17 Жнівень, чацвер

Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Жонку слухай, а свой розум май

Па маім глыбокім перакананні, у нас, у Беларусі, ужо даўно матрыярхат — быў і быў, бо сам божанька так прызначыў: кіраваць павінны жанчыны. Хоць бы таму, што яны мудрэйшыя: не будуць без патрэбы кулакамі размахваць ды абы куды галовы падстаўляць — рызыкаваць таксама не будуць. Да таго ж працуюць яны, не раўнуючы, як той вечны рухавік, бо...

Мужыку, як правіла, што — наеўся, напіўся ды спаць заваліўся. А жанчыны — яны іншыя: ім мала, ім пра ўсё трэба клапаціцца. І пра ўсіх... Праўда, з розным вынікам. Што таксама добра, бо мужчыны — хоць калі-нікалі, а таксама павінны кіраваць і выглядаць (ці быць) разумнейшымі.

Зрэшты, гэта была толькі прыказка, а зараз — «казка».

Месца дзеяння — поўдзень Берасцейшчыны. Час — восень: людзі бульбу якраз капалі, найлепшую з культур. Цётка Галя, напрыклад, ёй бы ўсё засадзіла, калі б сілы былі. А так... Дзве рукі ў яе ды дзве дзядзькавы. Прычым — не дужа ахвотныя, бо той гадоў з дзесяць ужо стагнаў, што не трэба ім столькі бульбы... Але ж цётка як цыкне на яго, а потым як скажа...

Дык так яно ўрэшце і будзе.

Насадзілі, карацей — цэлыя гоні. І вырошчваць яшчэ няцяжка было, а вось выбіраць... Добра, што мотаблок свой: хоць і старэнькі, ды цягне — нават багаты ўраджай, з-за свету.

Так-так, чарговыя соткі найдалей ад хаты былі, каля самай мяжы з Украінай.

Зранку цётка з дзядзькам туды дабраліся, сталі ў градкі, напоўнілі першыя кашы, як раптам, скуль ні вазьміся, незнаёмы дзяцюк. І ледзьве не кленчыць: маўляў, людзі добрыя, ратуйце, машына зламалася, а халадзільнік у вёску завезці трэба. Дык, можа, як на мотаблоку, га? Колькі скажаце, столькі заплацім. Не пакрыўдзім вас...

Дзядзьку (як і ўсім дзядзькам) ні той паездкі, ні пагрузкі, ні грошай не хацелася. Ды і хлопец не падабаўся... Але ж цётка як цыкне: у чалавека, маўляў, бяда, а ты яшчэ думаць будзеш?! Трэба дапамагчы (грошы атрымаць таксама), і размове канец.

Канец дык канец — пярэчыць ёй дзядзька Вася не стаў: завёў сваю тарахцелку, ды паехалі з тым дзецюком да патрэбнага месца.

А ўжо там...

Толькі дабраліся (там яшчэ адзін хлопец быў), толькі пагрузілі ў прычэп нейкі агрэгат...

Серыял «Дзяржаўная мяжа» адпачывае: аднекуль, як снег на галаву, «зваліліся» «пагранцы» і, што называецца, узялі — на месцы злачынства, у момант перадачы тавару, цэлую зладзейскую «групоўку».

Дзядзька нічога сцяміць не паспеў, як хлопцы ўжо «ўключылі дурняў»: сказалі, што яны тут ні пры чым, што яны — толькі перавозчыкі, што не ведаюць ні што ў гэтай скрынцы, ні для чаго... А вось дзядзька (ён жа рэзідэнт і галоўны кантрабандыст) усё чыста ведае.

...Што далей было, — цётка Галя, пачуўшы, аж села: суд — ні з таго ні з сяго?! Штраф (а можа, і турма)?! Канфіскацыя мотаблока...

