і студэнтаў пойдзе на карысць не толькі вопыт, але і маладосць, смеласць, рызыкоўнасць. Таму і навіну пра тое, што новым галоўным рэдактарам часопіса "Бярозка" стала 22-гадовая Кацярына Захарэвіч, многія ўспрынялі пазітыўна. Маўляў, маладой актыўнай дзяўчыне, якая сама піша прозу і вершы, лягчэй будзе знайсці агульную мову з чытачамі, пераважна школьнікамі. Газета "Звязда" пагутарыла з Кацярынай пра тое, якія змены чакаюць «Бярозку» ў хуткім часе і якіх аўтараў заўсёды рады вітаць у рэдакцыі.


— Адчуваеце адказнасць перад чытачом. Магчыма, страшна?

— Не магу сказаць, што пачуццё адказнасці вырасла — я прывыкла да думкі, што хтосьці, магчыма, чытае мае тэксты, і гатовая адказаць за свае словы. Што сапраўды страшна, дык гэта падвесці калег ці пазаштатных аўтараў: няправільна зразумець іх, сапсаваць працу лішняй праўкай. Баюся стаць рэдактарам, які перашкаджае выданню.

— Якія тэмы на старонках часопіса выклікаюць найбольшы рэзананс, становяцца самымі чытанымі?

— Мне здаецца, прайшлі тыя часы, калі матэрыялы друкаваных СМІ горача абмяркоўваліся, аспрэчваліся ці ўхваляліся. Прынамсі, наш патэнцыйны чытач, гартаючы выданне, прыслухоўваецца: ці адпавядае яно яго інтарэсам, ці будзе карысным, ці дапоўніць светапогляд. Калі адказ «не», то ніхто не напіша гнеўны ліст у рэдакцыю, а знойдзе іншую крыніцу інфармацыі, якая яго задаволіць. У гэтым ёсць праблема: мы ніколі не даведаемся дакладна, што трэба нашай мэтавай аўдыторыі. Але ёсць і добрая навіна: існуюць чытачы — і іх даволі шмат — з якімі мы супалі. Што датычыцца канкрэтных матэрыялаў, то са свайго пункту гледжання магу сказаць, што самымі выйгрышнымі здаюцца калумністыка, псіхалагічныя і сацыяльныя матэрыялы. І забаўляльныя артыкулы — куды ж без іх?

— Якім павінен быць тэкст, каб яго апублікавалі?

— Напісаны неабыякавым аўтарам. Зразумела, што далёка не ва ўсіх адразу атрымліваецца зрабіць добры матэрыял, але калі аўтару не ўсё адно, што пісаць і дзе друкавацца, то мы можам разам перапрацаваць тэкст некалькі разоў, пакуль ён не будзе дастаткова якасным.

— Хто вашы аўтары? Рэдакцыйная пошта вялікая?

— Большасць аўтараў «Бярозкі» — пазаштатнікі: вучні старшых класаў і студэнты. Калі часопіс толькі аднавіў самастойнасць, сабраць «рэдакцыйны партфель» было вельмі няпроста. Але цяпер, на шчасце, гэтай праблемы няма. З'явілася іншая — як змясціць максімум цікавых, карысных, важных тэкстаў на абмежаванай колькасці старонак. Мяне вельмі цешыць адчуванне, што праз «Бярозку» праходзіць пэўная плынь школьнікаў, захопленых журналістыкай і літаратурай. Яны пішуць нам, пэўны час «растуць» з намі, потым сыходзяць, а на іх месца прыходзяць наступныя.

— Ці працуеце ў сеціве? Атрымліваеце там водгукі ад чытачоў?

— Усе стасункі з аўтарамі і чытачамі падтрымліваю праз асабістыя старонкі ў сацыяльных сетках. Так кожны аўтар не застаецца проста іменем пад тэкстам, а бачыцца жывой асобай. І рэдактар — чалавек, да якога заўсёды можна звярнуцца з пытаннямі, папрацаваць разам. У прыват атрымліваю і водгукі на нумары — апошнім часам іх даволі шмат, абсалютная большасць — станоўчыя. Працуем, вядома, з суполкай «Бярозкі» «УКантакце». Я неймаверна ўдзячная Марыі Шкляр, нашай пастаяннай чытачцы і аўтарцы, бо яна ўзяла на сябе вялікую частку працы ў суполцы проста таму, што любіць часопіс. Яшчэ літаральна нядаўна стварылі свой канал на YouTube і пакрысе здымаем ролікі, каб напаўняць яго.

