27 красавіка, пятніца

Вы тут

Як дызайнер марак збірала аншлагі ў плацкартным вагоне


«Дызайнерам марак я працую дзевяць гадоў. І мне дагэтуль цікава. Лічу, што нямногім так шанцуе ў жыцці — мець любімую работу», — кажа Яўгенія БЯДОНІК. Днём яна распрацоўвае эскізы паштовых мініяцюр, а ўвечары пераключаецца на іншы від творчасці — музыку. Дзяўчына расказала нам, як нараджаюцца ідэі будучых марак, навошта ёй ведаць біяграфіі пісьменнікаў і што рабіць, калі няма настрою.


Па натхненне — у галерэю

Выбар на карысць творчай прафесіі быў зроблены, можна сказаць, з дзяцінства. Яўгенія вучылася ў школе з мастацкім ухілам, пасля — у Мінскім дзяржаўным прафесійна-тэхнічным каледжы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва імя Кедышкі, які скончыла з чырвоным дыпломам. Вышэйшую адукацыю дзяўчына атрымала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў.

Тры гады яна працавала ў прыватнай майстэрні, дзе займалася роспісам па шкле — аздабляла вазы, падсвечнікі. Па словах Яўгеніі, работа была даволі цяжкая і для яе занадта аднастайная. Таму стала шукаць нешта іншае. Закончыла курсы дызайну. А потым даведалася, што ў выдавецкім цэнтры «Марка» Белпошты якраз ёсць адпаведная вакансія.

У абавязкі спецыяліста ўваходзіць распрацоўка марак і канвертаў, паштовак і картак для пасткросінгу ад самага пачатку да іх выхаду ў тыраж. Ёсць пэўны тэматычны план. Матэрыял дызайнер збірае з розных крыніц: з друкаваных і электронных энцыклапедый, артыкулаў у інтэрнэце. Напрыклад, калі рыхтуецца паштовая мініяцюра да юбілею Максіма Багдановіча, па дапамогу звяртаюцца ў літаратурны музей яго імя, а праекты з творамі выяўленчага мастацтва часцей рыхтуюцца ў супрацоўніцтве з Нацыянальным мастацкім музеем.

— Гледзячы на сабраны стос дакументаў, я вырашаю, які сюжэт адлюстраваць, якога памеру будзе марка. Часта прыходзіцца вывучыць гару літаратуры. А я, як чалавек, схільны да захаплення, калі пачынаю чытаць пра пісьменніка, магу закончыць біяграфіяй яго прадзядулі, — усміхаецца Яўгенія.

На распрацоўку дызайну маркі можа пайсці і тыдзень, і тры — залежыць ад таго, наколькі складаная тэма, ці цяжка знайсці матэрыял. Зразумела, што, калі тэма маштабная і ўключае не адну мініяцюру, а, напрыклад, чатыры, часу спатрэбіцца больш.

— Нецікавых праектаў не бывае, — запэўнівае суразмоўніца. — З нядаўняга — з задавальненнем працавала над блокам марак, прысвечаным 125-годдзю з часу ўводу ў эксплуатацыю Мінскай конкі. Рыхтавала яго каля месяца: разам з фатографам хадзілі ў музей, здымалі ўсё неабходнае. Сюды я ўклала душу.

Наведванне дзяржаўных архіваў, музеяў, бібліятэк, знаёмства з цікавымі асобамі — усё гэта частка работы дызайнера. У скарбонцы работ Яўгеніі — серыя «Гарады Беларусі», «Геадэзічная дуга Струвэ», блок, прысвечаны Машэраву. Летась, дарэчы, яе маркі на тэму дзіцячых цацак занялі трэцяе месца ў конкурсе на найлепшыя беларускія паштовыя мініяцюры.

Свае маркі дзяўчына збірае і складае ў спецыяльны філатэлістычны альбом. А некаторыя адпраўляе на канвертах, калі піша бабулі — той заўсёды прыемна атрымаць ліст ад унучкі.

