Вы тут

Кубінская эйфарыя на канцэрце электроннай музыкі


Пасля прагляду карціны “Дай мне будучыню: Major Lazer на Кубе” захацелася жыць, працаваць, ісці да мэтаў, танцаваць, пастрыгчыся і змяніць жыццё. Бо і сам фільм пра змены, вялікія і нават эпахальныя, хоць здавалася б, чаго чакаць ад стужкі пра музычны канцэрт. Праект Cinemascope паказаў у кінатэатры “Ракета” дакументалку пра выступ папулярнага гурта электроннай музыкі Major Lazer у кубінскай сталіцы Гаване, але не проста выступ, а сімвалічную падзею ў амерыкана-кубінскіх адносінах. У Осціна Пітэрса, нічым да гэтага не адметнага рэжысёра, атрымалася карціна пра Кубу ў цэлым, культуру і міжнародную палітыку. Такая насычанасць заманліва анансуе фестываль фільмаў пра музыку і новую культуру “BEAT WEEKEND”, праграма якога будзе паказана ў Мінску з 4 да 8 кастрычніка.


 

Мы памятаем візіт Барака Абамы, тады яшчэ прэзідэнта ЗША, у Кубу, які называлі знакавай падзеяй у амерыкана-кубінскіх стасунках, памятаючы пра фінансавае эмбарга, наступствы халоднай вайны і той факт, што перад Абамам амерыканскі прэзідэнт наведваў востраў свабоды толькі ў 1928 годзе. Але шматнацыянальны гурт Major Lazer апярэдзіў прэзідэнта ЗША: менавіта ад музыкантаў, што ступілі на кубінскую зямлю і далі ў Гаване бясплатны канцэрт, павеяла ветрам перамен, які добра спалучаецца з мяцежным, прагнучым волі, кубінскім духам.

Як дзіўна, метафарычна, узнёсла звычайная цінэйджарка распавядала пра сваё захапленне электроннай музыкай, якая быццам дае ёй будучыню, чытаць: прагу да будучыні. А гэта амаль тое ж пачуццё, якое я адчула, калі бачыла натоўп кубінцаў у каларытных строях, з незвычайнымі прычоскамі і ўпрыгажэннямі, з жаданнем вылучыцца і ўстанавіць сваё месца, на канцэрце гурта, што прынёс на востраў знак новага і звышнатуральнага.

Паралельна з арганізацыяй канцэрта, мантажом сцэны, распаўсюджваннем інфармацыі пра будучую падзею ў фільме выкрываюцца цікавыя нюансы кубінскага жыцця, чаму і карціна з ужо зразумелай назвай “Дай мне будучыню” распавядае не проста пра выступ гурта электроннай музыкі, а пра саму краіну – ізаляваную, кантрастную, выкрутлівую і, дарэчы, шчаслівую. Рэжысёр мог бы тэхнічнай падрыхтоўкай і доўгачаканымі музыкальнымі гукамі, што разліваюцца па Гаване, абмежавацца, але яго дакументалка ўмудрылася распавесці ў тым ліку пра кубінскае музычнае асяроддзе, унікальную сістэму распаўсюджвання інфармацыі ва ўмовах абмежаванага інтэрнэту El Paquete і вобраз мыслення звычайных гараджан.

Асалода для вачэй – гэтыя простасць і кантрастнасць. Хлопчык, які ў рэперскай кепцы на фоне вышытай сурвэткі (як у беларускіх вясковых хатах) распавядае пра мары стаць музыкантам. Аўтамабілі савецкага аўтапрома, што выглядаюць водгуллем гістарычнай мінуўшчыны ў сучасным горадзе, які ідзе насустрач, зноў выкарыстаю гэта слова, будучыні. Жанчына, што працуе дзеля падтрымкі сваёй дачкі-музыканткі, у якой няма пастаяннага заробку. Амаль поўная адсутнасць інтэрнэту і кошт гадзіны доступу да wi-fi роўны двум доларам, у той час як сярэдні заробак на востраве – дваццаць долараў. Тут на першы план выйшаў вынаходлівы хлопец: кожны глядач фільма “Дай мне будучыню” ўбачыў стваральніка альтэрнатыўнай інтэрнэту сістэмы El Paquete, якая таксама з’яўляецца пэўным носьбітам мяцежнага – нязгоднага – напрамку.