— Не так даўно часопіс крыху змяніў дызайн вокладкі, стаў больш сучасным па афармленні. І надалей плануеце эксперыментаваць з яго вонкавым выглядам?

— Змены ў дызайне звязаныя са зменамі ў змесце. Са снежня мінулага года мы пачалі аб'ядноўваць матэрыялы кожнага нумара тэмай, дастаткова шырокай, каб можна было раскрыць яе максімальна разнастайна, і ў той жа
час выразнай, каб яна «трымала» нумар. Напачатку я ўнутрана супраціўлялася гэтай ідэі, але, на шчасце, мяне ніхто не падтрымаў. Цяпер мы і па змесце, і па дызайне набліжаемся да той «Бярозкі», якую трымаем за ідэал. Эксперыментаў не баімся, і калі зноў адчуем патрэбу ў зменах, то чаму б і не?

— Што плануеце змяніць у «Бярозцы», а што — пакінуць традыцыйным, звыклым для чытачоў?

— Мне здаецца, што галоўная традыцыя часопіса — пастаянна мяняцца. І напрамак гэтых змяненняў кожным сваім тэкстам вызначаюць аўтары, кожным водгукам — чытачы, і кожным працоўным днём — рэдактары. Галоўная мая задача — сабраць гэта ў сістэму, не прыціскаючы сваім бачаннем.

— Вы і самі актыўна пішаце паэзію і прозу. У якім жанры падабаецца працаваць найбольш?

— Не назвала б сваё «пісьменніцтва» актыўным — пішу толькі тады, калі зусім няма чым апраўдаць непісанне. Мне заўсёды трэба мець абгрунтаванне, навошта я пішу, і гэтае абгрунтаванне ніхто так не руйнуе, як я сама, — ці то з-за звышпатрабавальнасці, ці то з-за звышляноты. Больш падабаецца пісаць вершы — у гэтым працэсе найменш працы. Як бы ні было смешна чуць, што вершы аднекуль прыходзяць, са мной гэта адбываецца менавіта так. Мне здаецца, што ў паэзіі больш складана ў нечым незаўважна памыліцца. І ў той жа час любая памылка ў вершы больш вартая даравання, чым у прозе, таму што не ў поўнай меры залежыць ад аўтара.

                                                                                                                                                      Марына ВЕСЯЛУХА

Спасылка на матэрыял:
http://zviazda.by/be/news/20170405/1491408291-kacyaryna-zaharevich-byarozka-peramen-ne-baicca

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Так цёпла, як у першым паўгоддзі, бывае адзін раз у 30 год

Так цёпла, як у першым паўгоддзі, бывае адзін раз у 30 год

За апошнія 30 гадоў у нас у краіне ў параўнанні з нормай 1961—1990 гадоў, якая ўжываецца як апорная пры ацэнцы значэнняў змены клімату, пацяплела на 1,3 градуса.

Грамадства

Ці прапаноўвае прыдарожны сэрвіс беларускую кухню?

Ці прапаноўвае прыдарожны сэрвіс беларускую кухню?

Міністэрства транспарту і камунікацый цяпер распрацоўвае генеральную схему развіцця прыдарожнага сэрвісу да 2025 года.

Грамадства

Гісторыя пра тое, як партызаны пайшлі па соль, а выратавалі дзевяць чалавек

Гісторыя пра тое, як партызаны пайшлі па соль, а выратавалі дзевяць чалавек

Гэты аповед даслаў нам у рэдакцыю наш даўні чытач з Вялікай Бераставіцы Міхаіл Маскальчук.

Грамадства

Што паглядзець у Хоцімску?

Што паглядзець у Хоцімску?

У Хоцімску нават ёсць кола агляду.