Вы тут

Важна — любіць...


...Баба Люда ў людзі выбіраецца зрэдку. Яно і не дзіва: хваробы, гады. Да таго ж прадукты машына прывозіць дахаты, у краму не трэба хадзіць. Трэба (гэта святое!) — толькі ў касцёл, раз на тыдзень, у нядзельку.

Але ж днямі і ў суботу некуды ішла. Аказалася — на аўтобусны прыпынак. «Дзяўчына, дачка мая, пазваніла. Сказала, што раніцай сёння прыедзе. Іду сустракаць», — паведаміла жанчына.

Ёй далёка за 80. Дачцэ — трэба разумець — за 60. Але для маці яна ўсё роўна дзяўчына.


Крута!

Тата (светлай памяці!) некалі казаў, што няма горшай балесці, як хочацца есці. А калі да гэтага ні прадуктаў, ні часу...

Зрэшты, перабольшваем: цеста на аладкі ў нас было.

Паспрабавалі цыркацца, пячы іх, але нават на дзвюх патэльнях справа ішла марудна: прыйшлося перайсці на бліны.

— Во, у вас нешта новае? — спытала суседка, «падцягнуўшыся» на пах. — Прасначкі?! Далібог... Вачам не веру! А малая ж некалі ела... Мама пякла...

Як высветлілася, усё новае і насамрэч добра забытае старое, то-бок нашы продкі пяклі праснакі — з жытняй мукі на содзе і сыроватцы, з тоўчанай бульбы, з «крута замешанага цеста на бліны».

У нас, шчыра кажучы, яно было не зусім такое — то-бок замешанае не вельмі «крута»? Але ж усе пад'елі, а гаспадыні прытым яшчэ і заўважылі, што часу на выпечку пайшло меней, алею і газу — таксама. А значыць, праснакі — гэта ўсё-такі крута!


Быў стымул — і знік

Пахудзець спрабавалі многія...

І чаго тады не рабілі: сядзелі на дыетах, не елі пасля 18, бегалі цёпла адзеўшыся, плавалі, пілі шмат вадкасці...

У Каці быў свой адмысловы спосаб пахудзення: яна купляла...

Не, не скакалку, не лыжы, а... новую прыгожую сукенку альбо спадніцу.

Дома гэта абноўка (што важна — 46-га памеру, а не патрэбнага ёй 48-га) вешалася на кухні бліжэй да халадзільніка. І там самым вымушала гаспадыню пастаянна выбіраць, чаго ж ёй хочацца больш: нешта з'есці альбо пахудзець, каб прыбрацца-такі ў новае?

...Вось гэта, другое жаданне, як правіла, перамагала: Каця — нічога не скажаш — выглядала, што трэба! Раней. Цяпер — пашырэла... І нават нашмат:

— Трэці год 50-ы памер нашу, — уздыхае жанчына. — Пахудзець ну ніяк не ўдаецца: дочкі выраслі — усе абноўкі, значыцца, ім. А я (і ў старым) — толькі папраўляюся.


Без бабкі

З лесу дзядзька Валодзя з пустым кашом не прыходзіць — вечна нешта нясе: то грыбы, то ягады, то нейкія травы...

Не пашчасціла хіба нядаўна: па-першае, з надвор'ем, а па-другое, — анічогачкі не знайшоў, як сказала жонка: «аніводненькай бабкі!»

— Дык ты радуйся, — суцешыў яе сусед, — а то падвернецца якая (у лесе ды пагодным днём), і прапаў мужык: можа, і дадому ці вернецца.

І сапраўды, бабкі яны такія... Асабліва цяпер.


Суцяшэнне

«...Ну, што вам людзі пішуць?» — час ад часу пытае каляжанка, бо гэта ёй і сапраўды цікава.

А значыць, можна расказаць, што, апроч іншага, у рэдакцыю прыйшоў артыкул пра жыццё і творчасць Міцкевіча — з яго вершамі, з завочнай экскурсіяй па ўлюбёных мясцінах, з паўтарэннем наказу Багушэвіча «Не пакідайце ж мовы нашай беларускай, каб не ўмёрлі!»

І ўсё гэта — на адрас «Звязды», у вялікім канверце, падпісаным... па-руску.

— Ну чаму? — пытаю ў каляжанкі.

— А назва газеты хоць праз «я» напісана, ці праз «е»? — пытае ў мяне яна.

— Праз «я», здаецца?

— Ну, тады не ўсё яшчэ страчана...

Умее суцешыць.


Шукай дзяўчыну!

Беларускую мову (так склалася) Алег не вывучаў. А значыць, ніколі на ёй не чытаў, не пісаў, само сабой — не размаўляў. Але ж, дзякаваць Богу, слухаў і — што важна — разумеў, ва ўсякім разе, не цадзіў праз зубы, што ў нас, маўляў, дзве дзяржаўныя і размаўляць па-беларуску яго ніхто не прымусіць... Як быццам, вельмі трэба нам — некага прымушаць: можа — як той самы Алег — самі загавораць. Ды гэтак жа добранька! Вушам не паверыла, спытала ў хлапца, дзе ж гэта што здохла?

