Вы тут

Традыцыйны, класічны, жаночы: акардэон


Адной з галоўных зорак фестывалю Башмета сёлета стала Ксенія Сідарава, выпускніца лонданскай Каралеўскай акадэміі, уладальніца прэміі прынца Уэльскага і «Вялікай музычнай узнагароды» Латвіі. Выканаўца падзялілася думкамі пра адчуванне свайго інструмента.


— Ці заўважаеце адрозненні ва ўспрыманні музыкі ў розных краінах, калі гастралюеце па свеце?

— Інструмент, з якім я выступаю, лічыцца нацыянальным у многіх краінах. Але класічную музыку на ім слухаюць з некаторай асцярогай. Многія нават не падазраваюць, што акардэон бывае класічным. Ведаю, што ў Беларусі акардэонныя традыцыі вельмі развітыя. А часам я бываю ў такіх мясцінах, дзе людзі насамрэч нячаста сустракаюцца з акардэонам ці баянам. Але, калі слухаюць з адкрытай душой, не важна, на чым іграць.

— Аднойчы вы сказалі, што адмаўляецеся ад твора, калі ён несправядлівы ў адносінах да інструмента. У чым заключаецца гэтая несправядлівасць?

— Я мела на ўвазе новую музыку. Як выканаўца я нясу адказнасць і за слухача, і за інструмент. Безумоўна, я павінна паказаць думку кампазітара. Калі ты з гэтай думкай не пасябруеш, то і мэсэдж не прынясеш аўдыторыі. Таму я іграю тое, у чым адчуваю сябе ўпэўнена і дзе акардэон найлепш раскрываецца.

— З якімі памылковымі ўяўленнямі наконт акардэона сутыкаецеся часцей?

— Яны, напэўна, усе маюць падставу, і ў гэтым ёсць праўда. Напрыклад, тое, што акардэон — мужчынскі інструмент. Па тэлебачанні з даўніх часоў бачым, што вельмі рэдка на ім іграюць жанчыны. Але найбольшая памылка ў тым, што акардэон не можа быць класічным. І сёння ёсць тыя, хто называе інструмент фальклорным, проста не ведаючы яго магчымасцей ці адмаўляючыся верыць у існаванне іншых магчымасцей. З новай сістэмай, якая з’явілася ў 1960-х у Італіі, на акардэоне можна сыграць што заўгодна: знакамітыя класічныя творы, нават фартэпіянныя канцэрты Бетховена. У самых знакамітых залах акардэон і баян гучаць ярка і гучна. І выканаўцаў насамрэч шмат. Таму я проста жадаю, каб было больш новых кампазітараў. Менавіта яны — тыя, хто дае нашаму інструменту ідэнтычнасць. У іншых ужо ёсць літаратура на стагоддзі, а ў нас яна яшчэ толькі развіваецца, хоць ужо даволі багатая і для пачынаючых выканаўцаў, і для выканаўцаў высокага ўзроўню.

— Сёння ўрокі музыкі даступныя для любой сям’і. Але ці шмат значыць якасная музычная адукацыя?

— Я нарадзілася ў Латвіі, дзе захаваўся савецкі падыход да музычнай адукацыі — даступнасць музычных школ. Цяпер існуюць і прыватныя. Некаторыя думаюць, што такія школы лепшыя. Я так не лічу. Я сама хадзіла ў дзяржаўную музычную школу, якая дала мне ўсю асноўную базу. Усюды рэкламую такі метад.

 — Вы таксама ладзіце дзіцячыя майстар-класы. Што найперш імкняцеся данесці вучням?

— Трэба зрабіць так, каб пасля тваіх заняткаў чалавек хацеў іграць яшчэ. Пакінуць любоў да музыкі. Я бачыла розны ўзровень, розны рэпертуар у дзяцей аднаго ўзросту. Калі ты праводзіш майстар-класы, то не бачыш дзіця так часта, як бачыць яго настаўнік. Наўрад ці магчыма за гадзіну штосьці змяніць. Але натхніць і нагадаць пра тое, што ёсць музыка, — вось што самае галоўнае.

Марыя СТРАХ

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Ад педагога залежыць, як «будзе гучаць мелодыя»

Ад педагога залежыць, як «будзе гучаць мелодыя»

Медыяпраект «Мая малая Радзіма, або Чаму я стаў педагогам?» запусцілі ў БДПУ.

Эканоміка

Дачы і катэджы: калі складана прадаць — то можна здаць

Дачы і катэджы: калі складана прадаць — то можна здаць

Загарадных дамоў на рынку так зашмат, што іх не купляюць нават па сабекошце.