Вы тут

Мара ў мініяцюры


Мара ў мініяцюры

Ведаеце, ёсць такія цудоўныя людзі, якія акунаюцца ў любімую справу з галавой. Выдатна, калі твая праца менавіта такая справа, з якой не хочацца вынырваць. Ужо многія чулі пра Яўгена Даніліка — гісторыка, што адкрыў музей архітэктурных мініяцюр «Краіна міні». А мы пазнаёміліся яшчэ з адным чалавекам, які таксама стаяў ля вытокаў: пісаў бізнес-план, запускаў сувенірную краму, арганізоўваў майстар-класы. Сёння мы размаўляем са Святланай Данілік: яна любіць тое, што робіць, і гатова несціся на шалёнай хуткасці да свайго асабістага ідэалу.

— Раскажыце, з чаго пачынаўся музей?

— У 2015 годзе ў мужа з'явілася ідэя гэтага самага праекта. Аднойчы ў Мінску, калі шпацыравалі, убачылі выдатную карту губернскага горада Менска, намаляваную на сцяне. Вось гэтая карта першапачаткова і прынесла ідэю мініяцюрнага Мінска. Потым мы падумалі: чаму б не зрабіць мініяцюрнай ўсю Беларусь?

Такія музеі — гэта пункт прыцягнення для многіх турыстаў, пункт прыцягнення для жыхароў, асабліва дзяцей. Гэта зусім іншы погляд на краіну, іншы погляд на славутасці. І мне ідэя надзвычайна спадабалася. Я разумела, што будзе складана. Першапачаткова была толькі агульная канцэпцыя і мноства пытанняў, а зараз ёсць уяўленне, як музей павінен выглядаць у ідэале. Тое, што ёсць цяпер, — гэта максімум, які магчыма ўвасобіць на першым этапе. І я разумею, што мы хочам яго далей развіваць — у бок інтэрактыву і тэхналогій.

— Якую адукацыю вы атрымалі? Ці дапамагае яна вам у праекце?

— Я ўкраінка, у Беларусі толькі вучылася. Прыехала сюды ў 16 гадоў і тут скончыла Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт. Потым з'ехала з Мінска: вучылася два гады ў магістратуры ў Еўропе, у мяне была сумесная праграма Расія—Германія—Францыя. Я скончыла вучобу толькі ў верасні 2015 года. Па адукацыі я эканаміст.

Так парадаксальна склалася, што ў гімназіі ў мяне была гістарычна-юрыдычная спецыялізацыя. Гісторыя заўсёды была адным з маіх любімых прадметаў, але тым не менш, калі прыйшоў час паступаць ва ўніверсітэт, выбар быў зроблены на карысць міжнародных эканамічных адносін. Пазней я праходзіла практыку ў некалькіх кампаніях, але яны зусім не былі звязаны з гістарычнай і музейнай тэматыкай.

— А што вас так прываблівае ў гісторыі?

— Я пражыла ва Украіне да заканчэння школы, потым я прыехала ў Беларусь. Мне здаецца, калі чалавек паступае ва ўніверсітэт, ён становіцца больш свядомым. І атрымліваецца, што самую свядомую частку свайго жыцця я пражыла ў Мінску. Калі я прыехала ў Беларусь, мне было вельмі цікава вывучаць яе гісторыю. У кожнай краіне на адны і тыя ж падзеі розны пункт гледжання. Я вывучала і разумела, што гэта нешта новае, іншае. Ты пачынаеш больш разумець карані краіны, разумееш, з чаго ўсё пачыналася.

— Як вы стасуецеся ў сям'і з улікам таго, што абодва працуеце над гэтым праектам?

— З мужам мы вучымся размяжоўваць задачы і паважаць вольны час адно аднаго. У Яўгена ёсць і іншы занятак, працяг яго маскоўскай кар'еры: ён цяпер актыўна займаецца кансультаваннем бізнесу ў сферы электроннай камерцыі, лагістыкі, выбудоўвання аперацыйных працэсаў. А мой галоўны занятак — гэта музей. Робім усё з душой, каб падабалася нашым наведвальнікам і яны вярталіся з сябрамі.

Музей — практычна сямейны праект. Тут працуе сястра мужа. Тата вельмі шмат дапамагае, таму можна гаварыць пра сямейную атмасферу.

— Увесь праект — вялікая частка вашага жыцця. І ён, верагодна, забірае шмат сіл. Як вы адпачываеце?

— Я люблю жартаваць на гэты конт: маё культурнае жыццё заключаецца ў тым, што я наведваю музей. Свой музей. Рэгулярна. На самай справе лепшае аднаўленне сіл адбываецца тады, калі мы прыязджаем сюды на выходных, калі шмат наведвальнікаў — гэта сапраўды падсілкоўвае. Прыходзяць вельмі цікавыя людзі, з імі цікава пагаварыць. Гэта дае сілы рухацца далей.

У нас ёсць кніга водгукаў, у якой ужо больш за сотню запісаў. Калі робіцца цяжка на душы, гартаеш і адчуваеш, як лёгка і прыемна становіцца, ты разумееш: займаешся карыснай справай.

— Якія музейныя праекты ў вас цяпер у распрацоўцы?

