Вы тут

Казачныя карункі Вольгі Старасцінай


Вольга Старасціна з тых жанчын, якія сваім прыкладам натхняюць іншых. Усяго сем гадоў таму нікому не вядомая настаўніца з Капыля звязала першыя ў сваім жыцці ірландскія карункі, а сёння адзенне, створанае яе рукамі, заказваюць у дзясяткі краін свету. "Алеся" даведалася ў Вольгі, як у яе атрымалася ператварыць хобі ў паспяховы бізнес і чаму ірландскія карункі - гэта "вечны" модны трэнд.

– Вязаць я любіла заўсёды, але толькі для сябе і блізкіх. А калі пайшла ў дэкрэт, вырашыла крыху падзарабіць на сваім уменні: аформілася як рамеснік і пачала вязаць на заказ. Вельмі хацелася, каб мае работы былі асаблівымі, выдзяляліся на фоне астатніх. Якраз тады мне на вочы выпадкова трапіліся ірландскія карункі. Я пачала шукаць інфармацыю пра гэтую тэхніку вязання, спрабаваць нешта рабіць. Канешне, дастойная рэч атрымалася не з першага разу. Прыблізна год я толькі набівала руку – засвойвала тэхналогію, якая патрабуе руплівага падыходу, цярпення, няспешнасці. У выніку атрымалася кофтачка, якая адразу ж трапіла на вокладку часопіса “Ксюша. Для тых, хто вяжа”.

 

– Гэта стала адпраўной кропкай для вашай новай кар’еры?

– Не зусім. Рашучую ролю для мяне сыграў інтэрнэт. Дзякуючы яму я даведалася пра ірландскія карункі, ён жа дапамог мне знайсці першых кліентаў. Адным словам, я ў поўнай меры адчула на сабе вялікую сілу прагрэсу, хоць і вяжу карункі ў старадаўняй тэхніцы.

 

Ірландскія карункі з’явіліся ў Сярэднявеччы на поўдні Ірландыі. Іх выраблялі манахіні і дзяўчаты-паслушніцы пры манастырах. Адзенне з карункаў было вельмі дарагім, яго набывалі толькі заможныя людзі і перадавалі з пакалення ў пакаленне як сямейную рэліквію.

Сярэдняя цана на рэчы з ірландскіх карункаў – каля 2000 долараў. Іх каштоўнасць у тым, што яны робяцца выключна ўручную. Па гэтай прычыне не бывае дзвюх абсалютна аднолькавых рэчаў, звязаных у такой тэхніцы. Спачатку вяжуцца асобныя невялічкія фрагменты карункаў, так званыя матывы. Потым яны збіраюцца сеткай-асновай, і рэч набывае свой канчатковы выгляд.

Амаль кожны сусветна вядомы дом мод раз у некалькі сезонаў выкарыстоўвае ў сваіх калекцыях “ад куцюр” рэчы, выкананыя ў тэхніцы ірландскіх карункаў. Гэта сведчыць пра тое, што яны з’яўляюцца “вечным трэндам”, а таксама падкрэслівае іх статуснасць і ўнікальнасць. 

 

- У які момант вы зразумелі, што вязанне можа стать для вас асноўнай працай?

– Не сакрэт, што настаўнікі атрымліваюць зусім сціплыя заробкі. Таму ў хуткім часе мне захацелася цалкам сканцэнтравацца на вязанні карункаў. Спыняла толькі тое, што многія блізкія сумняваліся ў поспеху маёй задумкі. Адважыцца на такія сур’ёзныя перамены дапамаглі кліенткі. Заказаў з кожным днём станавілася ўсё больш, гэта сведчыла пра цікавасць да маіх прац. Канешне, адмовіцца ад стабільнай зарплаты і адправіцца ў вольнае плаванне было страшна і рызыкоўна, але, як паказаў час, неабходна.

– Напэўна, цяжкасцяў на шляху да поспеху было нямала?

– Канешне! Без іх не бывае развіцця. Я прыйшла ў бізнес з педагагічнай адукацыяй, без сувязяў і інвестыцый. Вучылася, як кажуць, на сваіх жа памылках. Але на ўсе негатыўныя моманты імкнулася рэагаваць без лішніх эмоцый і паварочваць на карысць сабе – успрымала іх як досвед.

Самае складанае ў працы “на сябе”, на маю думку, – гэта правільна арганізаваць свой час і не распыляцца на дробязі. Калі я набыла гэтае ўменне, усё адразу стала прасцей.

 

– А як сёння вы плануеце свой дзень?

– Ён распісаны па хвілінах, – у пацверджанне сваіх слоў Вольга паказвае вялікі нататнік, дзе сапраўды акуратным почыркам пазначаныя планы на кожны дзень. – Я прачынаюся ў шэсць гадзін раніцы. Першую палову дня займаюся арганізацыйнымі пытаннямі: вяду перамовы з кліенткамі, заказваю бавоўну, даю інтэрв’ю, праводжу фотасесіі і інш. Пасля абеду і да позняга вечара вяжу. Заказы ж распісаныя аж да 2019 года!

Вольнага часу ў мяне няма, нават сустрэчы з сябрамі даводзіцца планаваць загадзя. Адзінае – дзеля казак перад сном для дачкі я гатова перанесці нават самыя важныя справы.

– Цяпер вас можна назваць сапраўднай бізнес-ледзі?

