25 красавіка, серада

Вы тут

Што можа ўлада?


Цяпер, калі прайшло даволі гадоў, страсці даўно ўлягліся, а дзве ўдзельніцы гісторыі знаходзяцца на заслужаным адпачынку, можна і прыгадаць тое, што мне было расказана пад грыфам «не для друку». Дык вось, у адным сельскім Савеце працавала старшыня, якая прыйшла туды з пасады дырэктара школы. Марыю Іванаўну, назавём яе так, вёска добра ведала і паважала. І яна ведала ўсіх, што і нядзіўна, большая частка маладога пакалення хадзіла ў свой час у яе вучнях. Сама ж старшыня ў раёне была чалавекам адметным, вылучалася энергічнасцю, уменнем знаходзіць кантакт з людзьмі. На тэрыторыі яе сельсавета рэалізоўваліся добрыя ініцыятывы, знаходзілі ўвасабленне значныя праекты. Гэта яна ці то жартам, ці то ўсур'ёз гаварыла калегам, якія прыходзілі з пасад старшынь калгасаў, кіраўнікоў прадпрыемстваў: «Гэтыя мужыкі прывыклі кіраваць з грашыма, а ты паспрабуй без грошай пакіруй!» Яе потым доўга цытавалі. А сама яна кіравала. І ў яе атрымлівалася...


Менавіта да гэтай старшыні сельвыканкама аднойчы прыбегла былая вучаніца ўся ў слязах: «Дапамажыце, Марыя Іванаўна! Муж сышоў з сям'і». — «Што ж я магу?» — нават разгубілася старшыня.

— Але ж вы ўлада! — ажно рыдала маладая маці.

Потым крыху супакоіўшыся, маладзенькая жанчына расказала сваю кароткую сямейную гісторыю. Сябравалі з будучым мужам са школы, пажаніліся не адразу. Што называецца, каханне, праверанае гадамі. І ўсё ў іх было добра. Бацькі дапамаглі набыць дом, жыллё добраўпарадкаванае, усё ў доме ёсць. Нарадзіўся сынок. А тут мужу падвярнулася работа ў райцэнтры з большай зарплатай. Ездзіць не так і далёка, графік прымальны, два выхадныя. Год праездзіў, а потым... сустрэў нейкую жанчыну і застаўся ў яе жыць.

Спадзявалася, можа, адумаецца, вернецца. Нават суседзям хлусіла пра камандзіроўкі нейкія. Лічыла, што ніхто не ведае. Аднойчы без нічога ніякага папрасіла суседа лесвіцу паставіць, каб на гарышча залезці. Тут жа прыляцела суседка і давай сварыцца: «Свой сышоў, дык ты чужых зазываеш» і далей, не падбіраючы слоў ды выразаў. Ледзь не звалілася з той лесвіцы: аказваецца, усе ўсё ведаюць. Кінула работу ды пабегла да старшыні. «Хіба так можна рабіць, хіба гэта правільна?» — зноў скрозь слёзы не то пытала, не то сцвярджала маладая жанчына.

Думала, разважала Марыя Іванаўна, як падступіцца да гэтай справы і ці варта падступацца наогул, але вырашыла ўсё-такі з маладым чалавекам пагаварыць. Запрасіла, гаварыла амаль як настаўніца з вучнем, старалася растлумачыць, якую адказнасць бярэ на сябе чалавек, калі стварае сям'ю, заводзіць дзяцей. Ён і паводзіў сябе як вучань, не пярэчыў, але і нічога не абяцаў. Выглядаў разгубленым, заклапочаным, прыгнечаным. З тым і пайшоў.Тады старшыня сельсавета папрасіла старшыню райсавета пагутарыць з той, гарадской, жанчынай.

Як потым расказвала аўтару гэтых радкоў кіраўнік раённай прадстаўнічай улады, яна таксама ніколі раней не займалася такой далікатнай справай. І прызналася, што пабойвалася наткнуцца на рашучы адпор накшталт «хоць ты і ўлада, але не сунь носа ў асабістае жыццё людзей» або яшчэ горш — на элементарную грубасць. Толькі адбылося зусім інакш. Жанчына прыйшла ў прызначаны тэрмін. Уважліва выслухала, што ёй казалі. І раптам разгаварылася. Сказала, што асабістае жыццё ў яе не складвалася, а тут на работу да іх прыйшоў ён, і неяк адразу ўзнікла ўзаемная сімпатыя. Не таіла, што хацела ўладкаваць сваё жыццё. Потым сказала, што яна ўсё разумее, і калі ён вырашыць вярнуцца ў сям'ю, яна пярэчыць не будзе.

На той час, калі мы гутарылі з Марыяй Іванаўнай, у маладой сям'і ўсё наладзілася. У іх ужо расло двое дзетак. А старшыня сельсавета нават трошкі ганарылася, што стала для іх у нейкі момант амаль хроснай маці.

Цяпер старшыні і сельскага, і раённага Саветаў на пенсіі. Думаю, што маці таго вясковага сямейства не раз успамінала з удзячнасцю мудрых і чулых жанчын. Я пра тое, што ў жыцці ніколі няма гатовага рэцэпта на вырашэнне любой праблемы. Здавалася б, якое права мае нехта старонні, хай сабе і надзелены пэўнай уладай, умешвацца ў асабістае жыццё? І думаю, што многія з маладых цяперашніх калег маіх гераінь нават не разглядалі б для сябе такую магчымасць. Навошта лішнія клопаты, тым больш не вельмі прыемныя? За гэта ж ніхто не спытае, не будзе крытыкаваць вышэйстаячае начальства. Але часам патрэбна бывае інтуіцыя, а не інструкцыя, дзе праявіць чалавечую ўвагу, нават спагаду, каб падказаць, падштурхнуць альбо выправіць памылку. І, як бачым, спрацоўвае. Хай сабе ў адным выпадку са ста.

Святлана ЯСКЕВІЧ

yackevіch@zvіazda.by

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Спорт

Штотыднёвы спартыўны агляд «Звязды»

Штотыднёвы спартыўны агляд «Звязды»

Расказваем пра перамогу нашых тэнісістак над Славакіяй у плэй-оф Кубка Федэрацыі, чарговы поспех беларускага баксёра на міжнародным рынгу.

Эканоміка

Якія змены на другасным рынку жылля

Якія змены на другасным рынку жылля

Пачатак года на рынку жылля выступае перыядам «разварушвання» для пакупнікоў. 

Грамадства

Вучэнні ў Печах у асобах

Вучэнні ў Печах у асобах

У Печах прайшлі провады ваеннабавязаных.