19 Люты, панядзелак

Вы тут

У Акадэміі МУС працуе легендарны барэц Антон Новік


Каб пералічыць усе тытулы і ўзнагароды Антона НОВІКА, не хопіць і цэлай газетнай старонкі. Ён паспеў сябе праявіць і як першакласны дзюдаіст, і як выдатны самбіст. Антон Юльянавіч першым у рэспубліцы атрымаў званне майстра спорта па дзюдо, а па самба ў 1982 і 1984 гадах стаў чэмпіёнам Еўропы, у гэтым жа відзе ў 1982 годзе заваяваў і Кубак свету. А колькі разоў ужо ў якасці трэнера прыводзіў сваіх падапечных да перамогі на самых прэстыжных спаборніцтвах, немагчыма і палічыць!


— Антон Юльянавіч, як вы прыйшлі да спорту?

— За гэта велізарную падзяку хачу выказаць сваім старэйшым братам, захопленым барацьбой. Адзін з іх, Серафім, заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь, працуе ў БДУІРы,
другі — заслужаны трэнер Савецкага Саюза, на працягу 16 гадоў быў галоўным трэнерам краіны. Ён, Юльян, і прывёў мяне ў спорт, а пасля стаў і маім асабістым трэнерам. Напэўна, калі праводзілі б падлікі, наша сям'я была б самай тытулаванай у свеце ў гэтых відах спорту. Але асабіста мне нічога б не атрымалася дасягнуць без падтрымкі маёй жонкі Таццяны, так што ўсе мае перамогі — і яе таксама.

Трэніравацца я пачаў, калі мне ішоў шаснаццаты год. Да гэтага асаблівага ўяўлення аб спорце не было, хіба браты паказвалі нейкія прыёмы, прыязджаючы дадому. Але задаткі ў мяне былі ад прыроды: на спаборніцтвы па любым відзе спорту ад школы абавязкова адпраўлялі мяне. Праўда, развіваць іх асаблівай магчымасці не было: я нарадзіўся ў вёсцы і быў дзявятым дзіцем у сям'і. Затое, дзякуючы фізічнай працы, быў вельмі моцны і вынослівы.

— Калі да вас прыйшоў першы поспех?

— Усё адбылося вельмі хутка. Я адразу пачаў трэніравацца з дарослымі спартсменамі, яны разглядзелі ўва мне патэнцыял і не памыліліся. Ужо праз паўгода, у 1970-м, я стаў прызёрам СССР па самба сярод юнакоў, на наступны год — другім сярод моладзі.
І пайшло, і пайшло ...

Мне вельмі падабалася тое, чым я займаюся, таму нагрузкі я амаль не заўважаў. У 1976 годзе ўпершыню паехаў на чэмпіянат Савецкага Саюза па самба і стаў другім. Пасля гэтага больш за дзесяць разоў запар я быў прызёрам Савецкага Саюза, двойчы ўладальнікам Кубка.

Назіраючы за цяперашнімі спаборніцтвамі, магу сказаць, што значна складаней выйграць на міжнародных этапах, але лягчэй туды трапіць. Мы ж вытрымлівалі велізарную ўнутраную канкурэнцыю.

— Якую перамогу вы лічыце самай значнай для сябе?

— У 1982 годзе ў Варне праходзіў чэмпіянат Еўропы па самба, вольнай і грэка-рымскай барацьбе. Калі я заняў першае месца, павіншаваць мяне падышоў мой кумір Аляксандр Мядзведзь. Памятаю, ён сказаў: «Зямляк, так трымаць!» Пачуць такое ад спартсмена, які паспяхова вытрымаў тры алімпійскія цыклы, было для мяне момантам сапраўднага трыумфу.

Але галоўнай перамогай я лічу ўсё ж такі не гэтую. Праз два гады ў Манголіі праходзілі спаборніцтвы «Дружба-84»: яны прыраўноўваліся да Алімпійскіх гульняў, на якія той раз не паехала зборная СССР. Пераможцам аўтаматычна прысвойвалася званне заслужанага майстра спорту. А мне было ўжо за 30 гадоў, я столькі часу аддаў барацьбе, таму на спаборніцтвы я ехаў «рваць і кідаць». Так атрымалася, што мне прыйшлося змагацца з манголам, якому я саступіў на адным з мінулых чэмпіянатаў. Напружанне было вялікае, але мне ўдалося перамагчы. І я, і мой брат у якасці трэнера адразу ж атрымалі доўгачаканыя званні.

— Вам было лёгка засвоіць прафесію трэнера?

— У Акадэміі МУС я працую ўжо 35 гадоў. І я адразу вызначыў для сябе, што мая галоўная задача не падрыхтаваць барца высокага класа, а выхаваць чалавека, якому штодзённа прыйдзецца абараняць гонар пагонаў. Міліцыянеры ж працуюць з людзьмі, таму важна, каб іх паважалі. Не варта фізічную сілу вылучаць на першы план. Я заўсёды кажу сваім вучням: прафесійны спорт — гэта часова, рабіце ўпор на чалавечыя якасці.

А наогул быць трэнерам значна цяжэй, чым выступаць самому. Я начамі не сплю перад спаборніцтвамі, думаю, што яшчэ падказаць і як надаць правільны настрой. Калі бароўся мой сын, яшчэ будучы курсантам Акадэміі, ён двойчы станавіўся чэмпіёнам Еўропы і свету, мяне проста трэсла, хоць да сваіх выступленняў я заўсёды адносіўся спакойна. У выпадку, калі спартсмен вяртаецца не з перамогай, менавіта трэнерская задача падбадзёрыць і вызначыць: прычына была псіхалагічнага, фізічнага або тэхнічнага характару.