 Мы хочам запусціць серыю майстар-класаў, каб дзеці сваімі рукамі рабілі макеты славутасцей. І на пробны майстар-клас прыходзіў хлопчык, якому падабаецца мадэліраванне. Мне было вельмі цікава з ім размаўляць, таму што ён у сваім узросце — яму 11 гадоў — вельмі шмат ведаў пра розныя аб'екты. Я яму нешта расказвала, ён мяне нават дзесьці папраўляў, нешта дадаваў. Ён разбіраецца, што як зроблена, з якога матэрыялу. Проста чароўнае дзіця! Калі маці прыйшла яго забіраць, я сказала, што не гатова яго аддаць. J Яшчэ сярод дзяцей быў выдатны хлопчык пяці гадоў, які прыйшоў з татам. І тата не мог яго адсюль забраць гадзіны тры. Казаў, што сын любіць гэтыя макеты-мініяцюры. І адзін такі ён бачыў у музеі Вялікай Айчыннай вайны. Увесь музей яны прайшлі за гадзіну, а потым яшчэ дзве гадзіны стаялі каля аднаго макета. У нас хлопчыку было вельмі цікава: ён разумее тэхналогію, пытаўся, ці ёсць у нас 3D-прынтар і ці выкарыстоўваем мы яго для мадэліравання, для вырабу дэталей? І мяне гэта вельмі ўразіла!

— Для чаго менавіта вы стварылі гэты музей?

 Ёсць такая рыса ў беларусаў: «у суседскім садзе яблыкі смачнейшыя». Я, чалавек, які пажыў у пяці краінах і шмат падарожнічае, магу сказаць, што, напэўна, у жыхара кожнай краіны ёсць такое стаўленне, але ў меншай ступені. А на самай справе ў Беларусі ёсць, што любіць, і ёсць, чым ганарыцца. Чамусьці большасць тубыльцаў гэтага не бачыць. Праект дае магчымасць паказаць: вось, глядзіце, колькі ўсяго ёсць, колькі ўсяго можна ўбачыць, колькі падстаў для гонару!

Яшчэ, дарэчы, вельмі хочацца памяняць стаўленне да музеяў. Мы стварылі камфортнае месца, каб было прыемна правесці час і адначасова даведацца пра нешта новае.

— Вы самі падарожнічалі па Беларусі?

 Не вельмі шмат. Я была на Браслаўскіх азёрах, Нарачы. А з гарадоў — у Брэсце, Баранавічах, Пінску, Гродне — больш у заходняй частцы. Ўсходнюю частку Беларусі бачыла толькі праездам. Мы плануем гэтым летам амаль на кожныя выходныя выбірацца кудысці: зрабіць тур па тых аб'ектах, якія ёсць у музеі, ці па тых, якія яшчэ з'явяцца. Хочацца ўсё абыграць так, каб гэта было пазнавальным для нашых сяброў, падпісчыкаў.

 У вас асабіста ёсць нейкая адмысловая прыхільнасць да аб'ектаў, якія зроблены або будуць зроблены?

 Я з вялікай павагай стаўлюся да аб'екта, які муж называе сваёй маленькай радзімай, — Ружанскага палаца. І ў бліжэйшы час гэты беларускі Версалеь абавязкова з'явіцца ў экспазіцыі. І вось калі я гляджу фатаграфіі, бачу: ён амаль разбураны, але, відаць, быў вельмі прыгожы, велічны. Калі казаць пра тыя аб'екты, якія ў нас ёсць, мне вельмі моцна ў душу запаў Косаўскі палац: легенды, што пра яго ходзяць, знешні выгляд, нестандартны для палацаў.

 Як рэагавалі наведвальнікі, якія бачылі ўсе экспанаваныя вамі аб'екты ўжывую?

— Былі наведвальнікі, якія жылі недалёка ад Косаўскага палаца. Ёсць легенда пра тое, што там у вялікай зале была шкляная падлога, а пад ёй — акварыум з рыбкамі. І нашы госці распавядалі: калі яны былі маленькія, прыходзілі гуляць у руіны гэтага палаца і сапраўды знаходзілі велізарныя асколкі тоўстага шкла. Прыемна, калі экспанаты выклікаюць такія кранальныя ўспаміны.

Яшчэ быў хлопец, які дайшоў да макета Каложскай царквы, убачыў, што ў макеце зроблены маленькія крамкі з суцэльнага дрэва, і падзяліўся: «Прайшоў усю экспазіцыю, думаю — крута усе макеты зроблены! А потым ўспамінаю, што быў у Каложы літаральна мінулым летам і сапраўды сядзеў на лавачцы, выпілаванай з суцэльнага дрэва, і разумею, што ўсе макеты зроблены са стоадсоткавай праўдападобнасцю!» Такія дэталі людзей ўражваюць досыць моцна. А нас гэта падсілкоўвае — радасныя наведвальнікі і іх ўсмешкі!

 

Гутарыла Святлана Курганава

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Спорт

Штотыднёвы спартыўны агляд «Звязды»

Штотыднёвы спартыўны агляд «Звязды»

Расказваем пра перамогу нашых тэнісістак над Славакіяй у плэй-оф Кубка Федэрацыі, чарговы поспех беларускага баксёра на міжнародным рынгу.

Эканоміка

Якія змены на другасным рынку жылля

Якія змены на другасным рынку жылля

Пачатак года на рынку жылля выступае перыядам «разварушвання» для пакупнікоў. 

Грамадства

Вучэнні ў Печах у асобах

Вучэнні ў Печах у асобах

У Печах прайшлі провады ваеннабавязаных.