– Я толькі вучуся. Паколькі абсалютна ўсім займаюся самастойна, даводзіцца развівацца ў вельмі розных кірунках прадпрыймальніцкай дзейнасці, акрамя самога вязання. Напрыклад, эканоміку спасцігаю праз аўдыякнігі, якія вельмі зручна слухаць, калі вяжаш. Адно другому не замінае, і я адначасова забіваю двух зайцоў.

І ўсё ж на першым месцы для мяне заўсёды застаецца сам дызайнерскі працэс стварэння карункаў. Я атрымліваю асаблівае задавальнне ад разумення таго, што ствараю нешта ўнікальнае, непаўторнае. Кажуць, што рэчы, зробленныя рукамі, валодаюць асаблівай энергетыкай. Для мяне гэта не пустыя словы. За працу я заўсёды саджуся толькі ў добрым настроі і з пазітыўнымі думкамі.

 

– Дзеці не крыўдуюць, што мама пастаянна занятая?

– Сыну ўжо 21, ён і сам дарослы чалавек. А васьмігадовая дачка разумее, што ўсё робіцца дзеля іх з братам. Дзяцей я на ўласным прыкладзе вучу правільна планаваць свой час. Прыемна, што дачушка ўжо пачала цікавіцца ірландскімі карункамі, спрабуе нешта рабіць самастойна. Сваю гандлёвую марку я таму і назвала “Вольга-Анастасія”, бо спадзяюся, што дачка працягне маю справу.

– Як складваюцца адносіны з канкурэнтамі?

– Кола майстроў, якія працуюць у тэхніцы ірладнскіх карункаў, зусім невялікае, усе адзін аднаго ведаюць, калі не асабіста, дык завочна дакладна. Нельга сказаць, што паміж намі ёсць сур’ёзная канкурэнцыя, паколькі займацца гэтай справай могуць адзінкі. І тут пытанне не толькі ў таленце і майстэрстве. Для таго, каб выйсці на сур’ёзны ўзровень, трэба аддавацца карункам на 100 адсоткаў, быць апантаным вязаннем.

У кожнага майстра свой стыль і свае адметнасці ў працы, таму і кліенты ва ўсіх нас розныя.

 

– Цікава, хто замаўляе адзенне з ірландскіх карункаў?

Сярод маіх кліентак жанчыны розных узростаў, прафесій, культуры, з розным дастаткам. Аднак усіх іх аб’ядноўвае ўнутраная эстэтыка, імкненне не толькі да прыгожых, але і да якасных рэчаў.

З многімі ў мяне складваюцца сяброўскія адносіны. А інакш і быць не можа. Для таго, каб заказчык застаўся задаволены вырабам, я павінна добра ведаць яго характар і густы. Да таго ж працэсс стварэння кожнай рэчы працягваецца некалькі месяцаў, падчас якіх адбываюцца шматлікія ўзгадненні.

– А што самі любіце насіць?

– Аддаю перавагу адзенню класічнага стылю. Не ганюся за гучнымі брэндамі, у першую чаргу гляджу на якасць. Таму ў маім гардэробе хапае рэчаў беларускіх вытворцаў. Канешне, шмат чаго я магу зрабіць сабе сама. Бывае, іду па вуліцы ў ірландскіх карунках і заўважаю, як абарочваюцца людзі, глядзяць мне ўслед. Аднойчы да мяне падыйшоў мужчына і ўвогуле папрасіў прадаць для яго жонкі сукенку, што была ў той момант на мне...

 

– Вашы вырабы носяць жанчыны Германіі, Францыі, Латвіі, Украіны, Казахстана, Арабскіх Эміратаў, Расіі. Ці не задумваліся вы аб пераездзе з маленькага Капыля ў вялікі горад?

– Прынцыпова не хачу нікуды пераязджаць. Маленькі горад – ідэальнае месца для маёй працы. Тут усё побач і ўсё мне знаёма. Я не губляю час на транспарт і чэргі. Да таго ж тут нічога не адцягвае маёй увагі ад творчага працэсу. Свае работы я адпраўляю кліенткам поштай, таму ніякіх праблем у гэтым плане не ўзнікае.

 

– Аднак планы на развіццё справы ў вас, напэўна, ёсць?

– Безумоўна. У 2016 годзе мяне прынялі ў Міжнародную арганізацыю каруначніц OIDFA. Гэта не толькі прыемна, але і вельмі адказна для мяне. Цяпер у планах - прыняць удзел у міжнароднай выставе карункаў у Галандыі ў 2018 годзе. Вельмі хочацца ў бліжэйшыя некалькі гадоў адкрыць школу каруначніц у Беларусі. Але перад гэтым трэба абавязкова прайсці стажыроўку ў майстроў ірландскіх карункаў пры Каралеўскім двары Велікабрытаніі.

– Што можаце пажадаць нашым чытачам?

– Любіце тое, што робіце, і рабіце толькі тое, што любіце. Гэта фраза заўсёды дапамагае мне ў цяжкія хвіліны і не дае збіцца са шляху.

Фота Аліс Юневіч

 

 

 

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Культура

Топ беларускіх дыялектызмаў, якія вы маглі не ведаць

Топ беларускіх дыялектызмаў, якія вы маглі не ведаць

Нязвыклая форма — заўсёды штуршок для пошуку.

Культура

Як мог выглядаць Мінск? Ведае беларускі архіў

Як мог выглядаць Мінск? Ведае беларускі архіў

Дзе замежнікі вывучаюць савецкую архітэктуру.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Пра бунт малога, выпадак на ферме і цікавае выступленне на вяселлі.