22 Верасень, субота

Вы тут

Радком вершаванай матэрыі...


Часта даводзіцца чуць, што людзі з тэхнічным складам розуму менш здольныя да творчасці або зусім не здольныя. Гэта стэрэатып. Таццяна Купрыянец — адна з тых, хто якраз абвяргае гэта. Дзяўчына скончыла фізічны факультэт БДУ і цяпер працуе па спецыяльнасці. А яшчэ яна з'яўляецца членам Саюза пісьменнікаў Беларусі.


— Чаму ты выбрала менавіта фізіку?

— Яшчэ са школы я адчувала схільнасць да дакладных навук. Фізіка падабалася больш за іншыя дысцыпліны. Таму пры выбары пры паступленні я аддала перавагу фізічнаму факультэту БДУ. Цяпер працую ў Мінскім навукова-даследчым інстытуце радыёматэрыялаў. Мяне як маладога спецыяліста калектыў прыняў добра. Я суправаджаю партыі па тэхналагічным маршруце. Калі больш зразумела — то працую з мікрасхемамі. Мне падабаецца мая работа.

— А як пачала пісаць вершы?

— Пад уражаннем ад кніг, музыкі, прыроды. Прыходзілі радкі, якія хацелася запісаць. І я запісвала. А потым хацелася працягнуць напісанае — так і нараджаліся першыя творы. Праўду кажучы, тады я не лічыла іх сапраўднымі вершамі, ды і цяпер многія не лічу. А свядома займацца творчасцю я пачала ў 20 гадоў пасля таго, як стала лаўрэатам літаратурнага конкурсу сярод студэнтаў БДУ «Славянскі калейдаскоп». Тады і зразумела, што гэта маё, што нядрэнна выходзіць.

— Ты пішаш на розныя тэмы або аддаеш перавагу нейкай адной?

— Усё залежыць ад натхнення. Але ўсё ж пераважае ваенная тэматыка. Тэма вайны заўсёды вельмі моцна кранала мяне. Я цікаўлюся ёй з дзяцінства. У мяне дзядуля ваяваў, дайшоў да Берліна. І тыя людзі, якія былі на вайне, нам не чужыя, бо мы дзякуючы ім жывём. У мяне заўсёды ўзнікалі пытанні: як было тым людзям на вайне? Як яны вытрымалі і перамаглі? Што яны адчувалі? Простымі словамі ў мяне не атрымліваецца ўсё гэта перадаць, тады нараджаюцца вершы. А яны больш моцныя за адзіночныя словы.

— Кажуць, што ў кожнага паэта ёсць свая муза. А што цябе натхняе?

— Калі я пішу пра вайну, то мяне натхняюць месцы і падзеі, звязаныя з тымі часамі. Бывае, што проста пейзажы натхняюць. Ну, і вядома, каханне.

— Аднойчы мне давялося пачуць выказванне, маўляў, як маладое пакаленне можа пісаць пра вайну, калі яно нічога аб гэтым не ведае...

— Я лічу так: калі адчуваеш і калі пішацца, то трэба пісаць. Калі чагосьці не ведаеш, то трэба даведвацца. Крыніц інфармацыі цяпер шмат. А з іншага боку, чаму аўтар тых слоў вырашыў, што маладое пакаленне нічога не ведае пра вайну? Не трэба абагульняць.

— Таццяна, чым яшчэ захапляешся?

— Акрамя паэзіі і фізікі цікаўлюся ваеннай справай, асабліва авіяцыяй. Нядаўна пачала займацца авіямадэляваннем. Вельмі люблю выязджаць куды-небудзь на прыроду, калі ёсць час і магчымасць. Таксама з'яўляюся адміністратарам універсітэцкага клуба мастацкага слова «КЛУмБа». Аб'яднанне было створана ў 2014 годзе пасля «Славянскага калейдаскопа» ўдзельнікамі таго мерапрыемства. Мы арганізоўваем для студэнтаў і гасцей БДУ цёплыя цікавыя паэтычныя сустрэчы, віктарыны, выступленні, запрашаем да сябе вядомых беларускіх літаратараў, а бывае, проста збіраемся, каб правесці час за кубачкам гарбаты. У 2015-м мы ездзілі ў музей Агінскага пад Смаргонню, прайшлі па месцах баёў Першай сусветнай. А ў верасні мінулага года ў нас з'явіўся першы калектыўны зборнік «Кветкавыя ветразі». Мы заўсёды рады новым аўтарам і гасцям нашага аб'яднання.

Марына ЛЯШКЕВІЧ

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.