Ён ахвотна растлумачыў, што з паўгода сустракаецца з дзяўчынай. Яна — лінгвіст, добра ведае іспанскую, англійскую і рускую мовы, а вось размаўляе — на сваёй, на роднай, прычым з усімі... І, вядома ж, з ім. Вось ён і прыламаўся, падабаецца...

Калі падабаецца дзяўчына.

Дзе б іх толькі набраць, тых дзяўчат, каб хапіла на хлопцаў.


«Я сама...»

На працу Марусю праводзіць матуля (яны ўдзвюх жывуць): гатуе сняданак, збірае з сабой на перакус, глядзіць, якое надвор'е, каб нараіць, што надзець і абуць, сочыць, каб тая не забылася ключ ад кабінеціка, тэлефон, праязны...

Карацей, «дастае» дачку сваім залішнім клопатам, і тая зрэдчас зрываецца: крычыць, што яна сама з усім разбярэцца, што не маленькая ўжо, не дурная, што хопіць...

Ну сапраўды: дзеўцы 33-і ўжо, з адукацыяй, нават з пасадай... Значыць, маці можа пакінуць яе адну — на лета з'ехаць на дачу? Маруся ж справіцца?

...Прачнулася днямі, паглядзела ў акно, падумала, што, выходзячы з дому, трэ будзе ўзяць парасон.

Не, яна не забылася: на вуліцы раскрыла (дождж ішоў), без праблем дабегла да прыпынку, а зайшла ў трамвай і адчула дзіўныя позіркі.

Падумала, з чаго б гэта, і ўбачыла, што адзін парасон — толькі што згорнуты, мокры — трымае ў правай руцэ, а другі — матулін, сухі — разам з сумкай у левай.


«Рухавік гандлю»

Горад, скрыжаванне, падземны пераход — з безліччу людзей (асабліва пад вечар), з добрым дзясяткам розных крамаў і ці не сотняй гандляроў-прыватнікаў.

— Па-мі-доры! — гучна выкрыквае цыбаты, чарнявы дзяцюк. — Херсонскія памідоры.

Ну і няхай сабе: мы ля іх не спыняліся б, не куплялі б (бо гародніна дома ёсць), але ж побач з гэтым дзецюком — за нейкі метр — стаіць яшчэ адзін і... умінае той вялізны, чырвоны, сакаўны памідор. Умінае з такім апетытам, за абедзве шчакі, што...

Давялося вярнуцца, купіць і потым са смакам з'есці, дзякуючы рэкламе.


Спадчына

...Ліда ўсё жыццё крыўдавала на бацьку: маўляў, кінуў яе маленькую.

І сапраўды, ён зрабіў зусім не па-людску: з немаведама якой прычыны ў свае 23 звёў рахункі з жыццём, пакінуў дачку.

У выніку сама яна, можна сказаць, гаравала-гадавалася (маці глядзела меншых дзяцей, ад новага шлюбу), сама затым выбівалася ў людзі.

І такі ж змагла: абараніла дыплом і кандыдацкую дысертацыю, стварыла сям'ю, пабудавала кватэру і дачу, абжылася... Без бацькі, без спадчыны.

Ці яна ўсё ж... была: у выглядзе генаў — генаў працавітасці і ўпартасці, генаў любові да людзей, да жыцця.


Важна — любіць

...Нейчае маладое, відаць, не трэніраванае пачуццямі сэрца не змясціла пачуццяў: фарбай на асфальце пад вокнамі вывела: «Варя, я люблю тебя».

Першае слова (імя) пісалася, мусіць, вельмі нясмела, на апошняе — бракавала фарбы. А таму праз год на асфальце засталося толькі сэрца ды галоўнае слова: «Люблю!»

Закаханаму дастаткова?

Валянціна ДОЎНАР

dounar@zviazda.by

Фота Анатоля КЛЕШЧУКА

Выбар рэдакцыі

Культура

У нядзелю яўрэі святкуюць Новы год дрэў

У нядзелю яўрэі святкуюць Новы год дрэў

На гэта свята асаблівым чынам спажываюць розную садавіну, запіваючы келіхамі добра разбаўленага віна.

Грамадства

Як задаволіць кадравы голад у сферы ІТ?

Як задаволіць кадравы голад у сферы ІТ?

Работадаўцы кажуць, што быць добрым праграмістам і ўмець пісаць код для эфектыўнай работы ўжо недастаткова.

Культура

Балельшчыкі II Еўрапейскіх гульняў ужо рэзервуюць вясковыя гатэлі

Балельшчыкі II Еўрапейскіх гульняў ужо рэзервуюць вясковыя гатэлі

«Адышоў час, калі гасцям патрэбныя былі толькі «чарка і скварка», ім ужо цікавыя музеі, культурная праграма».