Вы тут

Шматдзетная балерына Ірына Яромкіна: Я заўсёды марыла быць мамай


Пра дзяцей, анёла-ахоўніка і свабоду выбару сваёй будучыні.

Балерына — шматдзетная мама — выпадак, напэўна, унікальны. Асабліва для беларускага балета. Сёння Ірына ЯРОМКІНА — заслужаная артыстка Беларусі, выканаўца галоўных партый у сусветна вядомых спектаклях, сярод якіх «Спартак», «Спячая прыгажуня», «Лебядзінае возера», клапатлівая маці Максіма, Ксюшы і Каці і ўважлівая дачка. Глядзіш на яе — і не разумееш: як такая вытанчаная (але пры гэтым моцная) жанчына ўсё паспявае: сумяшчаць жыццё на сцэне і ў сям'і? А яна потым прызнаецца ў размове, што ніколі не марыла пра славу і заўсёды ведала: «Калі Бог даў дзіця, значыць, так трэба...»


«Ніколі не думала пра аборт»

— У свеце балерын — шматдзетных мам адзінкі, — расказвае Ірына. — Вельмі часта жанчыны балета не рашаюцца нават на адно дзіця і адкладаюць асабістае жыццё «на потым». Узнікае страх прапусціць вялікі тэрмін, выйсці з формы. І наогул балет вельмі моцна зацягвае, ад яго складана адарвацца. Асабліва ў той час, калі кар'ера ідзе ў рост. У гэты перыяд пакінуць усе свае мары і амбіцыі і пераключыцца на нараджэнне дзіцяці вельмі складана.

У нас тут ужо прывыклі да маёй гісторыі (усміхаецца). Але калі знаёмлюся з кімсьці, то, вядома, заўважаю некаторае здзіўленне. Іншым і з адным дзіцем цяжка, а тут тры...

Так, бывае складана. Але трэба пацярпець, пачакаць. Калі дзеткі маленькія, то, вядома, і па начах недасыпаеш, і перад спектаклем не дадуць табе адпачыць, але яны растуць, і з часам з імі можна дамовіцца.

Аднойчы я зразумела: не змагу зрабіць аборт, мне нават думаць пра гэта страшна. Калі жанчыне далася магчымасць стаць маці, то значыць, так трэба. І нават калі яна не планавала гэтае дзіця, ёй складана і страшна, усё адно не мае права яго забіць. Я падыходжу да гэтага па-філасофску і лічу, што ў кожнага, хто нараджаецца на свет, ёсць свая місія.

«Матуля — мой анёл-ахоўнік»

— Мая мама — настаўнік пачатковых класаў і наогул актывістка па жыцці. Яна заўсёды хацела, каб мы з братам паспрабавалі сябе ў розных сферах. Калі мне было 10 гадоў, мама выпадкова наткнулася на аб'яву ў газеце аб наборы ў харэаграфічны каледж. Хоць я не займалася танцамі тады наогул і балет бачыла толькі па тэлевізары, мы вырашылі паспрабаваць. І я паступіла.

Потым была вучоба — вельмі складаная маральна. Для мяне з'ехаць ад бацькоў, адарвацца ад мамы ўжо было цяжка. Але яна заўсёды мяне падтрымлівала: прыязджала да мяне, дапамагала з вучобай, начавала са мной у інтэрнаце. Мама побач і цяпер. Яе падтрымку я адчуваю ўсё сваё жыццё і разумею: мамам трэба давяраць, яны дрэннага не параяць.

Не думала, што кар'ера складзецца так удала. Калі вучылася, у нас былі свае лідары — таленавітыя дзяўчаткі, якім усё давалася проста. Я займалася і не добра, і не дрэнна. Але ў мяне не было той вялікай мары стаць вядомай балерынай. А менавіта гэта і дапамагае ўпарта працаваць. Напэўна, я была больш жанчынай, чым балерынай. Ужо ў 15—16 гадоў я думала пра тое, што аднойчы ў мяне будзе свой дом і шмат дзяцей. Але потым, пасля нараджэння сына, мяне сталі заўважаць у тэатры. Я адчула сваю сілу і пачала думаць, што, магчыма, змагла б больш. Тады з'явілася мара станцаваць «Жызэль», у «Шчаўкунку». Увесь гэты час, нават калі я ў сабе сумнявалася, у мяне верыла мая мама. Яна казала: «Ты паспрабуй, а раптам атрымаецца». Матуля — мой анёл-ахоўнік.

