Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Не ведаючы броду...

Гэта здарылася са мной у Сенегале, на ўзбярэжжы Атлантычнага акіяна.

Ну каму б у спёку (больш за 30 градусаў) ды пасля доўгай экскурсіі па горадзе не захацелася ў ім пакупацца?!

Вось і мы з задавальненнем кінуліся ў ваду: нават на імгненне не задумаліся, можна гэта ці не.

Я, напрыклад, досыць далёка адплыў ад берага, стаў на ногі, каб трохі аддыхацца, і адчуў, што ў пяту мне штосьці ўкалола. Адразу ж пераступіў на другую нагу — ёй таксама перапала. Прычым адчуванні ад уколаў былі настолькі непрыемныя, што я тут жа паплыў да берага.

А там і высветлілася, што ў вадзе  абедзвюма нагамі я наступіў на... марскіх вожыкаў, што іголкі іх, уткнуўшыся ў падэшвы, месцамі зламаліся...

Выцягваць тое, што засталося, было надзвычай цяжка: здаецца, ухопіш за кончык... І яго ж адарвеш. Уся астатняя «стрэмка» застаецца ў назе. А ўжо колецца...

У кішэні ў мяне быў сцізорык, і таму разам з іголкамі я (дзе сам, дзе з дапамогай таварышаў) стаў выразаць кавалачкі скуры.

...З вялікай цяжкасцю, кульгаючы на абедзве нагі, я дабраўся да свайго цеплахода. Абувацца не мог, бо ногі распухлі. Але ж здавацца не выпадала: я працягваў «ваяваць» са стрэмкамі, і нарэшце наступіў той час, калі іх не засталося.

Так на сваёй уласнай скуры (у поўным сэнсе гэтага слова) я праверыў мудрасць нашай прыказкі «Не ведаючы броду, не сунься ў воду».

П. Сачыўка, в. Цырын, Карэліцкі раён


Прыбор універсальны

Не ведаю як хто, а я дык люблю пасядзець, пагаварыць з унукамі (у мяне іх трое — два студэнты і школьнік).

Дык вось неяк завялі мы гутарку аб прыладах для пісьма. Я ў прыватнасці, папытаўся: ці ведаюць яны, што было спачатку, што потым?

Адказы былі розныя і досыць цікавыя. Пра гусінае пяро сказалі ўсе. Можа таму, што ў падручніках па літаратуры ёсць вядомы малюнак Пушкіна. Потым назвалі крэйду, вугаль, аловак, фламастары... Малодшы яшчэ ўспомніў пра балончыкі з фарбай, што выкарыстоўваюць аматары графіці.

— А што такое аўтаручка? — папытаўся я.

Унукі дружна паказалі на свае шарыкавыя...

З аднаго боку яно блізка, відаць, але ж я зрабіў экскурс у гісторыю — расказаў спачатку пра асадкі.

Ручкі гэтыя, хто не ведае, складаліся з драўлянай палачкі, у якую ўстаўлялася пяро — «зорачка» або «жабка». Яго мачалі ў чарніла (водны раствор фарбавальніка), якое захоўвалася ў спецыяльных шкляных чарніліцах. (Асаблівасць іх была ў тым, што вадкасць адтуль амаль не вылівалася нават тады, калі ёмістасць кулялася набок альбо наогул перакульвалася.)

Пісаць пяром — тоненька або з націскам — была асобая навука і асобая праца. Часопіс «Вожык» нават рубрыку меў «Пяро нарыпела»...

На змену асадкам прыйшлі аўтаручкі, якія чалавек ужо сам запаўняў чарнілам з адмысловай бутэлечкі.
І толькі потым з'явіліся сучасныя ручкі са стрыжнем.

...Помню, прывезлі такое дзіва і Пятровічу, калгаснаму старшыні. Што важна, прывезлі з замежжа і якраз на Вялікдзень. І вось першы працоўны дзень пасля яго, ранішняя нарада. Глядзіць старшыня на сваіх арлоў-спецыялістаў, а тыя твары свае хаваюць — пахмяліліся зранку, хоць з гэтым у гаспадарцы вельмі строга было.

