Вы тут

Згадваем найбольш яркія і значныя праекты АНТ


Напярэдаднi свайго 15-годдзя тэлеканал АНТ запусцiў у эфiр серыю прома-ролiкаў з дэвiзам «Найлепшае — наперадзе!». Але, вiншуючы калег, мы ўсё ж вырашылi акунуцца ў гiсторыю i ўспомнiць найбольш яркiя, маштабныя i значныя тэлепраекты. Гiдам у экскурсii для чытачоў «Звязды» выступае чалавек, якi шмат у чым зрабiў Агульнанацыянальнае тэлебачанне менавiта такiм, якiм мы яго сёння бачым, — дырэктар дырэкцыi спецпраектаў АНТ Анжэлiна Мiкульская.


Пра першыя крокi

— Дакладна памятаю, з чаго пачалося маё супрацоўнiцтва з тэлеканалам, — прыгадвае Анжэлiна Уладзiмiраўна. — Калi ў канцы 2006 года паступiла прапанова працаваць у камандзе рэалiцi-шоу «Зорны цырк», я працавала ў Белтэлерадыёкампанii над стварэннем прэмii «Трыумф», прысвечанай нашым славутым спартсменам, а таксама на навагоднiм «Блакiтным агеньчыку»... Загружанасць была проста надзвычайная, i я меркавала адмовiцца. Аднак Ягор Вячаслававiч Хрусталёў, якi быў адным з кiраўнiкоў тэлеканала, умеў весцi перагаворы i пераконваць суразмоўнiкаў. Таму (смяецца. — Аўт.) у адзiн цудоўны момант я апынулася на пляцоўцы «Зорнага цырка» i вокамгненна ўцягнулася ў праект.

— Якi, успомнiм на хвiлiначку, стаў першым «сваiм» рэалiцi-шоу не толькi для АНТ, але наогул для ўсёй Беларусi.

— Так, ён быў першы, а таму вельмi шчыры i сапраўдны: гэта былi першыя траўмы, непадробныя эмоцыi i прамы iнтэрактыў з гледачамi... Творчая каманда АНТ вельмi любiць i цёпла ўспамiнае «Зорны цырк», хоць працаваць было насамрэч цяжка. Шоу выходзiла штотыднёва, у кожным выпуску праект пакiдаў адзiн з удзельнiкаў, а ў астатнiх на падрыхтоўку заставалася ўсяго чатыры днi. Уявiце, што такое за чатыры днi чалавеку, далёкаму ад цырка — тэлевядучаму, банкiру, хатняй гаспадынi, — навучыцца хадзiць па канаце або падрыхтаваць нумар з паветранай гiмнастыкай, жанглiраваць, засвоiць асновы дрэсуры?!

Зрэшты, для большасцi гледачоў выклiкi i пераадоленнi рэалiцi-шоу засталiся па-за кадрам. На выхадзе ж атрымаўся вiдовiшчны, драматычны i эмацыянальны тэлепраект, пераможца якога, вiцебскi настаўнiк Павел Кежа, увайшоў у гiсторыю як «тэлегерой з народа».

«Мой бiз­нес» стаў свое­асаб­лi­вым бiз­нес-iн­ку­ба­та­рам  для дзя­сят­каў бе­ла­рус­кiх прад­пры­маль­нi­каў-па­чат­коў­цаў.  Уво­сень у эфiр вый­дзе ўжо трэ­цi се­зон пра­ек­та!

Помніце першыя праграмы, дзе ў тытрах стаяла ваша прозвішча – ці пераглядалі вы іх, ці шмат крытыкі давялося выслухаць?

— Шчыра кажучы, я настолькі роўна дыхаю да свайго прозвішча ў тытрах ці дзе-небудзь яшчэ, што нават не крыўдую, калі нехта дапускае памылку, няправільна вымавіць або напіша яго. Бо аб чалавеку гаворыць не ягонае прозвішча, а яго справы. Рабі сваю справу як след, і наперад, з песняй – усё атрымаецца! А вось уласныя праекты мала таго што бачу некалькі разоў яшчэ да эфіру, так і пазней уважліва пераглядаю, прычым вельмі прыдзірліва. Напэўна, дагэтуль у маім жыцці не было наводнага праекта, які быў бы на сто працэнтаў ідэальным. Я заўжды бачу, што можна палепшыць і ўдасканаліць, нягледзячы ні на якія аб’ектыўныя “але”. Хоць, канешне, бываюць імгненні чыстага шчасця, калі ўсё атрымалася як задумвалі, і мы з камандай бяжым абдымацца, стукацца далонямі і наогул адчуваем, якія мы ўсе малайцы… а потым выдыхаем І бярэмся за працу наноў.