«У тэатры не ведалі, што я цяжарная трэці раз»

— Калі была цяжарная трэці раз, дачкой Кацяй, у тэатры не ведалі аж да пятага месяца, — успамінае Ірына. — Пры гэтым я працягвала танцаваць. Заўсёды была пад наглядам урача, які казаў, што для дзіцяці мае фізічныя нагрузкі нават карысныя. Дрэнна я магу зрабіць толькі сабе, так як звязкі становяцца слабымі.

Найбольш марудна я прыходзіла ў форму пасля першых родаў. Тады з Максімам прапусціла каля дзевяці месяцаў. А з Ксюшай усё было інакш: я займалася ўжо праз паўтара месяца пасля нараджэння дачкі, а праз тры — выступала на сцэне.

Было складана, у сваю ранейшую форму я яшчэ не прыйшла. Я карміла грудзямі, і калі разумела, што падчас спектакля з'яўляецца малако, становіцца цяжка танцаваць, сцэджвала яго за сцэнай.

Балетны век вельмі кароткі, каля 20 гадоў працы. І калі праседзець з кожны дзіцем па тры гады, то няма сэнсу ісці ў гэтую прафесію.

«Сын павінен быў выбраць свой шлях сам»

— Калі ў мяне быў толькі Максім, ён хадзіў у школу і было, вядома ж, цяжка. Тэатр забіраў вельмі шмат часу, але праца была цікавая, мяне зацягвала. Я нарадзіла сына ў 20, таму, зразумела, мне хацелася працаваць. І я дамаўлялася з Максімам, што ён павінен быць самастойным. Ён прывык вучыць вершы толькі са мной, гісторыю — таксама са мной. У яго слыхавая памяць: я чытаю, і ён запамінае. Мы рабілі гэтыя ўрокі з ім позна ўвечары, калі я вярталася дамоў пасля спектакляў.

Я заўсёды магла здацца на сына. І не толькі ў вучобе. Перад выхадам з дому ён заўсёды правяраў, ці ўсё выключана, закрыта. Ён разумеў, што мама зарабляе грошы, што трэба некаторыя рэчы рабіць самому. Так, у мяне былі згрызоты сумлення, што я не сяджу з ім цэлымі вечарамі над урокамі, што ён не выдатнік. Але потым зразумела, што так нават лепш. Максім — мужчына, ён павінен быць самастойным і адказным. Сёння я дакладна ведаю: ён не прападзе ў жыцці.

Ці думала я пра тое, каб мае дзеці таксама звязалі сваё жыццё з балетам? Так. За сынам я назірала з 3—4 гадоў: як ён скача, як гнецца, ці можа сесці на шпагат. Але ў яго, на жаль, не было даных. А ламаць дзіця і ўнушаць яму, што ты ўсё роўна павінен гэтым займацца, бо ў цябе мама балерына, я не хацела.

Максім павінен быў выбраць свой шлях сам. Зараз ён студэнт Беларускага дзяржаўнага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта.

Ксюшы, ёй на днях споўнілася 6 гадоў, усё даецца лёгка. Фізічна яна створана для балета. Але я таксама даю дачцэ права выбару: яна займаецца маляваннем, танцуе, спявае. Быў калісьці перыяд, калі яна праводзіла ў тэатры разам са мной шмат часу. Пераглядзела амаль увесь рэпертуар, добра ведае балетныя спектаклі. Нават зараз, калі пачуе музыку, можа з ходу вызначыць, з якой яна пастаноўкі. Да таго, каб зразумець оперу і балет, трэба ісці паступова. Пачынаць з лёгкага для ўспрымання спектакля і рухацца далей. Я вельмі хвалявалася, ці зразумее Ксюша оперу. Ёй вельмі спадабаўся «Турандот», бо ён як казка, а вось больш філасофскія пастаноўкі пакуль не прыцягваюць.