— Колькі на грудзі ўзяў? — пытаецца старшыня ў чырванашчокага брыгадзіра.

— Пятровіч, праўду кажу: сёння — ні грамулькі, толькі кубак чаю, — апраўдваецца той.

— А мы праверым, — сказаў старшыня і дастаў з кішэні шарыкавую ручку. Некалі разоў папстрыкаў ёй (маўляў, глядзіце, прыбор працуе) ды паднёс да вуснаў брыгадзіра:

— Дзьмі.

Той аднак не спяшаўся: ён ужо чуў ад кіроўцаў, якія ездзілі ў камандзіроўкі, што работнікі ДАІ цяпер «узброены», што ёсць у іх спецыяльныя трубачкі — варта падзьмуць, калі піў, — яна тут жа ссінее...

А старшыня між тым чакаў. Так што дзявацца не было куды: прыйшлося ціхенька хукнуць.

— Зараз паглядзім, — паабяцаў Пятровіч і, разабраўшы ручку, паказаў... сіні-сіні стрыжань. — Ды ты, браток, амаль паўлітра кульнуў?

— Не! Як бог на небе: два кілішкі — не болей.

— Ну, хто яшчэ два кілішкі? — старшыня глядзеў на мужыкоў.

— Дык жа свята якое, Пятровіч! — зашумелі тыя. — Прабач.

— Добра, — пагадзіўся старшыня. — На сёння выбачаю, але ж майце на ўвазе, што алкатэстар у мяне цяпер ёсць,
і яго не падманеш.

Мужыкі паверылі — за чыстую манету прынялі.

Засумняваліся толькі потым: пасля таго, як Пятровіч, у іх на вачах, алкатэстарам... падпісаў нейкую паперыну.

Валерый Гаўрыш, г. Чавусы


Цудадзейны сродак

Не так даўно (гл. «Звязда» ад 24.11) я пісала, як жонка «палячыла» свайму мужу жывот — анілінавым фарбавальнікам. Зараз раскажу, як муж (ужо іншы) вылечыў жонцы радыкуліт.

Пра лекі звычайна кажуць, што яны адно лечаць, другое калечаць. Тут якраз гэткі выпадак.

Жылі-былі, значыць, Хведзька з Анютай. Добра жылі, бо Анюта была людскай жанчынай і дбайнай гаспадыняй.

І Хведзька яе таксама не зломак — здабытчык, дальнабойшчык, добра зарабляў, усю вялікую краіну аб'ехаў «ад Масквы да самых да акраін», меў «падвязкі» ў Прыбалтыцы. А тады ж гэта «чыста захад», амаль капіталізм. І ўсё ў Хведзькі было: і «Рыжскі бальзам», і эстонскі лікёр «Вана Талін», і сасіскі, якіх тады не бачыў ніхто, і піва «Таўрас»...

Усё гэта Федзьку «падганялі» яго прыбалтыйскія сябры. А ён ім вяленых ляшчоў з нашага Дняпра... Сустрэнуцца, тое піва п''юць ды гамоняць. Прыбалты кажуць, што трэба грошы з кніжак здымаць ды купляць даляры, бо гэта валюта. А нашы хлопцы хіба пасміхаюцца: навошта?

Трэба было прыбалтаў слухаць.

...Але ж адно дрэнна: нягледзячы на працвітанне сям'і, даймалі Анюту болі ў спіне. І ніякія, нават прыбалтыйскія, сродкі ёй не памагалі. Бывала, прыедзе Хведзька з рэйса — яму б «расслабіцца», «сужэнцкі абавязак» выканаць, а жонка ледзь не крыкма крычыць: нават не набліжайся, маўляў.

То неяк аж з Алтая прывёз ёй Хведзька цудадзейны сродак: рэцэпт мясцовых шаманаў — злоўленыя ў поўню гадзюкі, скарпіёны і яшчэ нейкія пачвары, настоеныя на спірце з пякучым перцам. (Як казаў незабыўны Задорнаў, сродак па рэцэпце гімалайскай бабулі Фросі, ад якога яна і памерла.)