— У чым спецыфіка працы ў структуры МУС?

— Я заўсёды лічыў, што ў курсантаў профільных ВНУ павінна быць вельмі сур'ёзнае стаўленне да спорту. І кіраўніцтва МУС падае ў гэтым плане вельмі добры прыклад. Або возьмем начальніка Акадэміі Уладзіміра Уладзіміравіча Бачылу: ён робіць 19 уздымаў з пераваротам на турніку, не кожнаму прафесійнаму спартсмену гэта пад сілу.

Таму я не разумею, калі кажуць, напрыклад: «Я ж усяго сантыметр не даскокнуў, чаму незалік?» Вы ведаеце нормы — рыхтуйцеся. Па вопыце скажу, што такога паняцця як «я на гэта не здольны» для здаровага чалавека няма. Таму лічу, што ў Акадэміі і павінны быць жорсткія патрабаванні. Для прафесійных спартсменаў і супрацоўнікаў міліцыі ёсць агульныя абавязковыя якасці: сабранасць, дысцыплінаванасць, адказнасць, таму з курсантаў атрымліваюцца добрыя спартсмены. А ўжо спартсмены потым абавязкова будуць у ліку лепшых работнікаў міліцыі.

Ва ўсіх спартсменаў вельмі сур'ёзнае стаўленне да нашых, так званых Алімпійскіх гульняў — чэмпіянату МУС. Яны могуць прапусціць Еўропу ці свет, але не абараніць гонар свайго дэпартамента — ніколі. Так што спаборніцтвы праходзяць на самым высокім узроўні. Дарэчы, Акадэмія дзесяць гадоў запар станавілася пераможцам, апошнія гады мы стабільна ў тройцы.

— Раскажыце, як праходзяць трэніроўкі?

— Я вяду секцыі па самба, дзюдо і самаабароне, мы займаемся тры разы на тыдзень па дзве гадзіны. Але каб дамагчыся выніку, гэтага, вядома, недастаткова. Трэба трэніравацца не тры разы на тыдзень, а тры разы на дзень: раніцай зарадка, у 11 трэніроўка, у 17 — другая.

Усе прыёмы я паказваю сам, таму трымаю сябе ў форме. Па-іншаму ніяк, расказваць пра штосьці з лаўкі бессэнсоўна. Я заўсёды імкнуся стварыць на трэніроўцы настрой, уключаю музыку, кажу, калі ўжо прыйшлі, нягледзячы на стомленасць, аддайцеся барацьбе цалкам.

— Якія вынікі сваёй працы вы лічыце самымі важнымі?

— За 35 гадоў я падрыхтаваў сотню майстроў спорту, каля дзясятка майстроў спорту міжнароднага класа. У 2013 годзе атрымаў званне «Заслужаны работнік фізічнай культуры і спорту», маю званне палкоўніка ў адстаўцы.

У першую чаргу я ганаруся сваімі вучнямі. Мікалай Шкрэд, Аляксандр Петух, Андрэй Арлоўскі, які выступае цяпер у баях без правілаў, мой сын Антон Новік. Алена Абрамовіч і Аляксей Сцепанькоў, які стаў бронзавым прызёрам апошняга чэмпіянату Еўропы, абодва выкладаюць у нас на кафедры. Нядаўна Раман Ярмалюк на чэмпіянаце свету сярод студэнтаў стаў трэцім, на чэмпіянаце свету па баявым самба заняў другое месца, на чэмпіянаце Еўропы — трэцяе, атрымаў званне майстра спорту міжнароднага класа. І многія, многія іншыя... Быў год, калі толькі курсанты Акадэміі на чэмпіянаце Еўропы заваявалі чатыры залатыя, два сярэбраныя і адзін бронзавы медаль. Яны абараняюць не толькі гонар нашай краіны, але і гонар Акадэміі. А галоўнае, пасля служаць у самых элітных падраздзяленнях МУС: «Алмаз», «Альфа», АМАП.

Яшчэ адной са сваіх задач я лічу прапаганду здаровага ладу жыцця. Тэрыторыя Акадэміі цяпер, напрыклад, зона, свабодная ад курэння. Афіцэр павінен несці такія ідэі ў сваю сям'ю, і ў цэлым быць у грамадстве прыкладам паводзін. Нездарма ж узнікла фраза «Гонар маю»

Дар'я КАСКО

kasko@zvіazda.by

Загаловак у газеце: «Спартсмены заўсёды ў ліку лепшых работнікаў»

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Прэзідэнт паўдзельнічаў у выбарах і адказаў на пытанні журналістаў

Прэзідэнт паўдзельнічаў у выбарах і адказаў на пытанні журналістаў

За каго аддаць свой голас, якога кандыдата лепей абраць у дзень выбараў у мясцовыя Саветы дэпутатаў? 

Калейдаскоп

Як прайшоў фінал нацыянальнага адбору на «Еўрабачанне»

Як прайшоў фінал нацыянальнага адбору на «Еўрабачанне»

Беларусь на конкурсе прадставіць украінец ALEKSEEV.

Культура

«Бум культурных стартапаў стане новым вітком эканомікі»

«Бум культурных стартапаў стане новым вітком эканомікі»

Некалькі месяцаў таму адна з найпапулярнейшых сталічных вуліц Кастрычніцкая ўзбагацілася на яшчэ адно «тусовачнае» месца — «Ок16».

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Праславіў Някрасаў рускую жанчыну, на вякі праславіў!