Вы тут

Максім Бабічаў: Нават муляж гранаты на пляцоўку кідалі


Клубны сезон у беларускім гандболе завершаны, цяпер уся ўвага балельшчыкаў і ўсіх неабыякавых да ручнога мяча людзей прыкавана да нацыянальных зборных, якія працягваюць змагацца за выхад на топ-турніры. Праз тыдзень наша мужчынская каманда сустрэнецца з румынамі, а яшчэ праз пару дзён з сербамі, у гэтых паядынках вырашыцца, ці паедзе дружына Юрыя Шаўцова на чэмпіянат Еўропы 2018 у Харватыю.


Напярэдадні адказных гульняў мы пагаварылі з лінейным беларускай зборнай Максімам Бабічавым, які падвёў вынік свайго выступлення за БГК імя Мяшкова, расказаў пра пераход ва ўкраінскі «Матор» і вярнуўся на 10 гадоў назад, каб успомніць свае першыя крокі ў нацыянальнай камандзе.

— Максім, сёлета разам з БГК вы ўжо каторы раз сталі чэмпіёнам краіны, радасці было не так шмат, як першы раз?

— Калі Дзіму Нікуленкаву ўручылі Кубак, не было нейкіх звышэмоцый, можа быць, мы проста былі стомленымі, усё ж такі, правялі дзве гульні за два дні. Да таго ж разумелі, што ўсё скончылася, і спакойна выдыхнулі. Адчувалася нейкае спусташэнне яшчэ і з-за таго, што ведалі, гэта наша апошняя гульня ў такім складзе — многія хлопцы пакідаюць клуб.

— У фінальнай серыі супраць мінскага СКА брэстаўчане праблем не зазналі, ці так здаецца толькі з боку?

— Хацелі выйграць фінал за 3 гульні, таму што ўвесь сезон ішлі без паражэнняў ад армейцаў. У паўфінале атрымалася асечка з гродзенскім «Кронанам» — прайгралі, для нас гэта стала аплявухай, каманда прачнулася. У фінальнай серыі са СКА настройваліся на сур'ёзную барацьбу, так і атрымалася. Асабліва ў першым матчы, калі гульцы Ігара Папругі добра беглі, забівалі з контратак, у нейкі момант мы аказаліся не гатовыя да гэтага. Толькі ў трэцяй гульні склалася кардынальна іншая сітуацыя, думаю, там маладыя хлопцы падселі фізічна, беглі толькі да 15 хвіліны. Шчыра кажучы, мы былі здзіўлены.

— Пасля фіналу чэмпіянату аб праблемах СКА ў прэсе кажуць шмат...

— Усе яны на паверхні — маладосць і недахоп гульнявой практыкі. Але хлопцы ў СКА добрыя, упэўнены, хто застанецца ў камандзе ў наступным годзе, абавязкова дадасць. Не чакаў, што так шмат гульцоў пакіне клуб, але ў іх ужо даўно так склалася, што на змену адным прыходзяць іншыя, не менш таленавітыя гандбалісты.

— У мінскім клубе пачынаюць з'яўляцца першыя легіянеры, што думаеце пра гэта?

— Я быў здзіўлены. Але ў легіянерах заўсёды ёсць плюс, нават для такой каманды, як СКА, у якой галоўная мэта вырошчваць годную моладзь. Прыезджыя гандбалісты ствараюць канкурэнцыю, і калі беларус хоча трапляць у склад, то давядзецца даказваць, што варты гэтага месца. Іншае пытанне — якая колькасць легіянераў павінна быць у клубе, цяпер гэтая праблема ўзнікае ў многіх краінах і чэмпіянатах.

— Вернемся да БГК, як ацэніце выступленне клуба ў Лізе чэмпіёнаў і СЕХА-лізе?

— У гэтым сезоне мы дадалі, гулялі больш упэўнена, цудоўна разумелі, што дома можам абыграць любую каманду. І нават, калі прайшлі ў 1/8 Лігі чэмпіёнаў, ведалі, што можам змагацца далей. Крыўдная гісторыя атрымалася з СЕХА-лігай, там усё вырашылася па пенальці, а гэта, як вядома, латарэя.

— За каго хварэлі ў фінале Лігі чэмпіёнаў?

— Не магу сказаць, што за кагосьці канкрэтна, але мне было прыемна, што выйграў «Вардар», бо некаторых гульцоў з яго складу ведаю асабіста.