— Ну што, дакамандавалася, дацыкалася? — спытаў у яе дзядзька Вася. Ды гэтакім голасам, што, пачуўшы яго, сціхлі б усе жанчыны з раёна, а можа, і вобласці. Нават самыя адчайныя надоўга прыкусілі б языкі, схавалі свае «пілкі» і далі адпачыць «пілуемым»...

На шчасце, скончылася гэта гісторыя лепш, чым чакалася і чым магла. Дзядзька, хоць і наездзіўся (цягам двух месяцаў!) на «дачу паказанняў», але ж застаўся на волі. І мотаблок у яго не забралі.

Больш за тое — «козыр» падкінулі: жонка цяпер толькі разявіцца, каб нешта загадаць, каб ім пакамандаваць, дзядзька адразу ж: «Я цябе ўжо паслухаў раз... Досыць!»

І сапраўды: жанчыны, як правіла, маюць рацыю... Але не ва ўсім, не заўжды.

Таму слухаць іх, вядома ж, трэба. Але і свой розум мець.

Іван ГАРАЛЬЧУК,

г. Мінск


На вайне, як на вайне

Цікавыя часы... Хлопцы, хлопчыкі і нават дарослыя дзядзькі ў камп'ютарах забаўку знайшлі — называецца «танчыкі». І ваююць ва ўсю — з «мышкай» наперавес, розныя «ўзроўні» праходзяць, адзін аднаму смайлікі пасылаюць... Героі.

Мы ў вайну іначай гулялі: па-сапраўднаму, можна сказаць, па-даросламу. У вёсцы два разы фронт стаяў, так што заспелі яшчэ і гатовыя акопы, і бліндажы, і капаніры. Пры жаданні маглі знайсці нешта з амуніцыі (дарэчы, з нямецкіх касак у нас чарпакі рабілі — для чысткі сарціраў), хапала паўсюль патронаў і пораху.

Адпаведна дзеці штодня дзяліліся на рускіх і немцаў, хадзілі ў разведку, высочвалі ворагаў, вялі пастаянныя баі. Не без таго: нехта ў іх быў паранены, нехта — забіты, мелі месца допыты, катаванні і нават «расстрэлы»...

Карацей, цікава жылі... Але ж тыя, каго бралі ў «салдаты».

Мой брат Лёнчык (ён старэйшы на чатыры з паловай гады) «ваяваць», вядома ж, мог. І ва ўсю ваяваў бы, калі б не... я! Не было куды дзець. Паспрабаваў быў уцячы, мяне малую адну дома пакінуць, дык ад бацькі атрымаў па першае чысло... Яшчэ і я свой голас сарвала, бараніла ж брата, крычала: «Татачка, не бі Лёнчыка!»... Я любіла яго.

А ён... усюды цягаў мяне — можна сказаць, прычэпам, за што іх «галоўнакамандуючы», Мулік, вельмі злаваўся. Але ж аднойчы...

Калі коратка, то нашаму атраду трэба было вызначыць канкрэтнае месцазнаходжанне варожых «агнявых пунктаў», спіс «ворагаў» (пайменна) і колькасць пастоў. Іншымі словамі, нехта павінен быў пайсці ў разведку. Але хто? Мулік уважліва агледзеў усіх байцоў, трохі падумаў і раптам сказаў:

— А давайце адправім дробную?! Яна ж нешта кеміць? І запамінае? То можа, і справіцца? А калі не — калі зловяць ды прыб'юць — дык яе і не шкода будзе.

На вось гэта, апошняе, Мулік, магчыма, і спадзяваўся, але ж я з той радасці, з таго даверу ўжо нічога «не чула». Я — збіралася: хацела, напрыклад, начапіць Лёнчыкаву каску (рускую). Мулік, шкада, не даў — адабраў яе ў апошні момант.

Выправілася, значыць, так, без каскі: трохі патэпаю, потым — прылягу, агледжуся, усё запомню і далей іду...

Але ж раптам чую — сава над галавой. Што здзівіла — голас падае сярод белага дня. І як быццам не свой? Да таго ж у Барку і савіных гнёздаў «не назіралася»?