Дык вось, значыць, скруціла Анюту — ні ахнуць, ні ўздыхнуць. Хведзька палажыў яе на жывот, на вялікую падушку, і пачаў «свяшчэннадзейнічаць»: налье, значыць, трошкі сродку на балючае месца і расцірае пакрысе.

Як прызнала хворая, — спіне пацяплела, боль стаў сціхаць.

Тады муж яе вырашыў паскорыць «лячэнне» — плюхнуў сродку ўжо не шкадуючы, ды так, што расцерці не паспеў: той па «жалабку» на спіне «пабег» уніз, да галоўнага жаночага органа.

«Уздзеянне» было маментальнае: Анюта ўскрыкнула, падхапілася, быццам ніякага радыкуліту не было, схапіла кіёк, з якім да гэтага соўгалася па хаце, і, успомніўшы Хведзькаву маці (хоць ставілася да яе з найвялікшай пашанай), «перацягнула» ім па мужавым плячы. А потым куляй панеслася змываць тыя лекі...

Доўга мыла — зацягнуўся «працэс», гора было для Хведзькі.

Але ж радыкуліт сваёй жонцы ён вылечыў!

Соф'я Кусянкова, в. Лучын, Рагачоўскі раён


Дурныя жарты пахвалы не варты

Маладымі мы любілі пажартаваць, асабліва з дзяўчатамі. У нас на хімзаводзе ў той час няцяжка было знайсці, напрыклад, здохлую мыш. Яшчэ лягчэй — падлажыць яе ў пакінутыя на стале жаночыя пальчаткі... З усімі адсюль наступствамі.

Яшчэ адну неспадзяванку мы рыхтавалі ў спёку. На тэрмометры, напрыклад, плюс 30. На вуліцы — няма чым дыхаць. Што ўжо казаць пра вытворчыя памяшканні...

Дык мы да дзяўчат з «сюрпрызам»: нехта з хлапцоў бярэ гумавую пальчатку, напаўняе яе халоднай вадой і потым гэтую «бомбу» скідвае праз мантажны праём.

Шок быў — яшчэ той, але ж з «порцыяй» прахалоды... Таму ўслед «бамбардзіроўшчыку» ляцела хіба некалькі моцных слоў — і не болей.

Былі яшчэ дурнейшыя жарты. Адзін малады чалавек, каб звярнуць на сябе ўвагу дзяўчыны, нічога лепшага не прыдумаў, як уткнуць ёй у вуха трубку, з якой ішло сціснутае паветра.

Гэты жарт скончыўся тым, што ініцыятар атрымаў вымову і пазбавіўся прэміі за хуліганства на працоўным месцы. Ён жа з уласнай кішэні аплаціў пацярпелай лісток непрацаздольнасці.

Перапала неяк і мне. Іду, значыць, па вуліцы, а наперадзе, бачу, знаёмая.

Закарцела пажартаваць: дагнаў яе, ухапіў за сумачку.

Можа, там грошай многа было, можа, яшчэ якая прычына, але дзеўка спужалася так, што я і сам зарокся жартаваць, і іншых стрымліваў. А тым больш — у адносінах да дзяўчат ды маладзіц, бо ці мала што...

Мікалай Старых, г. Гомель

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

dounar@zviazda.by

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Быць сувораўцам ва ўсе часы было прэстыжна. 

Культура

Харвацкі кінафестываль ZаgrеbDох даследуе рэгіён вялікім экранам

Харвацкі кінафестываль ZаgrеbDох даследуе рэгіён вялікім экранам

Балканскія краіны паўсталі перад гледачом з іх надзённым.

Эканоміка

Новыя жыллёвыя ўмовы. Абараніць уласнікаў, спажыўцоў і пастаўшчыкоў паслуг

Новыя жыллёвыя ўмовы. Абараніць уласнікаў, спажыўцоў і пастаўшчыкоў паслуг

Пра новаўвядзенні, якія дэпутаты мусяць разгледзець на вясновай сесіі.