Старэйшы сын таксама часта бываў у мяне на працы. Памятаю, ён вельмі любіў усіх смяшыць. Быў выпадак, Максіму тады споўнілася 4 гады, ён сядзеў у нас на рэпетыцыі, якую вёў Юрый Траян. Раптам устаў, падышоў да яго і спытаў: «А можна я да вас на каленкі сяду?» Юрый Антонавіч сказаў: «Ну, сядай». Максім сядзеў, сачыў за рэпетыцыяй і заўважыў, што канцэртмайстар уступае пасля кожнага «І-і-і», якому папярэднічаюць заўвагі кіраўніка балетнай трупы. Сын дачакаўся, пакуль Юрый Антонавіч зноў скажа сваё слова, і сам закрычаў: «І-і-і». Мы вельмі смяяліся...

«Калі мы разам, нам ніколі не бывае сумна»

— Як толькі з'яўляецца вольны час, я праводжу яго з дзецьмі. Нядаўна з дочкамі адпачывалі ў аквапарку — вельмі спадабалася. З Ксюшай зімой хадзілі на каток, часам бываем у цырку. Кожны вечар перад сном катаемся на веласіпедах. Стане цёпла — будзем купацца ў возеры. А яшчэ мы можам проста праваляцца ўвесь вечар дома. Уключаем мульцікі, бяром смачную ежу, забаўляемся. Калі мы ўсе разам, нам ніколі не бывае сумна.

Нам вельмі пашанцавала: у нас прыватны дом і свой участак. Для дзяцей ёсць вялікая пляцоўка. Я магу быць дома, займацца справамі, а дзеці будуць гуляць на дварэ, але я за іх спакойная. Яны побач, іх заўсёды можна бачыць у акно. Вось сёння ўсталюем батут — падарунак Ксюшы на дзень нараджэння. Будзе весела!

Безумоўна, я вельмі сумую па іх, калі з'язджаю на гастролі. Але цяпер гэта не праблема: заўсёды быць на сувязі. Дзеці застаюцца з маёй маці, і я за іх спакойная.


Сакрэт добрай формы ад балерыны Ірыны Яромкінай:

— У балерын, як і сярод усіх жанчын, ёсць тыя, хто схільны да паўнаты. І мне здаецца, што тое, што я зараз скажу, адносіцца да нас усіх. Калі ў мяне будзе сядзячая праца, я буду сытна есці тры разы на дзень, злоўжываць салодкім і мучным, арганізм, вядома, пачне набіраць вагу. Зніжаецца каларыйнасць ежы — ты худнееш. Але да гэтага трэба дадаць і фізічную нагрузку. У балерын яе шмат. Таму ў свой рацыён мы дадаём бялок, агародніну, складаныя вугляводы. Але ва ўсім патрэбна мера.

Цяпер я проста імкнуся слухаць свой арганізм. І дзецям сваім кажу: «Не хочаш — не еш». Часам мы, напрыклад, купляем марозіва толькі таму, што цяпер горача, а яно халоднае. А калі прыслухацца да арганізма, то, магчыма, вам яго і не хочацца.

Ганна БАГІНО

bаhіnо@zvіаzdа.bу

Фота Сяргея НІКАНОВІЧА

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Работа па вяртанні імёнаў ахвяр канцлагера Штутгаф не спыняецца

Работа па вяртанні імёнаў ахвяр канцлагера Штутгаф не спыняецца

Імя адбіралі: калі ў рэгістрацыйны барак уваходзіў чалавек, то ўжо з наступных дзвярэй выходзіў нумар.

Жыллё

Як даказаць, што сусед сочыць за вамі, а не за злодзеямі

Як даказаць, што сусед сочыць за вамі, а не за злодзеямі

Падобныя звароты ад фізічных асоб — не рэдкасць.

Грамадства

Якую шкоду могуць прынесці бяскрыўдныя цацкі?

Якую шкоду могуць прынесці бяскрыўдныя цацкі?

У сённяшнім быце немагчыма абысціся без хімічных прадуктаў.

Грамадства

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Вечарам прайсціся ўздоўж цэнтральнай вуліцы Першамайскай у Магілёве адно задавальненне.