Так у падрыхтоўцы, інтэрв’ю, прэс-канферэнцыях, камунікацыі з кубінскімі музыкантамі прайшоў “эпілог” да ўласна “падзеі года” – канцэрта. Нарэшце, у горадзе, на ўзбярэжжы, загучалі папулярныя трэкі Major Lazer, у тым ліку кампазіцыя Lean on. І ўвага… на канцэрт прыйшло пяцьсот тысяч чалавек (чаканні вымяраліся некалькімі дзясяткамі тысяч). Гарачыя, эмацыйныя, яскравыя кубінцы скакалі пад выступ Major Lazer, прадстаўнікі якога ў выніку прызналіся, што гэты канцэрт – найлепшы ў іх кар’еры.

І публіка выціснула гэтыя эмоцыі да канца, датрывала да апошняга гука, пражыла з гэтым рэальным знакам будучыні (якая павінна была наступіць разам з наладжваннем стасункаў паміж Кубай і ЗША) кожны момант і ўз’ядналася ў гэтым парыве як яднаецца ў сетцы кліентаў El Paquete. Гэта было шчасце ў марах, эйфарыі і гэтым адзінстве. Усё гэта я адчула, гледзячы на экран.

Шматзначнасць, музыка і культура ў кантэксце глабальных падзей (як гэта заўсёды бывае, нягледзячы на пагарду да “несур’ёзнасці” культуры), эмоцыі і бездань адсылак да рэальнасці – тое, чаго можна чакаць ад фестываля “BEAT WEEKEND”. Усе фільмы – апроч “Дай мне будучыню” іх шэсць – на мове арыгіналу з рускімі субтытрамі будуць паказаны ў кінатэатры “Ракета” з 4 да 8 кастрычніка.

Ірэна КАЦЯЛОВІЧ


Расклад паказаў:

4 кастрычніка

  • 19.00 – “Усе гэтыя бяссонныя ночы” Міхала Марчака (Польшча, Велікабрытанія);

5 кастрычніка

  • 19.00 – “Рэйв у Іране” Сюзанны Мэерс (Швейцарыя);

6 кастрычніка

  • 19.00 – “Дзень незалежнасці” Мортэна Тровіка і Угіса Ольтэ (Латвія, Нарвегія, Славенія);

7 кастрынічка

  • 17.30 – “Гагарын” Вольгі Дарфі (Расія)
  • 19.00 – “Калі я думаю пра Германію ноччу” Рамуальда Кармакара (Германія);

8 кастрычніка

  • 17.00 – “Усе гэтыя бяссонныя ночы” Міхала Марчака (Польшча, Велікабрытанія)
  • 19.00 – “Хайп” Дуга Прэя (ЗША).

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Прэзідэнт сустрэўся з Рамзанам Кадыравым

Прэзідэнт сустрэўся з Рамзанам Кадыравым

Кадыраў наведвае нашу дзяржаву ўпершыню.

Грамадства

Чым здзівіць турыстаў?

Чым здзівіць турыстаў?

Зялёнае кола, «дарожныя гісторыі» і сакрэты ваколіц.

Спорт

Штотыднёвы спартыўны агляд «Звязды»

Штотыднёвы спартыўны агляд «Звязды»

Пра выступленне беларускіх дзяўчат на чэмпіянаце Еўропы па валейболе і вынікі чарговага тура чэмпіянату краіны па футболе.

Грамадства

На працягу стагоддзя «Звязда» застаецца зоркай беларускай перыёдыкі

На працягу стагоддзя «Звязда» застаецца зоркай беларускай перыёдыкі

Пра гэта ўчора казалі высокія госці на ўрачыстым мерапрыемстве, прымеркаваным да юбілею газеты.