Каб натхніцца, дызайнер пераглядае замежныя маркі — краін СНД, Паўднёвай Амерыкі, Афрыкі. Цікава даведацца, якія новыя паслядрукаваныя тэхналогіі выкарыстоўваюць замежныя калегі. А яшчэ крыніцай натхнення становіцца выяўленчае мастацтва: Яўгеніі падабаюцца класічныя жывапіс і графіка.

Музыкай акружана з дзяцінства

Карцін дзяўчына дома не піша. Тлумачыць, што для гэтага трэба вельмі шмат натхнення, а ў яе ўсе сілы ідуць на рабочыя праекты. Замест гэтага Яўгенія ў вольны час спявае. Хоць спецыяльнай адукацыі ў яе няма, яна заўсёды была акружана музыкай. Мама спявае і грае на гітары, а прадзядуля быў мультыінструменталістам — стварыў сямейны хор і збіраў у сябе дома, як цяпер кажуць, «кватэрнікі».

— Памятаю, як я ў тры гады стаўлю пласцінку, прыбіраюся ў любімую святочную сукенку і скачу пад музыку. Ці на вуліцы пад уключаны прыёмнік танцую ламбаду, нічога не саромеючыся. Мама расказвала, што я ў цягніку збірала цэлыя канцэрты: у мяне былі аншлагі ў плацкарце, — смяецца Яўгенія.

Дзе б дзяўчына ні вучылася, усюды ўдзельнічала ў самадзейнасці. І на пошце таксама. Спачатку выступала ў калектыве народнай песні «Жывіца», а цяпер — у складзе кавер-бэнда «Паштовы экспрэс». У гэтым годзе пачала браць урокі вакалу, каб далей развівацца.

— Выконваю песні айчынных і замежных выканаўцаў. Гэта і поп-музыка, і джаз, і рок. Выбар робіцца хутчэй не па жанрах, а па дыяпазоне — у мяне даволі нізкі тэмбр. Мабыць таму з самага нараджэння і атрымала ад бабулі мянушку Поль Робсан (смяецца). Я выконваю песні, якія мне блізкія. Заўсёды даведваюся, калі кампазіцыя была напісана, пры якіх абставінах, цікаўлюся біяграфіяй выканаўцы. Адным словам, паглыбляюся цалкам — толькі тады магу прачуць песню і ўпэўнена яе выканаць.

Дома ўвечары Яўгенія грае на гітары — ціхенька, каб суседзі не скардзіліся. А на рабоце часам напявае сабе пад нос. Ну не ўяўляе яна сябе без музыкі!

— У конкурсах я не ўдзельнічала. Не вельмі іх люблю, — прызнаецца суразмоўніца. — Напэўна, не люблю ацэнак сваёй творчасці — займаюся гэтым выключна для душы. Калі няма настрою, я ведаю, што трэба зрабіць, — пайсці і спець пару песень. Адразу жыццё наладжваецца.

Наталля ЛУБНЕЎСКАЯ

lubneuskaya@zviazda.by

Загаловак у газеце: «Без творчасці сябе не ўяўляю»

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як палепшыць жыццё людзей з асаблівасцямі?

Як палепшыць жыццё людзей з асаблівасцямі?

Удасканаліць законы і перастаць бачыць у інваліднасці толькі медыцынскую праблему...

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Пра рагаткі і замужнюю студэнтку.

Грамадства

Хто адпрацаваў на забруджаных тэрыторыях, заслугоўвае асаблівай увагі

Хто адпрацаваў на забруджаных тэрыторыях, заслугоўвае асаблівай увагі

Дзяржава аказала моцную дапамогу для адраджэння гэтых тэрыторый.

Грамадства

Дырэктар сямейнага інклюзіў-тэатра: Мяне трэба хваліць

Дырэктар сямейнага інклюзіў-тэатра: Мяне трэба хваліць

Прашу Ірыну назваць тры словы, з якімі яна сябе асацыюе.