20 Люты, аўторак

Вы тут

Сезон дажджоў


Заўважаю за сабой дзіўную асаблівасць: як захварэю, не магу чытаць штосьці новае, перачытваю толькі старыя любімыя кнігі. У бальніцу, калі давялося легчы на аперацыю, узяла толькі «Майстра і Маргарыту». Нічога іншага там проста не ішло... Здаецца, мой чытач ужо зразумеў, што асенняя прастуда не абышла мяне сёлета.


Хаваючыся ў цёплы авечы плед з сінімі кветкамі, які дастаецца з антрэсоляў звычайна разы два на год, зноў чытала Хемінгуэя «Свята, якое заўсёды з табою». Ён там апісвае сезон дажджоў у Парыжы. Памятаеце: «А потым надвор'е сапсавалася. Яно перамянілася ў адзін дзень...» Акурат як у нас цяпер. І ўжо каторы дзень неба палівае з перапынкамі, ды яшчэ пранізлівы вецер, карціну дапаўняюць амаль голыя дрэвы, асобныя з якіх скінулі лістоту сёлета вельмі рана. Ну, і самае галоўнае — холад у кватэры, холад на рабоце, нейкая ўнутраная няўтульнасць, як сказаў паэт: «У акне слата і ў душы». Ну і што тут рабіць?

А як сто гадоў таму Хемінгуэй ратаваўся ад хандры ў сезон дажджоў, ці яго лірычны герой, што адно і тое ж? Нагадаю, ён зайшоў у невялікае ўтульнае кафэ, заказаў каву, дастаў блакнот, стаў пісаць новае апавяданне і любавацца дзяўчынай, што сядзела насупраць: «Я ўбачыў цябе, прыгажуня, і цяпер ты належыш мне, каго б ты ні чакала, нават калі я ніколі цябе больш не ўбачу, — думаў я. — Ты належыш мне, і ўвесь Парыж належыць мне...» Так і нам, падумала я, седзячы ў Брэсце пад пледам, варта ўспамінаць што-небудзь цёплае, добрае ды чакаць цяпла. Уключаць жа яго калі-небудзь. Вунь у Магілёве, кажуць, у суботу ўжо ўключылі, а ў Гродне яшчэ раней.

Ледзь не ва ўсіх газетах калегі напісалі па калонцы пра нерэнтабельны альбо нават неразумны падыход да пытання ўключэння цяпла. Прыводзілі вельмі слушныя аргументы. І я хацела напісаць пра гэта, а потым падумала: хіба цяплей стане? Успомнілася, як больш за дзесяць гадоў таму на прамую лінію нашаму мэру званіла жанчына, скардзілася, што ў іх доме ацяпленне не ўключана. А ён у адказ: «Як не ўключылі! Я ж падпісаў распараджэнне». «Але ж распараджэннем не нагрэешся», — разгублена запярэчыла заяўніца. Што праўда, то праўда. І выратаванне тапельцаў — справа, як вядома з класікі, іх саміх.

Адным словам, чым болей ляжыш, тым больш мерзнеш, а рух — гэта жыццё, падумала я, устала з пасцелі і пайшла на кухню гатаваць. Хоць і была такая спакуса паваляцца, пакашляць, каб усе пашкадавалі, потым пабурчаць накшталт Фаіны Ранеўскай: «Маўляў, вакол столькі любові, а ў аптэку схадзіць няма каму». Але ў аптэку я схадзіла напярэдадні, у пятніцу, лекаў хапала. А ноччу прыехала дачка з Мінска. І ва ўсіх на суботу намячалася шмат спраў. Так што парадаваць смачным абедам сямейнікаў аказалася вельмі дарэчы. А пакуль варыла і смажыла, ужо неўпрыкмет расхадзілася, прапала звычайная для прастуды ламота, альбо я перастала яе заўважаць. Ды і ў кватэры стала намнога цяплей ад пліты. Увечары ж наступнага дня, найбольш, каб сагрэцца, з паловы дзявятай да паловы дзясятай я мыла падлогу ва ўсёй кватэры. За гэтым практыкаваннем, гаспадыні ведаюць, разаграваешся, не горш, чым у спартыўнай зале.

Яшчэ, калі холадна, я звычайна пяку яблычны пірог. Не столькі, каб паесці, колькі для паху і цяпла, якія разыходзяцца па ўсіх пакоях. Вось бачыце, колькі спосабаў перамагчы холад. Адцягнуць сваю ўвагу ад здрадніцка-дэпрэсіўнага настрою найлепш, калі на яго не застаецца часу. Ну што толку наракаць на холад у кватэры? У рэшце рэшт уключаць тое цяпло. І як добра тады стане. Ды і хіба можна ацаніць утульнасць і каштоўнасць уласнага дома, калі не адчуць на ўласнай скуры, як бывае мулка і нявесела, калі холадна. Не паспяваюць нашы службы, можа, яшчэ і ад таго, што не заўсёды ж так рана халады пачыналіся.

...Мне запомніўся дзень 26 кастрычніка 2004 года. Тады стаяла такая прыгожая, сапраўды залатая восень. Мы хадзілі па ўзлеску каля Булькоўскага возера, адной з самых маляўнічых мясцін у ваколіцах Брэста. Пра цяпло можна меркаваць па тым, што я была апранутая ў даволі лёгкі плашч. А дрэвы выглядалі так урачыста, так незвычайна прыгожа іх расквеціла стракатая лістота, што гэта больш напамінала вясну, а не восень, так, нібы вясна пасмяялася і знарок пераблытала фарбы. Бачыце, колькі гадоў прайшло, а той дзень належыць мне, як Хемінгуэю выпадковая дзяўчына з кавярні на плошчы Сен-Мішэль. Так што жадаю табе, дарагі чытач, цяпла ў доме і цёплых успамінаў.

Святлана ЯСКЕВІЧ

yackevіch@zvіazda.by

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Ужо каторы год жыхары змагаюцца супраць агульнай паркоўкі ў двары

Ужо каторы год жыхары змагаюцца супраць агульнай паркоўкі ў двары

Гаспадары двара расказваюць, што раней тры заезды ў двор перакрывалі дэкаратыўныя металічныя вароты, унутр аўтамабілі маглі трапіць толькі праз вялікую арку з боку вуліцы Янкі Купалы.

Спорт

Штотыднёвы спартыўны агляд «Звязды»

Штотыднёвы спартыўны агляд «Звязды»

Пра соты фінал у кар'еры Максіма Мірнага, поспехі беларускіх самбістаў на дамашнім турніры і выступленні нашых гандбольных клубаў у Еўропе.

Культура

Cабраны пераклады верша Янкі Купалы «А хто там ідзе» на 101 мову свету

Cабраны пераклады верша Янкі Купалы «А хто там ідзе» на 101 мову свету

«Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі» адправіла ў друкарню выданне «А хто там ідзе: на мовах свету».

Палітыка

Прэзідэнт паўдзельнічаў у выбарах і адказаў на пытанні журналістаў

Прэзідэнт паўдзельнічаў у выбарах і адказаў на пытанні журналістаў

За каго аддаць свой голас, якога кандыдата лепей абраць у дзень выбараў у мясцовыя Саветы дэпутатаў?