Пакуль я разважала, што б гэта значыла, на мяне наляцелі «гестапаўцы»:

— Хальт! — крычаць з усіх бакоў, потым бяруць пад белыя ручкі і валакуць у «фашысцкае логава».

— Лазутчыцу ўзялі! — дакладваюць іхняму галоўнаму.

— Пароль! — патрабуе той, седзячы на пяньку і смалячы самакрутку.

— Ды нізавошта! — геройствую я.

— А мы зараз паглядзім, — зверам глядзіць галоўны і дадае, — Хлопцы, усыпце ёй.

Прыслужнікі тут жа:

— Яволь! — І давай мяне калашмаціць.

Я плачу, крычу, адбіваюся, але ж каб сваіх здаваць, — то ні ў якім разе!

Тады за допыт бярэцца галоўны:

— Кіньце, — кажа сваім падначаленым, — Я зараз сам... Вось прыпяку ёй лоб папяросай...

І падымаецца з пянька. У тры разы вышэйшы...

Тут мне па-сапраўднаму стала страшна і, калі б я ведала той пароль, то, напэўна, сказала б. А пакуль што гучна зараўла:

— Я ўсё татку скажу! Вось пабачыце...

У тыя гады падобная заява спрацоўвала амаль стапрацэнтна, бо крыўдзіць малых у вёсцы не дазвалялася. За гэта і чужы нейчы бацька мог аддубасіць, і свой потым добра дабавіць.

Мусіць, таму маю пагрозу пачулі. Галоўны загадаў «жандарам»:

— Дайце ёй пад с... (самі ведаеце, пад што) і няхай шыбуе.

Прыслужнікі яшчэ раз ляпнулі «яволь» і, відаць, з задавальненнем выканалі б гэты загад, але я ўжо ўсхапілася і пабегла так, — з сабакамі не дагналі б!

...У атрадзе мяне чакалі. Аддыхаўшыся, я выклала ўсю сабраную мной інфармацыю пра сілы праціўніка. Яна аказалася вельмі важнай. Да таго ж я сказала Муліку, што варожыя назіральнікі дзяжураць на дрэвах і пэўныя сігналы падаюць савіным крыкам.

— Ты чаму так думаеш? — папытаўся Мулік і, выслухаўшы адказ, дадаў, — малайчына, Сонька!

Першы раз па імені назваў, бо я ўсё вызнала і пароль не здала.

Вось гэта была гульня! А то — «вайнушка», «танчыкі»...

Соф'я КУСЯНКОВА,

в. Лучын, Рагачоўскі раён

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

dounar@zviazda.by

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Руху WоrldSkіlls Belarus патрабуецца ўласны брэнд

Руху WоrldSkіlls Belarus патрабуецца ўласны брэнд

У кастрычніку ў Абу-Дабі (ААЭ) пройдзе 44-ы чэмпіянат WоrldSkіlls Іntеrnаtіоnаl, у якім возьмуць удзел і беларусы. 

Грамадства

Як байцы з трох краін узводзяць новую спартыўную арэну

Як байцы з трох краін узводзяць новую спартыўную арэну

Сярод усіх маладзёжных будоўляў гэтага лета мінская гарадская — асаблівая. 

Калейдаскоп

Дзмітрый Літвіновіч: СhеrrуVаtа «абнулілася» і пачала новае жыццё

Дзмітрый Літвіновіч: СhеrrуVаtа «абнулілася» і пачала новае жыццё

Наколькі цяжка пачынаць прамаўляць уголас пасля доўгага маўчання, ці змяніліся ўмовы гульні на музычным рынку і ці прынялі хіпстары памкненні эксперыментатараў старога пакалення.

Грамадства

Унікальны заплыў «на чым папала» прайшоў на Аўгустоўскім канале

Унікальны заплыў «на чым папала» прайшоў на Аўгустоўскім канале

Гэта відовішча ўжо трэці год запар здзіўляе сваім нестандартным падыходам.