Пра колькасць i якасць

«Адзiн супраць усiх» i «100 мiльёнаў», «Акадэмiя талентаў» i «Музычны суд», «Бiтва тытанаў» i «Зачыстка», «Тры халасцякi» i «Пасаг для нявесты», «Новыя галасы Беларусi» i «Я спяваю», адроджаны наноў конкурс «Мiс Беларусь» i ўпершыню праведзеныя ў 2014-м «Мiсiс Беларусь» i «Мiстар Беларусь», — мы гартаем у памяцi разнажанравыя шоу, нiбыта старонкi вялiзнай кнiгi. I пра кожны забаўляльны, iнтэлектуальны, спартыўны, творчы праект мая суразмоўнiца можа згадаць што-небудзь гэткае. Скажам, цi ведалi вы, што прыдуманы на АНТ «Пасаг для нявесты» нарадзiўся з дробязi? Аднойчы Рыгор Кiсель, праглядаючы ранiшнюю прэсу, убачыў заметку пра забег нявест недзе за мяжой. I беларускiя нявесты таксама пабеглi па шчасце — а ў вынiку, нагадаем, некалькi маладых пар сталi сем'ямi, у тым лiку алiмпiйскi чэмпiён па веславаннi Аляксандр Багдановiч i пераможца шоу Валерыя Рудакоўская.

Наогул, гаварыць на гэту тэму можна бясконца: за 2007—2017 гады АНТ зняло каля 200 шматсерыйных тэлепраектаў. «Недзе ў 2013—2014 годзе ў адзiн месяц адначасова ў запуску i постпрадакшане ў нас былi 17 праектаў, зробленых адной i той жа камандай з 13 чалавек», — шакiруе лiчбамi Анжэлiна Мiкульская.

— Але як?!

— Усё дзякуючы таму, што на АНТ вынайшлi, можна сказаць, ноу-хау, трэба патэнтаваць. Тут, я лiчу, сапраўды ёсць чым ганарыцца, бо ўдалося стварыць зручную i прадуманую iнфраструктуру, дзякуючы якой нават невялiкiмi сiламi можна здзейснiць вялiзную колькасць праектаў. Зноў жа прыклад: здаецца, за 2012 год у нас выйшла 242 паўнавартасна падрыхтаваныя выпускi розных шоу — са сцэнарыямi, дэкарацыямi, касцюмамi, рэпетыцыямi i г. д.

Пры гэтым, сцвярджае суразмоўнiца, за шмат гадоў праведзеных кастынгаў i многiх тысяч людзей, якiя прайшлi праз адборы, яна памятае ўсiх. «Непасрэдна — усiх удзельнiкаў усiх нашых праектаў, i шмат з кiм падтрымлiваю добрыя стасункi. Нават калi з памяцi ў пэўны момант выпадзе iмя цi прозвiшча чалавека, я абавязкова ўспомню, дзе ён здымаўся i якая гiсторыя была з iм звязаная. Бо ўсе матэрыялы з кастынгаў я вельмi доўга i скрупулёзна вывучаю, i да таго моманту, калi ўдзельнiкам чарговага праекта скажуць «так», я ўжо ведаю iх, як родных: гэта яны мяне бачаць першы-другi раз, а я iх — сто пяцiдзясяты...»

Падчас пошукаў “Таленту краіны”.

— Давайце ўспомнiм адзiн з самых кранальных i душэўных праектаў тэлеканала — музычны дзiцячы конкурс «Я спяваю». Не шкадуеце, што ў iм пастаўлена кропка?

— Для ўсяго ёсць свой час. На момант з'яўлення на экране «Я спяваю» быў надзвычай актуальным i важным. А сёння, звярнiце ўвагу, на ўсiх расiйскiх тэлеканалах пайшла бясконцая плыня дзiцячых праектаў i талент-шоу, i глядач iмi, на жаль, ужо перанасычаны. У такой вялiзнай масе губляецца дзiцячая ўнiкальнасць i знiкае той настрой, што выклiкае ў адказ самыя шчырыя эмоцыi.