— За БГК вы гулялі тры з паловай гады, як ацэніце гэты перыяд сваёй кар'еры?

— Калі распалася мінскае «Дынама», трэба было хутка шукаць клуб, дамовіліся з Брэстам. Я быў рады застацца ў Беларусі, ды яшчэ і ў добрай камандзе. Да таго ж туды з «Дынама» перайшоў не толькі я, але і Дзіма Нікуленкаў, з якім мы знаёмыя з 1996 года, Дзяніс Рутэнка, Сяргей Шыловіч.

У БГК я стараўся па максімуме выкарыстоўваць усе шанцы, якія мне давалі, каб не падвесці каманду. А як гэта атрымалася, меркаваць не мне. Калі казаць пра самы паспяховы сезон з трох, то назаву, напэўна, цяперашні. Сабраўся вельмі добры калектыў, было шмат добрых перамог над вартымі камандамі, у клубе выдатна працаваў маркетынг, прыемна было гуляць у такой абстаноўцы — антураж, перадматчавыя шоу, падтрымка брэсцкіх балельшчыкаў.

— Нядаўна стала вядома, што вы пераходзіце ў «Матор» ...

— Былі перамовы і з БГК, і з «Маторам», але так атрымалася, што я абраў другі варыянт. Вядома, раіўся з Борам Пухоўскім, з Сашам Цітовым, у якіх ёсць вопыт гульні ў Запарожжы. З многімі ўкраінскімі хлопцамі мы гулялі ў «Дынама», так што размаўляў і з імі. Сам злятаў туды, паглядзеў на інфраструктуру клуба, у інтэрнэце бачыў гульні каманды. Кажуць, да зімы павінны пабудаваць новую арэну для клуба, і Лігу чэмпіёнаў «Матор» будзе гуляць ужо там.

— Як чалавек сямейны, напэўна, думалі аб зручнасці жонкі і сына?

— Так, мы вельмі доўга абмяркоўвалі з жонкай пераезд, пакуль вырашылі, што сям'я застанецца ў Мінску, так будзе лепш для іх.

— Пагаворым пра зборную, як вам становішча каманды ў адборачнай групе?

— Быццам бы і неблагое, але  хацелася б заняць першае месца ў квартэце. Будзем змагацца да апошняга, хочацца перамагаць! Нас чакаюць дзве складаныя гульні. Першая з румынамі — каманда вельмі жорсткая, сілавая, агрэсіўная, у нас ужо ёсць пэўны план, як ім супрацьстаяць, мы працуем над ім на трэніроўках. У першым матчы штосьці пайшло не так — прайгралі.

— Гульня палякаў у цяперашнім адборачным цыкле здзівіла?

— Зараз яны на апошнім месцы ў групе, напэўна, гэтага мала хто чакаў. У палякаў ідзе перастраенне каманды, таму такі спад у гульні. Многія добрыя гандбалісты ўжо ва ўзросце, ім трэба шукаць замену. Якія эмоцыі выклікала адстаўка Таланта Дуйшэбаева? Цяжка меркаваць, ніхто не ведае, што ў іх там адбывалася ўнутры каманды. Але, наогул, Талант — добры спецыяліст, выдатна кіруе камандай, шмат чуў пра яго добрага. Як я разумею, гэта было яго рашэнне. Адмовіцца трэніраваць зборную цяжка, ён прыняў рашэнне, як сапраўдны мужчына. Дуйшэбаеў мне вельмі падабаецца тым, што заўсёды бярэ адказнасць і віну на сябе.

— На цяперашнюю беларускую моладзь кіраўніцтва федэрацыі ды і балельшчыкі робяць вялікую стаўку, у тым ліку яна датычыцца трапляння на Алімпійскія гульні 2020.

— Усё трэба праходзіць паступова, мне здаецца, Гульні — гэта яшчэ так далёка, таму не хачу нічога казаць з гэтай нагоды. Добрыя, баявыя хлопцы ды і мы пакуль у форме. Цяпер намецілася такая тэндэнцыя — актыўнага ад'езду маладых гульцоў за мяжу, самае галоўнае, каб яны стараліся трапляць у добры чэмпіянат і гулялі там, а не сядзелі на лаўцы.

— Моладзь вельмі адрозніваецца ад вашага пакалення?

