Вы тут

Мікалай Сацура: “Убачыў першы ўчастак і адразу вырашыў: бяру”


Музычны кіраўнік ансамбля “Сябры”, кампазітар, аўтар знакамітых хітоў калектыва “Нашы песні”, “Сто гадоў”, “Пастаялы двор”, “Здрастуй, друже” і іншых сваё лецішча называе “дом лесніка”. Але знаходзіцца яно ў звычайным садовым таварыстве, якое месціцца недалёка ад знакамітай вёскі Краснае, што на Маладзечаншчыне. Між тым, участак у Мікалая нестандартны – нібыта выспа сярод лесу, з трох бакоў акружаная соснамі. А грыбы, як высветлілася, растуць не толькі ў лесе, але і на самім участку. Адзін падасінавік я і сама знайшла!

– Можа, і далекавата ехаць, але ж такая прыгожая прырода – гляджу і захапляюся, – кажа кампазітар. – Лес цудоўны ў любую пару года. Адзінае, што мяне засмучае, – некаторым нашым местачкоўцам не хапае побытавай і экалагічнай культуры. Вельмі непрыемна, калі ідзем у лес па грыбы, а там шмат смецця. У садовых жа таварыствах створаны ўсе ўмовы: ёсць кантэйнерныя пляцоўкі, няўжо цяжка данесці пакет са смеццем туды? Не разумею такіх людзей.

– Мікалай, а даўно набылі ўчастак? Увогуле, чыя гэта была ідэя?

– Гадоў дзесяць таму жонка сказала, што добра было б мець лецішча. Я узяў газеты з рэкламай, знайшоў абвесткі, арыентуючыся, каб кошт быў па кішэні. Паехаў глядзець першы ўчастак і адразу вырашыў: бяру, бо тут убачыў для сябе разлог як для грыбніка. Маім дзяўчатам (жонка Святлана і дачка Вольга – заўв. рэд.) таксама вельмі спадабалася. Фактычна, тут і доміка не было, толькі сцены. Патроху зрабілі другі паверх, альтанку, крыніцу давялі да ладу, дроўнік, лазню, і цяпер у нас тут вельмі міла.

– Самі ўсё гэта рабілі ці майстроў наймалі?

– Я за тое, каб усё было на прафесійным узроўні, таму наймаў добрага знаёмага. Ён валодае тэхналогіямі, мае інструмент і досвед працы з рознымі матэрыяламі. Але ж і я таксама які цвік магу забіць, дык што прасцей, і сам зрабіў.

– А ці быў тут у вас калі агарод?

– Не, ніколі. Мы адразу вырашылі, што гэта месца адпачынку. Я – чалавек рацыянальны і ведаю, што калі зрабіць калькуляцыю, то свая гародніна абыходзіцца даражэй, чым на рынку. Гэта мае сэнс мо толькі калі ў чалавека такое хобі – сад ды агарод. Ці вось мая матуля… Ёй 86 гадоў, здароўя ўжо бракуе, але кожную раніцу яна ідзе на градкі. Не раз думаў прасіць яе даць сабе адпачынак, але пагляджу і разумею, што праца на зямлі падаўжае ёй жыццё.

Добра разумею, чаму Мікалай казаў, што ў іх тут “вельмі міла”. Ну, па-першае, сапраўды, усё прадумана і зроблена вельмі зручна, па-другое, шмат “драбнюшачак”, якія ствараюць утульнасць. Гэта і дэкаратыўныя падушкі, і арыгінальныя фіранкі. Я нават падумала, што Святлана мае дачыненне да дызайнерскай працы.

– Не, я таксама музыкант, выкладчык па класу скрыпкі, – патлумачыла яна. – Цяпер можна, безумоўна, пайсці і ўсё купіць, але хочацца нечага адметнага, вось я і рэалізую свае дызайнерскія фантазіі за швейнай машынкай. Дарэчы, фіранкі і абрус – гэта частка вясельнага аздаблення пляцоўкі, на якой гулялі вяселле нашай дачкі Вольгі.

– Ведаю, што цяпер яна жыве ў Маскве. А раней на лецішча любіла ездзіць?

– Так, і вельмі ахвотна, хаця звычайна падлеткі лецішча ігнаруюць. Але мы з Вольчыкам сяброўкі і маем агульнае захапленне – лазню. Яна ў нас таксама мініяцюрная, але на сям’ю хапае, а болей і не патрэбна.

– Вельмі рады, што жонка ўхваліла невялічкі домік, – далучаецца да размовы Мікалай. – Я меркаваў, што і ў гарадской кватэры ў яе хапае хатніх клопатаў, дык няхай тут іх будзе як мага меней.

То бок, у вас падзелены абавязкі на мужчынскія і жаночыя?

– Не тое, што падзелены… Але вось мужчына адзін раз купляе дом, а жонка кожны дзень стварае там утульнасць. Увогуле, жанчына – гэта душа сям’і. Вячэру ў нас гатуе той, хто раней прыйшоў з працы. Я вельмі люблю збіраць грыбы і маю некалькі фірмовых рэцэптаў страў з іх.

– Лецішча – гэта ваша сямейнае гняздо, а ці любіце збіраць тут сяброў?

Так, госці да нас прыязджаюць. Дзень нараджэння тут добра спраўляць. Хутка дачка прыедзе ў невялічкі адпачынак і абавязкова некалькі дзён прабудзе на лецішчы.

– А ці ведаеце сваіх суседзяў? Мо, сярод іх і прыхільнікі апантаныя ёсць?

– Асноўная частка дачнікаў – маладзечанцы. З бліжэйшымі суседзямі добрыя стасункі, з іншымі – вітаемся. А прыхільнікі ў “Сяброў” – спакойныя, далікатныя людзі, таму, на шчасце, ніхто не дакучае. Бывае, што пацікавяцца, напрыклад, ці будзем выступаць на фестывалі ў Маладзечне, могуць падзяліцца ўражаннямі пра тэлетрансляцыю. Увогуле, думаю, людзі занятыя сваімі справамі, сваім жыццём, і ніхто не цікуе за артыстамі.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота аўтара

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Уладзімір Андрэйчанка расказаў пра найбольш значныя законапраекты

Уладзімір Андрэйчанка расказаў пра найбольш значныя законапраекты

 «Толькі агульнымі намаганнямі мы зможам супрацьстаяць няпростым выклікам часу».

Грамадства

Як у Беларусі абясшкоджваюць боепрыпасы

Як у Беларусі абясшкоджваюць боепрыпасы

​Колішняя Беларуская ваенная акруга лічылася адной з самых магутных у СССР.

Грамадства

Шчырая размова з вядомым педагогам пра бацькоўскія сумненні і страхі

Шчырая размова з вядомым педагогам пра бацькоўскія сумненні і страхі

«Калі ў вас адкрыўся рот, каб накрычаць на дзіця, спыніцеся хоць на секунду…» 

Грамадства

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Этнафэст стаў вядомым далёка за межамі Беларусі.