Вось, напрыклад, на НТБ ідзе шоу “Ты супер!”. Адназначна яно спісана з нашага “Я спяваю”, гэта бачна ва ўсіх дэталях, ад структуры праекту да фінальных слоў вядучага. Аднак нельга проста ўзяць сотню таленавітых дзяцей, якія засталіся без апекі бацькоў, і запусціць іх у конкурсную гонку – трэба вытрымаць вельмі тонкую мяжу стасункаў з імі… Напэўна, трэба даць усiм ахвотным магчымасць выказацца на дзiцячую тэму, а потым пераасэнсаваць яе наноў i знайсцi тое, чаго на iншых тэлеканалах няма. Няхай сабе ўсе рыбкi плывуць у адзiн бок, па цячэннi, а адна — у iншы. Натуральна, ёсць у гэтым рызыка быць незразумелым, але, дзякаваць богу, у нас хапае сiл i талентаў пераадолець iнерцыю i зрабiць так, як нiхто не рабiў. У мяне, прызнаюся, у галаве сёння выспявае зусiм новы праект, якiм я лiтаральна хварэю. Вельмi хачу расказаць пра старых, выцягнуць з-за завесы маўчання i прыадкрыць гэтыя скарбнiцы вопыту, мудрасцi, жыццёвых гiсторый, каб мы наноў пачалi цанiць гэтых людзей, захапляцца iмi, праяўляць больш увагi не толькi да блiзкiх, але i да суседзяў, знаёмых i нават незнаёмых.

Па­мя­та­е­це, у якiм го­дзе на АНТ вы­хо­дзi­ла гуль­ня-вiк­та­ры­на «Я люб­лю Бе­ла­русь»?

— Я зразумела, што немагчыма вылучыць адзiн, самы любiмы праект. А якi быў самым складаным?

— Напэўна, такiмi былi аўтарскiя праекты, якiя мы вынаходзiлi. Для параўнання: у сусветнага вытворцы тэлешоу, галандскага тэлевiзiйна-прадзюсарскага холдынга Endemol, што мае даччыныя кампанii ў 23 краiнах, найлепшыя праекты выбiраюцца наступным чынам. Раз на год усе фiлiялы прадстаўляюць свае задумкi, з якiх галоўны офiс выбiрае 10—20 iдэй i вылучае ў сярэднiм 10 мiльёнаў долараў на распрацоўку кожнага. Потым гэтыя праекты здымаюцца i выпрабоўваюцца на аўдыторыi, а па вынiках гэтага тэсцiравання да продажаў у свеце выбiраецца добра калi адно тэлешоу — «Адзiн супраць усiх», альбо «Фабрыка зорак», альбо «Адзiн у адзiн». На гэты момант у так званай бiблii фармату вывераны, пралiчаны i прапiсаны ўсе нюансы i дробязi тэлепраекта. Дык вось, на гонар тэлеканалу АНТ, у нас ёсць шэраг арыгiнальных праектаў, створаных ад пачатку да канца ўласнымi сiламi: «Пасаг для нявесты», «Мiс Беларусь», «Я спяваю», «Акадэмiя талентаў», «Талент краiны», «Гонар нацыi», «Ласкава запрашаем у Беларусь!», «Музычны суд» — з 2006 года мы налiчылi больш як 170 сваiх праектаў.

Музычныя тэлеперадачы — можна сказаць, фiрменны знак АНТ, якi паспяхова робiць i навагоднiя мюзiклы, i сольныя цi зборныя канцэрты артыстаў рознай велiчынi («Песня года Беларусi», нацыянальная музычная прэмiя «Лiра», «Музычныя вечары ў Мiрскiм замку» i г. д.). Трэнд апошнiх гадоў — тэатральна-музычныя пастаноўкi, прымеркаваныя да Купалля. Не стане выключэннем i цяперашняе лета: восьмага лiпеня ў аграгарадку Александрыя Шклоўскага раёна адбудзецца вiдовiшчнае эстрадна-цыркавое шоу «Купальскi сон».

— У акцёраў ёсць роля-мара. А ў прадзюсара, рэжысёра, сцэнарыста ёсць тэлепраект-мара — яшчэ не зроблены, але вельмi жаданы?

— Перадусiм пра старых. А звыш таго... Хочацца зрабiць маштабны, нават мiжнародны, праект, звязаны з космасам. У космас паляцелi ўжо турысты, чаму б не развiць гэту iдэю далей?