— Цяжка сказаць. У зборнай мы ўсе выдатна знаходзім агульную мову, разумеем адзін аднаго і на пляцоўцы, і за яе межамі. Усё даказваецца ў рабоце, ніякай дзедаўшчыны ў нас няма. Раней Юрый Анатолевіч Шаўцоў праводзіў шмат розных псіхалагічных тэстаў, каб стварыць добры мікраклімат у калектыве, цяпер ужо ўсе і самі ведаюць, хто чаго варты. Ды і ў псіхалогіі штосьці памянялася, шмат да чаго мы пачалі ставіцца па-іншаму.

— Свае першыя крокі ў зборнай памятаеце?

— Я прыйшоў у яе ў 18—19 гадоў, Спартак Пятровіч Мірановіч узяў мяне на кваліфікацыю да чэмпіянату свету. Я тады дзве першыя гульні адсядзеў на лаўцы, але для мяне гэта было такое шчасце — мяне ўзялі ў склад, у гэтыя 16 чалавек. Я ганарыўся наогул, што трэніраваўся з імі, што аказаўся ў зборнай у такім узросце. Вельмі стараўся, маўчаў, усё рабіў, і мячы насіў і ваду. Дзедаўшчыны таксама ніякай тады не было. Максім Няхайчык вучыў шмат чаму, рыхтавалі мяне як абаронцу, таму працавалі з ім у пары.

Мірановіч мне многае даў, вялікі дзякуй кажу і сёння, што тады ў мяне паверыў, разгледзеў нешта ў такім юным гульцы. Цяпер заўсёды, калі бачу Спартака Пятровіча, хочацца падысці, павітацца, паціснуць руку. Ён легендарны, вельмі прыемны чалавек. Нягледзячы на свой узрост, заўсёды вельмі тонка і востра жартуе.

— Калі параўноўваць з дзесяцігадовай даўнасцю, беларусы сталі больш любіць гандбол?

— Раней быў бясплатны ўваход на гульні, і людзі хадзілі, цяпер уваход платны, і людзі таксама ходзяць. Прыемна, калі гледачы падтрымліваюць зборную, як яны рабілі гэта на папярэдніх гульнях. Галоўнае выйграваць, тады людзі будуць прыходзіць, мне здаецца, так ва ўсіх відах спорту.

— Пры якіх трыбунах гуляць складаней за ўсё?

— У мяне ўжо выпрацаваўся імунітэт, наогул не звяртаю ўвагі на трыбуны, чую толькі трэнера і сваю каманду. Для мяне адрэналін, калі балельшчыкі шумяць, крычаць «фууу», а ты потым бярэш і забіваеш. Добра для сваёй каманды, актыўна хварэюць македонцы. У нас быў выпадак, калі гулялі з «Дынама» ў Лізе чэмпіёнаў ці то супраць «Вардара», ці то супраць «Металурга», балельшчыкі разбушаваліся так, што прыйшлося разганяць іх АМАПам.

А наогул, лепш за ўсё запомнілася, калі мы з «Аркатронам» ездзілі ў Косава. Гэта як раз быў момант, калі яны толькі аддзяліліся ад Сербіі. Прыехалі на аўтобусе праз пагранічны пост, засяліліся ў гасцініцу. Нас адразу папярэдзілі — нікуды не выходзіць, а калі захочам выйсці, то ёсць ахоўнік, які павінны суправаджаць. Паехалі на гульню, нас суправаджалі некалькі машын паліцыі, цалкам укамплектаваныя зброяй.

А вось што пачалося на пляцоўцы падчас гульні... Балельшчыкі кідалі на пляцоўку розныя прадметы, плявалі ў гульцоў, лілі ваду. Тады ў нас на варотах стаяў Сяргей Фурс, у яго ўся майка была апляваная са спіны, а арганізатары нічога не маглі з гэтым зрабіць. Па-мойму, нават муляж гранаты на пляцоўку кінулі. Тады яшчэ атрымалася, што ў дамашняй гульні я зламаў хлопцу са зборнай Косава руку, таму мяне таксама добра ў гасцях пабілі.

Нас схавалі пад трыбуну-казырок, ачапілі АМАПам, так там і сядзелі хвілін 15—20, пакуль усё гэта супакоілася. Потым каманду выводзілі праз чорныя хады, пасадзілі ў аўтобус, адвезлі ў гасцініцу, там мы адсядзеліся і паехалі дадому.

Я ўвогуле не разумеў, што адбываецца, але страшна, напэўна, было больш не мне, а родным, якія ўсё гэта бачылі ў навінах па тэлевізары.

— У вас эканамічная адукацыя, паспелі яе ўжо неяк прымяніць?

