Вы тут

Меліціна Станюта: “Мой галоўны медаль – любоў гледачоў”


Мастацкая гімнастыка – яркі і вельмі прыгожы від спорту. Здаецца, што прыгажуні-спартсменкі маюць неверагодна фантастычныя здольнасці і магчымасці іх цела неабмежаваныя. Грацыя. Пластыка. Лёгкасць.

Зорка беларускай мастацкай гімнастыкі Меліціна Станюта расказвае "Алесі", чаму яна ў 23 гады вырашыла завяршыць кар'еру, чым займаецца сёння, а таксама дзеліцца ўспамінамі пра легендарную прабабулю Стэфанію.

– У мастацкую гімнастыку цябе прывялі бацькі?

– Мама хацела аддаць мяне ў фігурнае катанне. Але лёс склаўся інакш. Мы неяк гулялі каля спартыўнага комплексу, а міма праходзіла жанчына і прапанавала адвесці мяне ў секцыю “мастачак”. Незнаёмкай аказалася Святлана Бурдзявіцкая, яна стала маім першым трэнерам. Так, воляй выпадку, у 3 гады я стала займацца спортам. Напачатку было нясоладка. Для гнуткасці прыходзілася сядзець на шпагаце паміж двума зэдлікамі. На адным ляжала пятка, на другім – насок. Рукі за спіну. І так па дзесяць хвілін.

– Жорсткі трэніровачны рэжым ...

– Без працы вялікіх перамог не бывае. Спорт у нас не толькі жорсткі, але і траўматычны. Булавы, абруч, скакалкі могуць так ударыць – мала не падасца. Мне не раз прылятала і ў вочы, і ў нос. Цела абсыпана сінякамі. Уяўляеце, што людзі думаюць? Еду летам у аўтобусе, ногі і рукі сінія: адна бабуля доўга мяне разглядае і са спачуваннем раіць хутчэй кідаць хлопца... А на спаборніцтвах гледачы бачаць лёгкія скачкі, плаўныя рухі – дзеля такой карцінкі трэба, як кажуць, “укалываць” з раніцы да вечара на трэніроўках.

– Меліціна, у тваёй скарбонцы шмат узнагарод з чэмпіянатаў свету і Еўропы. Але на Алімпійскі п'едэстал падняцца не атрымалася. Як лічыш, чаму?

– Рыхтавалася да выступлення так старанна, як да апошняга бою. Аднак усё перакрэсліла недарэчная памылка ў практыкаванні з булавамі – у выніку толькі пятае месца. Як так атрымалася? Не ведаю. Можа, нервы здалі. Здаецца, ноччу, калі хто разбудзіць, зраблю ўсё выдатна. Ды і трэнер паціскала плячамі. На гульнях у Лондане ведала, дзе не дапрацавала, што ўпусціла, а ў Рыа... Шкада, але ж час назад не павернеш – такі ён, спорт. Мой галоўны медаль – гэта любоў і павага гледачоў.

– І ты вырашыла сысці з мастацкай гімнастыкі?

– Рашэнне далося нялёгка, але не было спантанным: доўга ўзважвала ўсе “за” і “супраць”. Мне 23 гады, у зборнай я была “бабулькай”. Паспяховыя выступленні ў гімнастыцы пасля 20 гадоў – хутчэй выключэнне з правіл. Пасля няўдачы на ​​Алімпіядзе адчувала спусташэнне, стомленасць, ды і нервы не жалезныя. Думала, адпачну, набяруся сіл і вярнуся. Не атрымалася. Прыходзіць у залу кожны дзень, займацца па восем гадзін не было ўжо ні сіл, ні жадання.

– Сем гадоў таму ты сур'ёзна пашкодзіла нагу. Яшчэ баліць?

– Так. 2010 год быў адным з самых цяжкіх. На спаборніцтве атрымала цяжкую траўму. Укруцілі ў ступню шруб. “Адпачывала” ад спорту некалькі месяцаў, але вярнулася на гімнастычны памост. Усе гэтыя гады давялося выступаць праз боль. Прызвычаілася выкладвацца па максімуме. Заўсёды.

– Чым зараз займаешся?

– На тэлеканале АНТ у праграме “Наша раніца” вяду спартыўную рубрыку. Паказваю  тэлегледачам, што займацца спортам можна (нават трэба!)  не толькі ў трэнажорнай зале, але і дома. Напрыклад, раніцай, перад тым, як пайсці на працу. Усяго некалькі хвілінак, а добры настрой і бадзёрасць на ўвесь дзень гарантаваныя.

Яшчэ імкнуся раскруціць магазін біжутэрыі (усміхаецца). Там нават можна знайсці эксклюзіўны сярэбраны кулон “Гімнастка”. Доўга думала над кожнай яго дэталлю, у выніку атрымалася мілая грацыёзная Дзюймовачка. Дзяўчаты, думаю, ацэняць! У Італіі і Іспаніі юныя гімнасткі літаральна губляюць розум ад такіх мілых дзявочых упрыгажэнняў, паглядзім, як гэта спадабаецца беларускам.

З мастацкай гімнастыкай канчаткова не развіталася. Удзельнічаю ў майстар-класах, выступаю за мяжой. У мінулым годзе ўпершыню выходзіла на сцэну з сімфанічным аркестрам на фестывалі Юрыя Башмета, выступала пад тэмпераментнае “Лібертанга” П’яцолы. Вельмі спадабалася!

– Дзетак трэніраваць не хочаш?

– Зараз хачу адпачыць. Кожны дзень прыходзіць у залу, шчыра прызнаюся, надакучыла. Цяпер з'явілася больш вольнага часу, магчымасць часцей падарожнічаць, і не хочацца гэта страчваць. У дзяцінстве марыла стаць дыпламатам, мяне заўсёды вабілі далёкія краіны. Хоць падчас спаборніцтваў і паглядзела паўсвету, але там шмат часу займалі трэніроўкі і выступленні.

Хрысціна ХІЛЬКО

Фота Кацярыны Суславай

Макіяж і прычоска – Наталля Пінчук

Працяг інтэрв'ю са знакамітай гімнасткай чытайце ў лістападаўскім нумары "Алесі".

Выбар рэдакцыі

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.

Грамадства

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Настаўнікі ўпэўнены: ці будуць вучні чытаць, у многім залежыць ад іх саміх. 

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.