Дзіцячы творчы кокурс-фестываль “Я спяваю” стаў нечым значна большым, чым забаўляльная тэлеперадача, бо змяніў да лепшага лёсы многіх таленавітых дзяцей.

Пра час прызнанняў

— 25 чэрвеня АНТ святкуе 15-годдзе. У дзень нараджэння прынята рабiць падарункi i казаць прыемныя словы...

— Я вельмi люблю тэлеканал АНТ, праўда. Гэта i родны дом, i 98% жыцця, i вельмi блiзкiя людзi. Я ўдзячная кiраўнiцтву, якое стварыла для калектыву спрыяльныя ўмовы — не справаздачна-бюракратызаваныя, а сапраўды творчыя, у якiх насамрэч хочацца раскрыцца i працаваць на поўную. У нас, i гэта таксама дарагога каштуе, надзвычай дружалюбная атмасфера, у якой складваецца не серпентарый калег, а каманда паплечнiкаў, прычым надзвычай лёгкая на пад'ём, мабiльная каманда, — некаторыя пытаннi можна вырашыць нават пасярод ночы. Я нi ў якiм выпадку не iдэалiзую абстаноўку, бываюць i складанасцi, i шурпатасцi — але перадусiм у нас ёсць гонар за брэнд i адказнасць за яго перад гледачамi i самiмi сабой. Наогул, я шчаслiвая, што АНТ здарыўся ў маiм жыццi, — мабыць, дзякуючы гэтаму адбылася i я — як рэжысёр, як чалавек, якi здзяйсняе разнастайныя праекты. У iншым выпадку, напэўна, я была б проста добрай мацi — а цяпер мае дзецi i бацькi мной ганарацца (смяецца).

Адна з яркіх візітовак тэлеканала – Нацыянальны конкурс прыгажосці “Міс Беларусь”, сузаснавальнікам якога АНТ выступае з 2008 года. А ў 2013 годзе Агульнанацыянальнае тэлебачанне зладзіла ў Мінску прэстыжны міжнародны конкурс “Miss Supranational”.

— Ганарацца, бо ёсць нагоды. Акрамя шэрагу ўзятых «Тэлевяршынь» успомнiм уручаны вам сёлета медаль Францыска Скарыны. Такая высокая ацэнка сагравае альбо абавязвае?

— Абавязвае. Хлусiць не буду: калi ў пятнiцу, 13-га, мне сказалi прыбыць на афiцыйны прыём ад iмя Прэзiдэнта, я, безумоўна, разумела, што проста так на падобныя мерапрыемствы не клiчуць, але нават уявiць не магла, што атрымаю з рук прэзiдэнта такую ганаровую ўзнагароду, як медаль Францыска Скарыны. Падзея была нечаканай, хвалюючай i надзвычай прыемнай. I ўсё ж медаль — вялiкая адказнасць: цябе высока ацанiлi, адзначылi твой узровень, i далей проста нельга апускацца нiжэй за яго. Таму на наступны дзень ужо прыйшлi думкi, як узняцца на наступную прыступку, вышэйшую, i яшчэ вышэйшую — як у кнiзе майго пiянерскага дзяцiнства «Чацвёртая вышыня». Усё самае цiкавае — наперадзе!

Вiкторыя ЦЕЛЯШУК

tselyashuk@zviazda.by

Фо­та пе­ра­да­дзе­на прэс-служ­бай АНТ

Загаловак у газеце: Ты помнiш, як усё пачыналася?..

Выбар рэдакцыі

Культура

У нядзелю яўрэі святкуюць Новы год дрэў

У нядзелю яўрэі святкуюць Новы год дрэў

На гэта свята асаблівым чынам спажываюць розную садавіну, запіваючы келіхамі добра разбаўленага віна.

Грамадства

Як задаволіць кадравы голад у сферы ІТ?

Як задаволіць кадравы голад у сферы ІТ?

Работадаўцы кажуць, што быць добрым праграмістам і ўмець пісаць код для эфектыўнай работы ўжо недастаткова.

Культура

Балельшчыкі II Еўрапейскіх гульняў ужо рэзервуюць вясковыя гатэлі

Балельшчыкі II Еўрапейскіх гульняў ужо рэзервуюць вясковыя гатэлі

«Адышоў час, калі гасцям патрэбныя былі толькі «чарка і скварка», ім ужо цікавыя музеі, культурная праграма».