— Пакуль не, але наогул тры гады я вучыўся на дзённым аддзяленні, хадзіў на трэніроўку, потым на пары, пісаў канспекты, абедаў і ехаў на другую трэніроўку. Толькі потым ужо перайшоў на завочнае. Вышэйшая адукацыя ў першую чаргу дала мне вопыт зносін у калектыве, веданне не толькі эканомікі, але і, напрыклад, этыкету. Таму рады, што атрымаў яе ў свой час.

Як складзецца лёс у далейшым не вядома. Два сезона яшчэ паспрабую пагуляць. Ёсць ужо і некаторыя напрацоўкі, як у далейшым забяспечваць сябе і родных.

— Раскажыце пра сваю сям'ю?

— У мяне сын Аляксандр, яму сем гадоў і жонка Алеся. Жонка займаецца ў асноўным сынам і бытам, яна ўзяла многія пытанні на сябе, за што я ёй вельмі ўдзячны, бо маю магчымасць займацца толькі гандболам. Саша сёлета пойдзе ў школу, ён вельмі любіць футбол. Я бачу, як ён фанацее ад гэтай гульні. Дома пастаянна набівае мяч, просіць пагуляць з ім. Памятаю, як сам займаўся яшчэ BMХ, дарэчы, я шматразовы чэмпіён Беларусі па гэтым відзе спорту, тады з роварам не расставаўся, так і ён з мячом. Мне падабаецца яго мэтанакіраванасць, лічу, што трэба падтрымліваць дзяцей у любых пачынаннях.


Да тэмы

Гандбалісты зборнай Беларусі працягваюць падрыхтоўку да двух заключных матчаў адборачнага турніру чэмпіянату Еўропы 2018. Галоўны трэнер каманды Юрый Шаўцоў выклікаў на вучэбна-трэніровачны збор 19 гульцоў:

варатары — Вячаслаў Салдаценка («Балінген», Германія), Іван Мароз (СКА, Мінск), Іван Мацкевіч («Сцяўа», Румынія);

палявыя гульцы — Андрэй Юрынок, Дзяніс Рутэнка, Арцём Кулак, Сяргей Шыловіч, Вячаслаў Шумак, Максім Бабічаў (усе — БГК імя Мяшкова), Аляксандр Цітоў («Рыіхімякі», Фінляндыя), Іван Броўка, Уладзіслаў Кулеш, Вадзім Гайдучэнка, Аляксандр Падшывалаў, Мікалай Алёхін, Артур Карвацкі (усе — СКА, Мінск), Максім Баранаў («Адархей», Румынія), Барыс Пухоўскі («Матор», Украіна), Арцём Каралёк («Сен-Рафаэль», Францыя).

У ходзе падрыхтоўкі гандбалісты правялі пяцідзённыя зборы і два таварыскія паядынкі са зборнай Украіны, пасля чаго працягнуць трэніровачныя заняткі. Пасля заканчэння збору трэнерскі штаб вызначыць канчатковую заяўку з 16 гандбалістаў, якія 15 чэрвеня згуляюць з камандай Румыніі ў Краёве, а 18 будуць змагацца з Сербіяй у Мінску.

Нагадаем, што перад двума заключнымі турамі становішча ў 2-й кваліфікацыйнай групе такое: Сербія — 6 ачкоў, Беларусь — 5, Румынія — 4, Польшча — 1.

Дзве лепшыя каманды з групы і лепшая зборная з тых, што занялі трэцяе месца, атрымаюць пуцёўкі ў фінальную стадыю чэмпіянату Еўропы 2018 у Харватыі.

Дар'я ЛАБАЖЭВІЧ

lobazhevich@zviazda.by

Фота bgk-meshkova.com

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Быць сувораўцам ва ўсе часы было прэстыжна. 

Культура

Харвацкі кінафестываль ZаgrеbDох даследуе рэгіён вялікім экранам

Харвацкі кінафестываль ZаgrеbDох даследуе рэгіён вялікім экранам

Балканскія краіны паўсталі перад гледачом з іх надзённым.

Эканоміка

Новыя жыллёвыя ўмовы. Абараніць уласнікаў, спажыўцоў і пастаўшчыкоў паслуг

Новыя жыллёвыя ўмовы. Абараніць уласнікаў, спажыўцоў і пастаўшчыкоў паслуг

Пра новаўвядзенні, якія дэпутаты мусяць разгледзець на вясновай сесіі.